DJ Krush

Mo'Wax, Pussyfoot, Wall Of Sound, Ninja Tune … de gouden tijden, die deze labels in de jaren negentig meemaakten met de vele triphopplaten, zijn voorgoed voorbij. Het genre met de unieke blend van jazz, hiphop en dub is op sterven na dood en opgenomen in andere muziekstijlen. Downtempo werd uptempo, zelfs bij de enige nog relevante platenfirma Ninja Tune.

Gelukkig zijn er survivors zoals de Japanse DJ Krush die (digi)releases blijven droppen. Zoals de man het in zijn ninetieshit zelf zegt: Only The Strong Survive. Meer nog, net zoals op de vorige langspeler 'Saisei', bulkt het net uitgebrachte 'TOKYOHUM' van de snoeiharde triphopbeats, duistere filmische geluiden en bedwelmende effecten, al komen daar wel enige hypermoderne stijlen als postdub, grime en trap bij kijken en mogen op de nieuwkomer ook hippe sterren als MC Yallah, de Londense Riko Dan en ELIM voor vocale bijdragen zorgen. In elk geval veelbelovend voor een (zeldzame) live passage van DJ Krush.

Voor we naar Japan springen, misschien eerst een kleine ode aan onze eigenste Mister Critical, die de zaal vooraf van de nodige sfeer voorzag. Zijn voorgeschreven mix bleek een avontuurlijke mengelmoes van triphop, jazz, stemsamples, dubeffecten en lekker lome breakbeats, heerlijk opgeklopt met digiscratches of Burroughs "words of wisdom".

Een optreden van de Japanse Mo'Wax-legende kan je doorgaans typeren als een opeenvolgende trip van atmosferisch diepe downtempo ambient, deep bass music, geschifte en verknipte bassbeats en tenslotte oldskool hiphop- en triphopclassics. Een verhaal dat ook in De Casino weer standhield. Te beginnen met een intro vol natuurgeluiden, oosters fluitspel, verheven zwevende scapes en alvast lood-, maar dan ook loodzwaar grollende basdrones. Al heel snel bleek niet enkel het detail voor diep echoënde en tot op de millimeter verfijnde klanken, maar ook een fantastisch omvattende en uitgebalanceerde geluidsinstallatie een grote troef voor deze avond te worden. De combinatie van ontzettend droog hakkende en stampende beats tegenover onaards diepe, duistere atmosferische klanken was compleet overweldigend.

In fase twee ging DJ Krush over flarden industriële techno, ninetiesravetunes en flipperkasteffecten richting loodzware trap en grime. Trage, zwaar hakkende beats (en verzwegen tegenritmen) met dubby baseffecten. Met flarden Kraftwerk-robots of tientallen kort herkenbare sounds, die elkaar afwisselden of tikkertje met elkaar speelden. Die werden vervolgens live gecut, gescratcht of verdiept. Meer en meer ging de Japanner over in ongeduldige, manga-achtige flitsmuziek. Met een duizelingwekkende hoeveelheid geluiden, samples, tunes en bassen die op het publiek afgevuurd werden in pompende 3D-stereo. Ondanks een laag aantal BPM's is een uur Krush dan ook dodelijk vermoeiend (en impressionant!).

Gelukkig weet de producer na drie decennia een westers publiek aardig in te schatten en schakelde DJ Krush tijdig over op meer populaire en dansbare oldskool jungle of nieuwkomer en loddervette grimesingle Warn Dem met de slanglanguage van Riko Dan (lekker donker!), zowat dé hit van 'TOKYOHUM'. Vervolgens toonde de soundwizzard de vingervlugge scratchskills door in OoKaRAS doorheen warm bonkende tribal drums te hakken aan een onvoorstelbaar hoog tempo: het hoogtepunt van een topartiest, die als een kung-fu-master het technisch instrumentarium beheerst. En alsof dat niet volstond, kwamen heerlijk klassiek stompende hiphopbeats dé jaren-negentig-classics Kemuri en Meiso aankondigen, zelfs vervlochten met een verwrongen stuk van DJ Shadows Building Steam With A Grain Of Salt.

Het was natuurlijk te voorspellen: de Japanner "Krushte" zijn publiek genadeloos met een unieke perfomance. De producer (want mispak je zeker niet aan het prefix "DJ") weet als geen ander een fijne balans te vinden tussen avontuur, genieten en extase. DJ Krush moet je dan ook ondergaan. Check en drop.