Drive By Truckers
De re?ncarnatie van rock-'n-roll
Patrick Van Gestel
Arenbergschouwburg, Antwerpen — 31 maart 2006
Rock-'n-roll is dood? Vergeet het maar. Wij zagen op 31 maart rock-?n- roll gere?ncarneerd in vijf ruige basten. [b]Drive By Truckers[/b] hebben als volleerde chirurgen rock van een wisse dood gered. De band, met een nieuwe cd op doorreis door Europa, hield op 31 maart halt in Antwerpen.
Even situeren: in 1996 formeren gitaristen/songwriters Patterson Hood en Mike Cooley de Drive By Truckers, na samen gespeeld te hebben in enkele punkgroepjes. Met DBT gaan ze een andere meer rootsgerichte weg op, waarbij ze het vuur van de punk combineren met hun zuiderse achtergrond. Met Jason Isbell hebben ze nog een extra gitarist /componist in hun rangen. En met Brad Morgan op drums en meest recente trucker Shonna Tucker op bas zijn we aanbeland bij hun huidige bezetting. Op hun repertoire staan een zestal ?reguliere? albums en een liveplaat, die allen stomende southern rock (Lynyrd Skynyrd, Zack Wylde) brengen. Meest opvallend album is ongetwijfeld de conceptplaat ?A Southern Rock Opera?, een dubbel-CD over het reilen en zeilen van een (southern) rockband.
Drive-By Truckers geven een wat vermoeide indruk wanneer ze het podium van de kleine zaal van de Arenberg opwandelen. Het drukke tourschema zit daar zeker voor iets tussen (een dag later zitten ze al in Manchester). En het uitgebreide arsenaal aan drank op en rond de gitaarversterkers zal daar ook niet vreemd aan zijn. Feb 14 en Marry Me, met respectievelijk Hood en Cooley als zanger, tonen al meteen aan dat het er hier niet zachtaardig aan toe zou gaan. De drie gitaristen blijven ook de zang afwisselen, waarbij de gitaarsolo?s worden overgelaten aan de anderen. En solo?s worden er gespeeld, alsof de duivel hen op de hielen zit. Opvallend is dat de ruigere songs voor rekening worden genomen door Cooley, terwijl Jason Isbell zich meer toelegt op het kalmere country gerichte werk. Patterson Hood slingert blijkbaar tussen de twee. De verplichte fles Jack Daniels op het podium gaat rond van muzikant tot muzikant waarbij bassiste Shonna Tucker zich niet laat doen: ze hangt meer aan de fles dan de andere gasten samen. Shonna is een oudgediende uit de Muscle Shoals muzieksc?ne en tevens mevrouw Isbell. Gitarist Jason Isbell is na een aantal jaren nog steeds ?the new kid in town?, maar nu al onmisbaar.
Het publiek bestaat voor een groot deel uit mannen. Mannen met ruitjeshemden en petjes, gemiddelde leeftijd rond de dertig en ouder, bij hun vorige doortocht in Belgi? nog een louter exclusief ?mannen weten waarom?-optreden. Nu zag je toch al wat meer vrouwen in het publiek opduiken (weliswaar in Emmylou Harris outfit, maar toch). En dat zegt veel over de stijgende populariteit van DBT. De nieuwe cd is nog maar net uit, waardoor het publiek de nieuwe nummers nauwelijks kent en enthousiaster reageert op de oudere songs. Maar wat dat nieuw werk betreft kunnen we iedereen geruststellen: het is prima stuff. Aftermath USA verwijst niet alleen in de titel expliciet naar de Stones maar heeft ook z?n riff ontleend bij de Glimmer Twins. Easy On Yourself en vooral het schitterende half gesproken, deels gezongen: A World Of Hurt zijn andere hoogtepunten uit die nieuwe cd ?A blessing and a curse?.
De Truckers vormen op het podium een hechte ?rock unit? en klinken als ??n blok graniet; luid en smerig maar toch oh zo juist. Op de momenten dat alles perfect zit, de drie gitaristen netjes op een rij, dicht bij elkaar, vooraan op het podium, tijdens een solo voor drie, ?Hotel California? op speed, zie je ze naar elkaar grijnzen en lachen. Never Gonna Change uit de vorige plaat ?The Dirty South? is dan ook een beginselverklaring, een hoogtepunt, maar tevens ook het zwakke punt van de groep, steengoed maar altijd meer van hetzelfde. Je hoort en ziet flarden Lynyrd Skynyrd, Neil Young, Crazy Horse en The Band maar hun songs zijn sterk genoeg om uit deze voorbeelden een eigen en vooral eerlijke sound en stijl te distilleren (om in whisky termen te blijven). Afsluiten voor de verwachte bisronde doen ze met het fantastische Let There Be Rock uit ?Southern Rock Opera?. In die bisnummers zit nog het mooie Decoration Day, het songschrijversdebuut van Jason Isbel uit de gelijknamige cd van 2003.
