Alela Diane

Van de ene jetlag naar de andere, zo doen gepassioneerde artiesten als folkparel Alela Diane dat. Slechts een week pauze thuis in Oregon om de dochter haar verjaardag te vieren na een intensieve Europese tournee, en hop terug het vliegtuig op, om het tweede luik van de tour af te ronden.

De dag ervoor geland in Amsterdam, nog vlug het optreden van jeugdidool Cat Power meegepikt in Paradiso, en dan op naar Antwerpen om in een goed gevulde Roma, haar schitterende nieuwe album 'Who’s Keeping Time' voor te stellen. Alela’s zevende album a propos, dat de setlist van de avond zou overheersen, begeleid door The Hackles, een getalenteerd duo uit hetzelfde Oregon als Alela.

De songs van de nieuwe plaat bloeiden live helemaal open, met treffende accenten van de banjo, gitaar en klarinet van Kati Claborn, en met haar kompaan Luke Ydstie op gitaar en keyboard. Ze stonden bovendien garant voor heerlijke harmonische zangpartijen in Laurel Canyon-stijl, een perfecte aanvulling op Alela’s kristalheldere stem. Van een jetlag viel er niets te bespeuren, zo bewees een vitale Alela Diane, die met verve haar songs bracht. Nieuwe parels, zoals de romantische ballade In My Own Time en het teder getokkelde Galloping, doorkruist met warme klarinetnoten en dramatische percussie, riepen zich dadelijk uit tot hoogtepunten. Met de zomers gefloten roep naar een verleden in California, of de met prachtige harmonieën opgeluisterde americana-balade Wide Open Spaces, aangevuurd door banjogetokkel en elektrische gitaar, waarin de tegenstellingen van in haar jeugd met haar broer in de verf werden gezet, zetten de puntjes op i. De nieuwe nummers werden knap afgewisseld met gouden oudjes zoals vaste afsluiter en in een stevig rootsrock jasje gestoken The Pirate Gospel. Maar het waren vooral de verzoeknummers zoals Tired Feet en het kristalhelder gezongen Oh! My Mama, door Alela solo gebracht op akoestische gitaar, die furore maakten en enthousiaste reacties uitlokten bij het publiek.

Met “Who’s Keeping Time” heeft Alela Diane niet alleen één van haar beste albums afgeleverd, ook live wist ze zich moeiteloos te bewijzen. Zulke artiesten zijn een zegen voor een genre dat wellicht soms wat miskend is, zeker in Belgenland. Voor de aanwezigen was het in ieder geval volop genieten van een Alela Diane op de top van haar kunnen.