Schijt je rock
Materialistische ondergang
Miel Vander Sande
Don Bosco Zwijnaarde, Zwijnaarde — 28 juni 2005
De combinatie van een rockfestival en het spel 'Schijt je rijk' werd uitgeprobeerd door Jin de Rots van de Gentse regio op de speelplaats van Don Bosco Zwijnaarde. 8 Gentse onbekende talenten werden uitgenodigd om ambiance te leveren; waaronder DIVAN en {Vincent} die al iets verder stonden dan de rest.
Mijn band en ik maakten deel uit van het programma. Hoopvol en enthousiast trokken we als echte muzikanten een uur na de start erop uit. Aangekomen wees onze aangewezen 'groupie' de artiesten weg.
Het terrein was een stuk speelplaats dat keurig was afgezet door hekkens. Bij het binnenkomen stootte je ook direct op het grote hokkenveld waar de koe zijn behoefte moest doen. Door enkele technische problemen liep er vertraging op waardoor we toch nog de net debuterende 'The Platones' mochten meemaken. Door een afzegging was het aantal artiesten al gereduceerd tot 7, dus de vertraging leverde geen ernstige problemen op. De grote schok kwam toen ik de P.A. installatie onder ogen kreeg: gehuurd van Stad Gent. Nu, materiaal van het Stad Gent zegt al genoeg. Luidsprekers met kapotte tweeters, kapotte kabels, slechte statieven, kapotte stageblok en 5 monitors waarvan geen een werkte. Ik begrijp dat een VVKSM geld wil besparen, maar alle artiesten met een drankaart van maar 5 vergoedden eist toch minstens een goede installatie. Het was om te wenen en als kers op de taart hadden ze maar een geluidsman tot half 9: m.a.w voor 1 optreden. Er werd dus maar geroeid met de riemen die er waren.
The Platones mochten openen en deden dat met veel groen achter hun oren, maar dat kan je een beginnende band niet kwalijk nemen. Eenvoudige liedjes met een speciale charme, een knappe zangeres en een fretloze bassist vergden toch wat erkenning, ookal was het niet echt om naar huis te schrijven. Covers zoals A Forest klonken wel nog vrij goed in de oren. Als afsluiter werd een vreemd liedje ingezet waarin alle bandleden voorgesteld werden. De zanger vond het nodig om 'sexy, supercute and sexy' voor elke naam te zeggen, wat zo idioot overkwam dat het bij iedereen op de lachspieren werkte. Ze mochten het dan ook horen van verschillende bands. Next stop was een soloproject van Bert V. De 2-mansbezetting bestond uit gitaar en drum en gaf een zeer geslaagd resultaat. Rauwe, softe en stevige riffs werden door Bert V op ons afgestuurd. Met een zeer goede stem, die ook vrij hoog rijkte, werd de richting van Starsailor ingegaan. Vooral nu kwam de kwaliteit van de installatie volledig tot uiting. Overtollig kraken van de luisprekers verbood Bert V een superprestatie neer te zetten, en dat hielp hij ons maar al te graag herinneren. Tijd voor een hotdog en uit medelijden samen met een vriend het geluid over te nemen. Het was namelijk 'my time to shine' en het moest dus in orde zijn. Na een volledige opstelling die wel in orde leek te zijn, merkte ik op dat de krakkemikkige drum waar ik moest op spelen, zo hoog gestemd was dat zelf onze zangeres er niet aankon. Volledig in de war begon ik de drum te stemmen, terwijl de rest van Zumofish onze nummers drumloos inzette. Uiteindelijk werden we vrij vroeg afgebroken en verliet ik met een neutraal gezicht het podium. Dan maar de volgende band, en voor mij terug