10 Days Off
Tijgerkracht
Miel Vander Sande
VierNulVier Kunstencentrum — 15 juli 2005
[b]Tiga[/b], de baskoning van de elektroclash kwam maandag helemaal uit Canada om ons te trakteren op een heerlijk setje. De jonge knaap heeft zich al goed bewezen in zijn productietechnieken, maar wat is hij waard achter de draaitafels? Ondertussen mocht [b]James Holden[/b] met zijn progressive house de White Room afsluiten. Was het bezoek van deze Brit wel de moeite waard?
Omstreeks vier uur strompelde ik de Batbeatsroom binnen, of voor de kenners, de Concertzaal. Tiga was al volop het publiek aan het opwarmen voor zijn set met zware beats die door het 10 days off-geluidsinstallatie knalden. Eenvoud siert en daar wist Tiga alles van. Wie zijn producties een beetje kent, weet dat hij zijn nummers niet te chaotisch maakt, maar zeer to the point. Ditmaal was dat niet anders, maar voor het publiek was dat meer dan genoeg. Bas en beats waren dus de ingredinten. De vocals van Pleasure from the bass was genoeg om de set definitief in gang te brengen. Het volk werd wild en Tiga draaide zijn basknop open. De hele zaal genoot van de single. Vanaf dan ging Tiga verder met zijn specialiteit, namelijk bassen, maar toch waren er ook hoge synths te bespeuren, die zeker niet misstonden. De Canadees maakte ook veel gebruik van vocals.
Tiga zelf zag er zeer enthousiast uit. Zijn look was ook zeer cool, vooral zijn leuk petje. Hij nam de turntables onder handen, in combinatie met de opkomende digitale turntables, zodat hij ook over cd’s beschikte. De mixen zelf waren heel strak, met veel equalizers en sporadisch een effect zoals flanger. Tiga hield het zeer underground, behalve met zijn eigen singles. Louder Than a bomb maakte de set al geslaagd op voorhand en na een uur en vijftien minuten was het tijd om eens te kijken hoe James Holden het volhield.
Boven, in de Mine White Room sloot James Holden af. Het contrast met Tiga was wel enorm groot, waardoor het leek dat hij een zwaar tekort aan bassen had. Dit was ook een beetje het geval, Holden baseerde zich meer op synths, die wat meer naar de trance-kant overhelden. Hij leverde een progressive setje af, dat niet zo’n grote impact had op het publiek, maar toch van hoge kwaliteit was.
De twee nachtvogels zorgden ervoor dat mijn bezoek toch enorm de moeite was, en 10 days off bewees weer hun jaren ervaring.
Tiga zelf zag er zeer enthousiast uit. Zijn look was ook zeer cool, vooral zijn leuk petje. Hij nam de turntables onder handen, in combinatie met de opkomende digitale turntables, zodat hij ook over cd’s beschikte. De mixen zelf waren heel strak, met veel equalizers en sporadisch een effect zoals flanger. Tiga hield het zeer underground, behalve met zijn eigen singles. Louder Than a bomb maakte de set al geslaagd op voorhand en na een uur en vijftien minuten was het tijd om eens te kijken hoe James Holden het volhield.
Boven, in de Mine White Room sloot James Holden af. Het contrast met Tiga was wel enorm groot, waardoor het leek dat hij een zwaar tekort aan bassen had. Dit was ook een beetje het geval, Holden baseerde zich meer op synths, die wat meer naar de trance-kant overhelden. Hij leverde een progressive setje af, dat niet zo’n grote impact had op het publiek, maar toch van hoge kwaliteit was.
De twee nachtvogels zorgden ervoor dat mijn bezoek toch enorm de moeite was, en 10 days off bewees weer hun jaren ervaring.