Rock Werchter

Donderdag 1 juli.

Zeker al een goede dag: start van de grote vakantie (voor veel van de daMusic-crewleden het begin van de eerste drie maanden!).

Wereldverbeteraar Michael Franti en zijn politiek correcte Spearhead mochten de wei opwarmen. De start Rock the Nation rockte dan ook de natie. Kon het nog beter worden was de vraag?

Op Pyramid Marquee speelden ondertussen The Bees van het Isle of Wight de zeilen van de tent. De muziek van deze relatief onbekende band deed menig hart smelten en ik ben er zeker van dat ze in september de Afrekening zeker zullen binnenstormen.

Jullie weten het al en ik zeg het nog eens: hiphoppers en consoorten zijn bij mij aan het verkeerde adres. Nu zullen misschien sommigen onder jullie zegge: Sean Paul is toch niet echt een hiphopper?, nou, voor mij is iedere eikel die halfnaakte danseressen op het podium sleept per definitie vrouwonvriendelijk en dus het luisteren niet waard. Sorry Seany.

Over naar P!nk, nog zo een Donna popfenomeen. Eerst vroeg ik me af: wat komt dat mens hier in s hemelsnaam doen? Maar na de eerste noten mocht ze van mij blijven. You go girl!

In de Pyramid begon den Admiral aan zijn set. Deze zal in het geheugen gegrift blijven als n van de meeste stomende feestjes van de afgelopen Werchter-jaren.

Tom Van Laere sleurde vanzelfsprekend Nathalie Delcroix van Las tweemaal het podium op en ook nog een bizarre figuur wiens naam me compleet ontglipt is. Na Admiral Freebee vloog ik naar het ondertussen obscuur uitziende Main Stage alswaar The Cure dra zou beginnen. Natuurlijk verwachtte niemand zich aan een uitzinnig feestje dus van een feestelijke sfeer is moeilijk te praten. Een begrafenissfeer was wel prominent aanwezig. The Cure bracht natuurlijk een greatest hits-sets met enkele nummers uit de nieuwe cd The Cure.

De set van een anderhalf uur was echter een half uur te lang.

Na The Cure vlogen de dames en heren van Basement Jaxx het podium op. Iedereen was vooral onder de indruk van het figuur van 1 van de zangeressen. Damn, dat mens heeft left zeg! Basement Jaxx staat natuurlijk garant voor een geweldige PARTY (ze zijn immers verantwoordlijk om het met de woorden van Humo te zeggen voor onze nachtelijke feestjessoundtrack).



Vrijdag beloofde de hoogdag van rock te worden. Geen gewone rock, neen, enkele onderdeeltjes ervan. Om vijf uur begon het echte rockfeestje met de Dropkick Murphys. Wild Rover wsa natuurlijk het hoogtepunt van hun set maar de niet uit Ierland afkomstige band liet de wei niet meer los en als gevolg daarvan werd de pit uitgebreid.

Na de Highlands rock van de Dropkick Murphys gingen we over naar het hoge kitsch-gehalte en de falsetstem bij The Darkness. Ik was (zoals het een vrouw beaamt) erg genteresseerd in waar justin Hawkin zich nu weer geperst had. Hoe krijgt die vent dat aan?

The Darkness is bijna de stadionvullende rock van Queen (ok, ze liggen niet op hetzelfde niveau maar ze komen toch al een kilometer of 5 in de buurt).

Korn mocht de wei opwarmen voor de echte rockers van de avond. Zelf ben ik eerlijk gezegd totaal geen liefhebber van deze schreeuwlelijkerds maar door de overredingskrachten van mijn entourage heb ik toch maar besloten Sugababes en Nelly Furtado te laten vallen. En ik moet toegeven dat ik er niet echt veel spijt van had. Korn viel uiteindelijk wel mee.

Maar dan, om veel later dan kwart na tien, trad aan op de Main Stage: Metallica. De groep waarnaar 52.396 aanwezigen verlangden. Lars nam terug plaats achter de drums en de gitaren knalden door de boxen. Nummers als Fuel, One, Nothing Else Matters, Masters of Puppets, Saint Anger, etc. zetten de wei in vuur en vlam. Niet enkel de wei, ook het podium moest er af en toe aan geloven.



Zaterdag was een dag voor mensen van alle kaliber. We hadden de Donna-rock van The Rasmus (niet gezien) en de Nederlandse punkers die Urbanus het podium opzeulden van De Heideroosjes, die by the way geweldig waren. De Nederlanders waren ook nog vertegenwoordigd door Within Temptation die dit jaar een half kasteel meegebracht had. Ice Queen werd nog lustig door iedereen meegebruld dus ondanks de lange stilte omtrent de groep zijn ze nog niet veel van hun fans verloren. Na deze Nederlanders was het de beurt aan de Black Eyed Peas. Ik vraag me nog steeds af waaraan die het verdiend hebben ten eerste op Werchter te staan, en ten tweede op Main Stage te mogen staan.Ik ben dus uit eenzaam en stil protest niet naar deze band gaan kijken maar naar Daan. Daan, n van de vele Belgen op deze editie, is al van jongs af verbonden met de wei. Misschien was zn optreden daarom zo goed. De nieuwe nummers Victory blijken een extreem ik-kan-niet-stil-blijven-staan-gevoel te veroorzaken. Geen probleem: feestjes zijn nu immers Daans specialiteit. En volgend jaar: Main Stage!