naar de mengtafel. De Straaljagers, die wat vernieuwing in het spel brachten in de vorm van saxofoons en leuke keyboards, brachten een volkomen instrumentale set. Ze toonden ook hun gevoel van humor door in pilotenuniform het podium op te komen en een St- Germain cover in te zetten. Van leuke jazz/dance tot soft blues gevormde set vormde n van de hoogtepunten van de avond, tegerlijkertijd ook de groep met het minste geluidsproblemen. Toen langzaam de avond begon te vallen, bleek de organisatie niet over werkende belichting te beschikken. 2 zwakke lampen hulden RAM 397 in een duisternis. Een groep die duidelijk niet serieus wil genomen worden. Superhits als het zelfgeschreven Wienerschitzel bracht wel de fanclub in beweging. Volledig drumloos werden marginale dancebeats maar uit het keyboard geperst. Middenin viel de elektriciteit uit; door een poging om de belichting aan te krijgen. De organistatie bechikte ook niet over de toegang tot de schakelkast, wat niet zo positief was. Dan maar even een hotdog gaan eten. Met volvermoeden dat ik een gratis hotdog of drankje kreeg stapte ik naar de toog toe. Jammergenoeg was optreden n de hele dag het geluid oplossen niet voldoende. Gerriteerd liep ik terug naar de mengtafel, en gelukkig werd het elektriciteitsprobleem snel opgelost. Ervaren DIVAN die al op voorhand de materile toestand wist kwam maar met een 3-mansbeztting af voor een akoestische set. Bij het opmerken dat de installatie nog erger was dan verwacht, stelde de band zich tactisch op in de mannen-wc. Zonder zangversterking, een akoestische gitaar en een keyboard begon DIVAN aan zijn toiletten avontuur. Ik kon er maar even bijzijn, want de '{Vincent}' soundcheck moest ook gebeuren. Het klonk allesinds als muziek van de bovenste plank, ook doordat stem volledig akoestisch was, werd er een speciale sfeer gecrerd.
{Vincent}, die met 7 de PA kwamen terroriseren, hadden gelukkig hun eigen blaasversterking mee. Een waardigere afsluiter was niet direct te vinden. Humoristische teksten vol onzin en een enthousiaste band creerden de laatste sfeer-momenten. Hun klassieker Bomma's eten graag paarden werd zelfs nog eens herhaald.
Ondanks alles hebben de bands het beste van zich gegeven en was er wl zeer goede muziek bij. Een 'Doezovoort' voor alle bands, en een dikke 'Shameonyou' voor de organisatie!
Het terrein was een stuk speelplaats dat keurig was afgezet door hekkens. Bij het binnenkomen stootte je ook direct op het grote hokkenveld waar de koe zijn behoefte moest doen. Door enkele technische problemen liep er vertraging op waardoor we toch nog de net debuterende 'The Platones' mochten meemaken. Door een afzegging was het aantal artiesten al gereduceerd tot 7, dus de vertraging leverde geen ernstige problemen op. De grote schok kwam toen ik de P.A. installatie onder ogen kreeg: gehuurd van Stad Gent. Nu, materiaal van het Stad Gent zegt al genoeg. Luidsprekers met kapotte tweeters, kapotte kabels, slechte statieven, kapotte stageblok en 5 monitors waarvan geen een werkte. Ik begrijp dat een VVKSM geld wil besparen, maar alle artiesten met een drankaart van maar 5 vergoedden eist toch minstens een goede installatie. Het was om te wenen en als kers op de taart hadden ze maar een geluidsman tot half 9: m.a.w voor 1 optreden. Er werd dus maar geroeid met de riemen die er waren.
