Les Nuits Botanique
G. Love & Special Sauce zweeft en zweet
Dieter Vandeweyer
Botanique, Brussel — 8 mei 2005
G. Love & The Special Sauce, ze hebben na twaalf jaar de klassieke status verworven van de frontman met briljante begeleidingsband. Wie er in februari dit jaar bij was, toen G. Love solo overtuigde als alleenheerser in de AB Club, zou haast gaan geloven dat The Special Sauce niks meer dan een zuivere ruggesteun zou zijn la Crazy Horse of pakweg E-Street Band. Vanavond werd echter het tegendeel bewezen: G. Love & The Special Sauce is n coherent geheel, puike muzikanten die ruimte krijgen van hun boss. [i]Comme chez nous au boulot, quoi [/i]
Blindelings vertrouwen in de begeleiding kan uiteraard averechts gaan werken wanneer die gasten het laten afweten, en zeker wanneer die extra slagkracht van slechts twee man moet komen. Gelukkig waren The Houseman (drums) en Jimi Jazz (contrabas) goed uitgeslapen om G. Loves gitaar, mondharmonica en stem correct van antwoord te dienen, nooit overbodig of excentriek, maar als echte old school, met veel klasse en goesting. Een succesformule die we niet konden ontdekken in de haast gelijkaardige bezettingen van Little Axe en Woven Hand, eerder op de avond.
Little Axe trachtte de zintuigen van het haast volgelopen Koninklijk Circus meteen fijn te tunen. Brede loops van kalme riffs zetten de avond warm in. Wie zou geloven dat Little Axe, na zijn uitstap bij het Real World-wereldmuzieklabel van Peter Gabriel definitief de blues zou hebben afgezworen, en omarmd met dit energieke genre feestend oud zou worden, was aangenaam verrast. Skip McDonald (ex-Sugarhill) koestert nog steeds zijn blues. Hij zoekt nog graag en geduldig zijn gitaarsolos. Zijn stem is te triest voor dat feestje in die strandbar.
Net als zijn voorganger had Woven Hand, die om principile redenen zijn 16 Horsepower opdoekte, net iets te veel samples ingezet waardoor de intimiteit van het optreden wat verloren ging. Woven Hand is dus een formatie waar we hopelijk nog veel van mogen horen, maar vanavond moeten we besluiten dat de set overtuigend werd gebracht, zonder het publiek echter te overweldigen.
Anders dan de twee voorgaande groepen is G. Love & The Special Sauce geen nmalige bezienswaardigheid, maar een constante waarde, die groeit naarmate de nummers volgen. Ooit werd nog schalks gefluisterd: G. Love & Special Sauce, dat zijn wat studenten die blues willen spelen en dus veertig willen lijken door een kostuum te dragen. Sinds gisteren weten we zelf: G. Love & Special Sauce, dat zijn muzikanten die spelen en zweven, die ademen en zweten, en dat zal altijd zo zijn! See ya next year Brussels, zo klonk het nog uit de coulissen.
(olivier beck)
Little Axe trachtte de zintuigen van het haast volgelopen Koninklijk Circus meteen fijn te tunen. Brede loops van kalme riffs zetten de avond warm in. Wie zou geloven dat Little Axe, na zijn uitstap bij het Real World-wereldmuzieklabel van Peter Gabriel definitief de blues zou hebben afgezworen, en omarmd met dit energieke genre feestend oud zou worden, was aangenaam verrast. Skip McDonald (ex-Sugarhill) koestert nog steeds zijn blues. Hij zoekt nog graag en geduldig zijn gitaarsolos. Zijn stem is te triest voor dat feestje in die strandbar.
Net als zijn voorganger had Woven Hand, die om principile redenen zijn 16 Horsepower opdoekte, net iets te veel samples ingezet waardoor de intimiteit van het optreden wat verloren ging. Woven Hand is dus een formatie waar we hopelijk nog veel van mogen horen, maar vanavond moeten we besluiten dat de set overtuigend werd gebracht, zonder het publiek echter te overweldigen.
Anders dan de twee voorgaande groepen is G. Love & The Special Sauce geen nmalige bezienswaardigheid, maar een constante waarde, die groeit naarmate de nummers volgen. Ooit werd nog schalks gefluisterd: G. Love & Special Sauce, dat zijn wat studenten die blues willen spelen en dus veertig willen lijken door een kostuum te dragen. Sinds gisteren weten we zelf: G. Love & Special Sauce, dat zijn muzikanten die spelen en zweven, die ademen en zweten, en dat zal altijd zo zijn! See ya next year Brussels, zo klonk het nog uit de coulissen.
(olivier beck)