Van dit moment tot Moloko moet ik toegeven dat ik een complete black out heb. Niet door de drank, drugs of andere geestontruimende middelen, maar door een knagend hongergevoel.

Moloko viel tegen. Zo, het is eruit. 3 woordjes maar en toch zoveel gezegd. Roisin heeft het blondjesdom verloochtend door haar haren ros te kleuren (snif) en op n of andere manier is Moloko gewoon veel beter in de Pyramid.

Na Moloko mocht Muse de Main sieren. Alle hits werden erdoor gehaald maar ook enkele nieuwelingen van op Absolution. Ik moet zgegen dat dit optreden n van de beste was die ik gezien heb. Door alle hits te spelen, speelden Matthew en co natuurlijk op safe maar niemand die daarom maalde. Een geweldige show en volgend jaar mogen ze zeker terugkomen.

Na Muse ben ik snel even naar n van de Belgische namen gaan kijken: Novastar. Joost begon met enkele nummers uit zn nieuwe cd wat misschien niet zon goede zet was. Doch, who cares? Hij is terug en iedereen heeft het geweten!

Lenny Kravitz heeft dus een nieuw kapsel, in n woord: Afschuwelijk. Maar ja, wat kan je eraan doen. De opener Where are we running? zorgde er natuurlijk voor dat de wei nogal snel mee was. Verschillende klassiekers werden er door gehaald maar dan dan volgende een halfuurtje instrumentaal gezemel, een halfuurtje is voor mij t lang en dus trok ik naar de camping.



Zondag beloofde goed te worden, tot Bowie even belde met de melding dat er wat aan zn schouder was. Ondertussen weten we wel beter maar soit, hij zou vervangen worden door twee Gentenaren die al hl wat lichamen in beweging hebben gezet: 2 Many Djs.

Soit, zondag begon om half twaalf. Ook al ben ik pas gaan kijken vanaf 12.45, naar Zornik. Mijn entourage en ik hoopten op een drag queen maar vingen bot. Na Zornik was het de buurt aan Starsailor. Jongens, die zanger ziet er in het echt veel beter uit. En die jongen kan dan nog eens goed zingen. Starsailor bracht de wei wederom een pracht van een optreden. Waarvoor oprechte dank.

Na Starsailor werd nog een groep van over het kanaal op Main neergepoot: Lamb. Twee jaar geleden stonden ze er ook met hun monsterhit Gabriel, ook deze keer 1 van de hoogtepunten, tijdens na Sun speelde de groep met het publiek en het publiek deed lustig mee. Een bijzonder moment.

PJ Harvey was next. Ik weet dat velen onder jullie deze dame erg bewonderen en goed vinden maar ik kan er niet naar kijken. Luisteren wil ik nog wel doen, PJ klonk zeer goed voor haar echte fans, voor de overigen stak het na een tijdje toch wel tegen.

Na het felgeel tijd voor Frank Black, tijd dus voor de Pixies. Het zijn geen gezellige mensen, geen hallo, geen dag, nada, noppes, niente. De Pixies verdienen het zeker om op Werchter te staan, we hebben ook lang moeten wachten. Gigantic en Where is my mind? werden lustig meegezongen door het publiek. Wij danken hierbij ook Herman Schueremans om deze groep naar Belgi te halen.

NERD, je zou denken: dat is toch geen groep voor Pariz? Toch wel mijn lezers. Ik moest met eigen ogen zien wat voor een fenomee NERD nu precies was. Ze lieten de temperatuuur in de tent boven de legale limieten stijgen en ook buiten de tent werd lustig gedanst. She wants to move en Lapdance sloten het feestje af met een knal. Air, ook in de tent, hebben nog steeds zon schattig Frans accentje wanneer ze Engels praten. De groep brengt geweldige luistermuziek die zeker een plaats verdient op Werchter. De pyramid is ook de perfecte locatie voor deze band, op Main zou de magie compleet verloren gaan.

Van Air vloog ik richting Main waar 2 Many Djs Werchter mochten afsluiten. Beeld je eens in: 2 jonge gasten uit Gent mochten Werchter afsluiten. Belgen, rasechte Vlamingen!!! De regen was maar af en toe spelbreker, niet dat iemand zich daar iets van aantrok. 2 Many Djs staan garant voor PARTY die ze dan ook gaven.

Traditiegetrouw werd Rock Werchter 2004 ook dit jaar afgesloten met een knallend vuurwerk.



Iedereen heeft ondertussen ook wel al de kritieken gehoord omtrent vier dagen Werchter. 2 ernstige incidenten op in totaal 260 000 festivalgangers is niet extreem veel. Schuur, laat je niet ontmoedigen door de kritieken. Zorg gewoon voor strengere controles op de camping (ook al is dat niet jouw terrein) en voor een nog betere affiche!



Rock Werchter samengevat: niet zo warm als vorig jaar, niet zo goed als vorig jaar maar wel even plezant.

Tot in 2005 voor nog meer Werchter-plezier!!!