The Platones mochten openen en deden dat met veel groen achter hun oren, maar dat kan je een beginnende band niet kwalijk nemen. Eenvoudige liedjes met een speciale charme, een knappe zangeres en een fretloze bassist vergden toch wat erkenning, ookal was het niet echt om naar huis te schrijven. Covers zoals A Forest klonken wel nog vrij goed in de oren. Als afsluiter werd een vreemd liedje ingezet waarin alle bandleden voorgesteld werden. De zanger vond het nodig om 'sexy, supercute and sexy' voor elke naam te zeggen, wat zo idioot overkwam dat het bij iedereen op de lachspieren werkte. Ze mochten het dan ook horen van verschillende bands. Next stop was een soloproject van Bert V. De 2-mansbezetting bestond uit gitaar en drum en gaf een zeer geslaagd resultaat. Rauwe, softe en stevige riffs werden door Bert V op ons afgestuurd. Met een zeer goede stem, die ook vrij hoog rijkte, werd de richting van Starsailor ingegaan. Vooral nu kwam de kwaliteit van de installatie volledig tot uiting. Overtollig kraken van de luisprekers verbood Bert V een superprestatie neer te zetten, en dat hielp hij ons maar al te graag herinneren. Tijd voor een hotdog en uit medelijden samen met een vriend het geluid over te nemen. Het was namelijk 'my time to shine' en het moest dus in orde zijn. Na een volledige opstelling die wel in orde leek te zijn, merkte ik op dat de krakkemikkige drum waar ik moest op spelen, zo hoog gestemd was dat zelf onze zangeres er niet aankon. Volledig in de war begon ik de drum te stemmen, terwijl de rest van Zumofish onze nummers drumloos inzette. Uiteindelijk werden we vrij vroeg afgebroken en verliet ik met een neutraal gezicht het podium. Dan maar de volgende band, en voor mij terug naar de mengtafel. De Straaljagers, die wat vernieuwing in het spel brachten in de vorm van saxofoons en leuke keyboards, brachten een volkomen instrumentale set. Ze toonden ook hun gevoel van humor door in pilotenuniform het podium op te komen en een St- Germain cover in te zetten. Van leuke jazz/dance tot soft blues gevormde set vormde n van de hoogtepunten van de avond, tegerlijkertijd ook de groep met het minste geluidsproblemen. Toen langzaam de avond begon te vallen, bleek de organisatie niet over werkende belichting te beschikken. 2 zwakke lampen hulden RAM 397 in een duisternis. Een groep die duidelijk niet serieus wil genomen worden. Superhits als het zelfgeschreven Wienerschitzel bracht wel de fanclub in beweging. Volledig drumloos werden marginale dancebeats maar uit het keyboard geperst. Middenin viel de elektriciteit uit; door een poging om de belichting aan te krijgen. De organistatie bechikte ook niet over de toegang tot de schakelkast, wat niet zo positief was. Dan maar even een hotdog gaan eten. Met volvermoeden dat ik een gratis hotdog of drankje kreeg stapte ik naar de toog toe. Jammergenoeg was optreden n de hele dag het geluid oplossen niet voldoende. Gerriteerd liep ik terug naar de mengtafel, en gelukkig werd het elektriciteitsprobleem snel opgelost. Ervaren DIVAN die al op voorhand de materile toestand wist kwam maar met een 3-mansbeztting af voor een akoestische set. Bij het opmerken dat de installatie nog erger was dan verwacht, stelde de band zich tactisch op in de mannen-wc. Zonder zangversterking, een akoestische gitaar en een keyboard begon DIVAN aan zijn toiletten avontuur. Ik kon er maar even bijzijn, want de '{Vincent}' soundcheck moest ook gebeuren. Het klonk allesinds als muziek van de bovenste plank, ook doordat stem volledig akoestisch was, werd er een speciale sfeer gecrerd.
{Vincent}, die met 7 de PA kwamen terroriseren, hadden gelukkig hun eigen blaasversterking mee. Een waardigere afsluiter was niet direct te vinden. Humoristische teksten vol onzin en een enthousiaste band creerden de laatste sfeer-momenten. Hun klassieker Bomma's eten graag paarden werd zelfs nog eens herhaald.
Ondanks alles hebben de bands het beste van zich gegeven en was er wl zeer goede muziek bij. Een 'Doezovoort' voor alle bands, en een dikke 'Shameonyou' voor de organisatie!