Frazey Ford
Frazey Ford, de mooiste stem-tremolo ooit.
Yvo Zels
Het Depot, Leuven — 1 november 2026
Canada zond zijn dochters uit naar Leuven, en dat waren niet van de minste. Singer-songwriter Steph Anderson, ooit genomineerd voor de Polaris Music Prize, mocht er openen voor niemand minder dan countrysouldiva Frazey Ford, de dame met de mooiste tremolo ooit in haar stem.

Ook Steph Anderson maakte indruk als opener met haar fragiele, licht hese stem. Met een levendige speelstijl, al wiegend met akoestische gitaar, bracht ze haar songs in ware buskerstijl. Vooral Gone, een ballade in Fleetwood Mac-stijl, maakte indruk.
Hoofdact Frazey Ford maakte vijfentwintig jaar geleden al naam in het vrouwelijke folktrio The Be Good Tanyas. Sinds hun split focust Frazey zich succesvol op een solocarrière, met muziek die meer de richting van countrysoul uitgaat dan die van americana.
Het werd een intieme avond voor amoureuze zielen, met aangrijpende, soulvolle songs, recht uit het leven gegrepen, zoals You’re Not Free, opgeluisterd met een pakkende gitaarsolo, over hopeloosheid en armoede. Iets wat haar ouders ook kenden toen ze naar Canada vertrokken, en opgevangen werden door Russische, pacifistische immigranten in de Uteshenya-vallei. Aan hen droeg ze in Leuven de The Good Be Tanyas-song Ootischenia op.
Frazey Ford wisselde regelmatig van gitaar naar keyboard en eerde ook haar helden, zoals Bob Dylan in een hartbrekende versie van One More Cup Of Coffee. When We Get By van de veel te vroeg R&B-legende te vroeg overleden D’Angelo en Neil Youngs gouden oudje For The Turnstiles kregen samen met Ellioth Smiths Angel In The Snow" een knap Frazey Ford-jasje aangemeten. De songs uit haar eigen drie albums maakten echter het meest indruk, zoals de funky nummers Money Can’t Buy en Holdin’ It Down, uit haar laatste album 'U Kin B The Sun', dat ondertussen ook al van 2020 dateert. Of nog: een geweldig gezongen Azad, over haar impulsieve zuster die er zelfs niet voor terugdeinst om klappen uit te delen. Het zit blijkbaar toch in de genen, want in “Done” horen we dat er met Frazey ook niet te sollen valt als het liefdesvaatje overloopt.
Een schitterend concert alweer van een in het soul- en R&B-genre unieke Frazey Ford, die moeiteloos een zo goed als volle zaal aan haar lippen wist hangen. De songs, de stem, de band, alles klopte, maar bij een volgend passage hopen we toch wat nieuwe nummers van eigen hand te horen. Hoog tijd voor een nieuw album!

