Oasis
Expect the expected
Jennifer Smits
Ancienne Belgique, Brussel — 4 juni 2005
Op zaterdag 4 juni presenteerde Oasis hun laatste album [i]Don’t Believe The Truth[/i] in de Ancienne Belgique. De tickets waren op twintig minuten uitverkocht en dat is een nieuw record voor de AB. Oasis is niet zomaar een groep, het is een fenomeen. Enkele superwinnaars mochten na de soundcheck naar een akoestische set van Noel en Liam Gallagher maar die werd op het laatste moment afgelast. Het concert zelf ging gewoon door. Oef!
De avond begon met The Stands. Noel Gallagher mag The Stands dan wel zeer goed vinden, het publiek duidelijk minder. Op een half uur speelde The Stands misschien vier nummers. Oasis klinkt misschien als The Beatles maar The Stands zijn de nieuwe Beatles. Ze komen uit Liverpool en de muziek is goed om je aansteker boven te halen en de persoon die naast u staat eens goed vast te pakken. Het is misschien een eer om als voorprogramma van Oasis te spelen al moet je het wel verdienen.
Niemand was daar voor het voorprogramma natuurlijk, toch moest je daar per ongeluk toch gestaan hebben zonder te weten wie er speelde dan wist je nog wie er kwam. Oasis, Oasis klonk het. Nee, niemand had dorst, iedereen wou gewoon, ja, Oasis zien.
Wanneer Fucking in the bushes weergalmde in de boxen en de groepsleden hun intrede maakten vergat je dat je hier jaren had voor moeten wachten.
Turn Up The Sun, n van de betere nummers op het laatste album, werd gevolgd door Lyla, de nummer n in Groot-Brittanni die plaats moest maken voor een opgewonden kikker. Niemand weet wie Lyla precies is, maar het maakte niet uit. Het enige wat hier telde was meezingen (en nog maar eens werd de prachtige akoestiek van de AB ons duidelijk).
Dan was het tijd om enkele klassiekers boven te halen. Niet Supersonic of Some Might Say maar wel Bring it on Down en Morning Glory. Na zeven jaar vonden de Gallaghers het nuttig om de set ietwat te wijzigen en er andere nummers bij te voegen, en eigenlijk bleek dat nog niet zo'n slecht idee. Integendeel. Het bewijst dat Oasis genoeg nummers heeft om er een goede set van te maken. Tijdens The Importance of being Idle greep Noel Gallagher naar hoge noten en deed dat als geen ander terwijl Gem ons leerde hoe een harmonica te bespelen. Klasse. Het enthousiaste publiek kreeg daarnaast nog Stop crying your heart out, Mucky Fingers, A Bell will Ring en The Meaning of Soul te horen. De echte Liam Gallagher kwam (spijtig genoeg) naar boven tijdens Rock ‘n’ Roll Star en Champagne Supernova. De fans zullen dat (soms) appreciren maar trop is te veel. Kwaad zijn op de geluidstechnici kan gebeuren maar het publiek kan daar niets, maar dan ook niets aan doen.
Songbird was waarschijnlijk het mooist gezongen liedje van de avond. Liam klonk eerlijk en zelfs zacht. Maybe he’s human after all. Wonderwall liet niet lang op zich wachten en het hoogtepunt voor het publiek kwam met Don’t Look Back in Anger. De lichten van de zaal gingen aan, Noel begon te zingen tot het eerste refrein en het publiek zong uit volle borst tot het einde. Oasis en het publiek became one. Afsluiten deden ze met de cover van My Generation van The Who. Na concerten van sommige artiesten wil je gewoon gaan dansen, na een Oasisconcert wil je pintjes gaan pakken. Dit is Rock 'n Roll.
Het was vijf jaar geleden dat Oasis nog eens in Belgi een concert gaf. Op Rock Werchter 2000 leek het allemaal voorbij voor de groep. Noel Gallagher stapte in het midden van de tournee op en de groep werd op het Belgische festival bekogeld door plastieken bekers. Maar zaterdagavond verdiende Oasis weer de titel van beste groep ter wereld.
Niemand was daar voor het voorprogramma natuurlijk, toch moest je daar per ongeluk toch gestaan hebben zonder te weten wie er speelde dan wist je nog wie er kwam. Oasis, Oasis klonk het. Nee, niemand had dorst, iedereen wou gewoon, ja, Oasis zien.
Wanneer Fucking in the bushes weergalmde in de boxen en de groepsleden hun intrede maakten vergat je dat je hier jaren had voor moeten wachten.
Turn Up The Sun, n van de betere nummers op het laatste album, werd gevolgd door Lyla, de nummer n in Groot-Brittanni die plaats moest maken voor een opgewonden kikker. Niemand weet wie Lyla precies is, maar het maakte niet uit. Het enige wat hier telde was meezingen (en nog maar eens werd de prachtige akoestiek van de AB ons duidelijk).
Dan was het tijd om enkele klassiekers boven te halen. Niet Supersonic of Some Might Say maar wel Bring it on Down en Morning Glory. Na zeven jaar vonden de Gallaghers het nuttig om de set ietwat te wijzigen en er andere nummers bij te voegen, en eigenlijk bleek dat nog niet zo'n slecht idee. Integendeel. Het bewijst dat Oasis genoeg nummers heeft om er een goede set van te maken. Tijdens The Importance of being Idle greep Noel Gallagher naar hoge noten en deed dat als geen ander terwijl Gem ons leerde hoe een harmonica te bespelen. Klasse. Het enthousiaste publiek kreeg daarnaast nog Stop crying your heart out, Mucky Fingers, A Bell will Ring en The Meaning of Soul te horen. De echte Liam Gallagher kwam (spijtig genoeg) naar boven tijdens Rock ‘n’ Roll Star en Champagne Supernova. De fans zullen dat (soms) appreciren maar trop is te veel. Kwaad zijn op de geluidstechnici kan gebeuren maar het publiek kan daar niets, maar dan ook niets aan doen.
Songbird was waarschijnlijk het mooist gezongen liedje van de avond. Liam klonk eerlijk en zelfs zacht. Maybe he’s human after all. Wonderwall liet niet lang op zich wachten en het hoogtepunt voor het publiek kwam met Don’t Look Back in Anger. De lichten van de zaal gingen aan, Noel begon te zingen tot het eerste refrein en het publiek zong uit volle borst tot het einde. Oasis en het publiek became one. Afsluiten deden ze met de cover van My Generation van The Who. Na concerten van sommige artiesten wil je gewoon gaan dansen, na een Oasisconcert wil je pintjes gaan pakken. Dit is Rock 'n Roll.
Het was vijf jaar geleden dat Oasis nog eens in Belgi een concert gaf. Op Rock Werchter 2000 leek het allemaal voorbij voor de groep. Noel Gallagher stapte in het midden van de tournee op en de groep werd op het Belgische festival bekogeld door plastieken bekers. Maar zaterdagavond verdiende Oasis weer de titel van beste groep ter wereld.