DBT is zweetmuziek; eerlijke rock-?n-roll met de integriteit van boeren, bouwvakkers, buitenlui en vakmannen. Dit is harde briljante Southern rockmuziek gecombineerd met uitstekende songs (wat wil je met drie componisten in de groep: Hood, Cooley, Isbell) die recht naar het hart van het Amerikaanse dagelijkse leven gaan. Drive-By Truckers kunnen grotere zalen aan. Dit was een goed concert van een hardwerkende band met het lef om nieuwe nummers centraal te stellen in de show. Wie van stevige rock houdt en hier niet bij was, heeft zijn kans gemist. Maar wij rekenen erop dat er nog herkansingen komen.
(GK)
Drive-By Truckers geven een wat vermoeide indruk wanneer ze het podium van de kleine zaal van de Arenberg opwandelen. Het drukke tourschema zit daar zeker voor iets tussen (een dag later zitten ze al in Manchester). En het uitgebreide arsenaal aan drank op en rond de gitaarversterkers zal daar ook niet vreemd aan zijn. Feb 14 en Marry Me, met respectievelijk Hood en Cooley als zanger, tonen al meteen aan dat het er hier niet zachtaardig aan toe zou gaan. De drie gitaristen blijven ook de zang afwisselen, waarbij de gitaarsolo?s worden overgelaten aan de anderen. En solo?s worden er gespeeld, alsof de duivel hen op de hielen zit. Opvallend is dat de ruigere songs voor rekening worden genomen door Cooley, terwijl Jason Isbell zich meer toelegt op het kalmere country gerichte werk. Patterson Hood slingert blijkbaar tussen de twee. De verplichte fles Jack Daniels op het podium gaat rond van muzikant tot muzikant waarbij bassiste Shonna Tucker zich niet laat doen: ze hangt meer aan de fles dan de andere gasten samen. Shonna is een oudgediende uit de Muscle Shoals muzieksc?ne en tevens mevrouw Isbell. Gitarist Jason Isbell is na een aantal jaren nog steeds ?the new kid in town?, maar nu al onmisbaar.
Het publiek bestaat voor een groot deel uit mannen. Mannen met ruitjeshemden en petjes, gemiddelde leeftijd rond de dertig en ouder, bij hun vorige doortocht in Belgi? nog een louter exclusief ?mannen weten waarom?-optreden. Nu zag je toch al wat meer vrouwen in het publiek opduiken (weliswaar in Emmylou Harris outfit, maar toch). En dat zegt veel over de stijgende populariteit van DBT. De nieuwe cd is nog maar net uit, waardoor het publiek de nieuwe nummers nauwelijks kent en enthousiaster reageert op de oudere songs. Maar wat dat nieuw werk betreft kunnen we iedereen geruststellen: het is prima stuff. Aftermath USA verwijst niet alleen in de titel expliciet naar de Stones maar heeft ook z?n riff ontleend bij de Glimmer Twins. Easy On Yourself en vooral het schitterende half gesproken, deels gezongen: A World Of Hurt zijn andere hoogtepunten uit die nieuwe cd ?A blessing and a curse?.
De Truckers vormen op het podium een hechte ?rock unit? en klinken als ??n blok graniet; luid en smerig maar toch oh zo juist. Op de momenten dat alles perfect zit, de drie gitaristen netjes op een rij, dicht bij elkaar, vooraan op het podium, tijdens een solo voor drie, ?Hotel California? op speed, zie je ze naar elkaar grijnzen en lachen. Never Gonna Change uit de vorige plaat ?The Dirty South? is dan ook een beginselverklaring, een hoogtepunt, maar tevens ook het zwakke punt van de groep, steengoed maar altijd meer van hetzelfde. Je hoort en ziet flarden Lynyrd Skynyrd, Neil Young, Crazy Horse en The Band maar hun songs zijn sterk genoeg om uit deze voorbeelden een eigen en vooral eerlijke sound en stijl te distilleren (om in whisky termen te blijven). Afsluiten voor de verwachte bisronde doen ze met het fantastische Let There Be Rock uit ?Southern Rock Opera?. In die bisnummers zit nog het mooie Decoration Day, het songschrijversdebuut van Jason Isbel uit de gelijknamige cd van 2003.
DBT is zweetmuziek; eerlijke rock-?n-roll met de integriteit van boeren, bouwvakkers, buitenlui en vakmannen. Dit is harde briljante Southern rockmuziek gecombineerd met uitstekende songs (wat wil je met drie componisten in de groep: Hood, Cooley, Isbell) die recht naar het hart van het Amerikaanse dagelijkse leven gaan. Drive-By Truckers kunnen grotere zalen aan. Dit was een goed concert van een hardwerkende band met het lef om nieuwe nummers centraal te stellen in de show. Wie van stevige rock houdt en hier niet bij was, heeft zijn kans gemist. Maar wij rekenen erop dat er nog herkansingen komen.
(GK)