The Slackers - The Internationals
From New-York with Ska...
Carl Ivens
Ancienne Belgique, Brussel — 1 april 2006
Er daagde veel volk op in de AB voor het concert van de New Yorkse skaband The Slackers. De laatste keer dat de band in Brussel speelde, stonden ze nog in de AB-box, maar die was te klein voor het publiek dat deze keer was opgedaagd. Men had de groep dan maar in de grote zaal gezet en voor een sfeervolle inrichting gezorgd. De balkons, alsook de achterste helft van de zaal, waren afgesloten met doeken waarop verlichting was aangebracht om het effect van een sterrenhemel te cre?ren. Knap gevonden, maar de belichting op het podium was helaas ondermaats. Het geluid was, zoals we het in de AB gewoon zijn, dan weer de perfectie nabij.
The Internationals speelden in het voorprogramma, maar ze kwamen niet enkel om muziek te spelen. De Antwerpse groep stelde haar nieuwe cd ?Wonders of the World? en hun documentaire over hun reis naar Zuid-Afrika voor. The Internationals hebben immers als een van de eerste blanke bands in de Townships gespeeld. In de nieuwe nummers merken we meer reggae-invloeden dan op hun vorige ep en cd, en aan kwaliteit heeft de band niks ingeboet. Na hun concert zat de sfeer er al goed in bij het publiek.
Het was afwachten of The Slackers een groot podium zoals dat van de AB aankonden. Deze situatie leek in het begin wat onwennig voor publiek ?n band, maar naarmate de show vorderde, stoorde het minder en minder. De typische gezelligheid van een Slackers-concert zou echter gedurende de hele avond ontbreken.
The Slackers zijn geen gewone ska-band. Ze zijn zoals hun thuisstad New York, een mengelmoes van verschillende muziekstijlen, culturen en persoonlijkheden. Het zestal brengt een mix van ska, rocksteady, reggae, soul en wat jazz. Ze durven met een gerust gemoed enkele tragere nummers na elkaar spelen en zijn vooral een groep met inhoud. Waar veel bands in het genre niet verder geraken dan het schrijven van teksten over bier en feest vieren, hebben The Slackers vaak een politieke boodschap. Twee onder hen zijn dan ook ware ska-iconen. Dave Hilyard (sax) en Vic Ruggiero (vocals, keyboards) hebben onder andere hun sporen verdiend bij The Stubborn Allstars en Vic was reeds te horen op albums van punkband Rancid. Het zijn stuk voor stuk schitterende muzikanten, die perfect op elkaar zijn afgestemd. Ze spelen dan ook twee Europese tournees per jaar. Toch komt er geen sleet op, omdat de groep uit een ruim repertoire kan putten, ze een heleboel nieuwe nummers uit hun laatste cd ?Peculiar? speelden en vooral omdat ze redelijk wat variatie in hun shows brengen. Tijdens Feed My Girl werd een versnelling hoger geschakeld, terwijl International War Criminal tegenwoordig tegen een trager tempo wordt gespeeld. Klassiekers als The Nurse, Do You Believe en Have the Time ontbraken niet en Dave ?Disco Dave? Hilyard praatte het geheel op een entertainende wijze aan elkaar.
Opvallend was het laidback karakter van het concert. Er lag veel nadruk op de rocksteady- en reggaenummers en ook de soulstem van trombonist Glen Pine maakte tijdens enkele songs een grote indruk. Eigen aan een skashow zijn solo?s, en daar stond deze avond weer bol van. Vooral de blazers Dave Hilyard en Glen Pine lieten zich van hun beste kant zien. Na twee uur en twee bisrondes was de show voorbij. De band had op dat grote podium iets te ver van het publiek gestaan om de typische gezelligheid van een Slackers-show te bereiken, maar het was zonder meer een uitstekende show van ??n van de beste ska-bands ooit.
Het was afwachten of The Slackers een groot podium zoals dat van de AB aankonden. Deze situatie leek in het begin wat onwennig voor publiek ?n band, maar naarmate de show vorderde, stoorde het minder en minder. De typische gezelligheid van een Slackers-concert zou echter gedurende de hele avond ontbreken.
The Slackers zijn geen gewone ska-band. Ze zijn zoals hun thuisstad New York, een mengelmoes van verschillende muziekstijlen, culturen en persoonlijkheden. Het zestal brengt een mix van ska, rocksteady, reggae, soul en wat jazz. Ze durven met een gerust gemoed enkele tragere nummers na elkaar spelen en zijn vooral een groep met inhoud. Waar veel bands in het genre niet verder geraken dan het schrijven van teksten over bier en feest vieren, hebben The Slackers vaak een politieke boodschap. Twee onder hen zijn dan ook ware ska-iconen. Dave Hilyard (sax) en Vic Ruggiero (vocals, keyboards) hebben onder andere hun sporen verdiend bij The Stubborn Allstars en Vic was reeds te horen op albums van punkband Rancid. Het zijn stuk voor stuk schitterende muzikanten, die perfect op elkaar zijn afgestemd. Ze spelen dan ook twee Europese tournees per jaar. Toch komt er geen sleet op, omdat de groep uit een ruim repertoire kan putten, ze een heleboel nieuwe nummers uit hun laatste cd ?Peculiar? speelden en vooral omdat ze redelijk wat variatie in hun shows brengen. Tijdens Feed My Girl werd een versnelling hoger geschakeld, terwijl International War Criminal tegenwoordig tegen een trager tempo wordt gespeeld. Klassiekers als The Nurse, Do You Believe en Have the Time ontbraken niet en Dave ?Disco Dave? Hilyard praatte het geheel op een entertainende wijze aan elkaar.
Opvallend was het laidback karakter van het concert. Er lag veel nadruk op de rocksteady- en reggaenummers en ook de soulstem van trombonist Glen Pine maakte tijdens enkele songs een grote indruk. Eigen aan een skashow zijn solo?s, en daar stond deze avond weer bol van. Vooral de blazers Dave Hilyard en Glen Pine lieten zich van hun beste kant zien. Na twee uur en twee bisrondes was de show voorbij. De band had op dat grote podium iets te ver van het publiek gestaan om de typische gezelligheid van een Slackers-show te bereiken, maar het was zonder meer een uitstekende show van ??n van de beste ska-bands ooit.