Rock Effect

Het werd dit weekend nog maar es bewezen dat Vlaanderen over een uiteenlopende muzikale cultuur beschikt waar het best trots op mag zijn.

Rock Effect werd dit jaar voor de eerste keer in Diksmuide georganiseerd, vorige edities vonden onder andere in Veurne plaats. Met mooie gebouwen als decor en een mooie affiche stapte ik vol nieuwsgierigheid de grote markt op.

Heel wat jong volk was op de been gebracht voor een knaller van een namiddagprogramma. Kosten nog moeite werden gespaard om de toekomst van morgen een fijne middag te laten beleven. Van spring, naar de ketnetband, over Wim Soutaert en uiterst veel randanimatie. Springkastelen, klimtorens, clowns noem maar op, het was aanwezig. En voor vele kinderen kon het niet lang genoeg blijven duren, dat bewees de beweende gezichtjes van kinderen wiens ouders huiswaarts wilden keren.

Het avondprogramma voor de jeugd was ook goed uitgedokterd. Helaas was in het begin weinig volk aanwezig. De weersomstandigheden zaten hier zeker voor iets tussen. Gelukkig geen regenbuien, maar echt warm kon je het niet noemen.

Stroke mocht de spits afbijten. Dit percussionistengezelschap weet wat plezier maken is. Een enthousiaste band die heel wat afwisseling brengt. Olievaten, drumstellen, you name it, theyve got it, en ze kunnen er nog op spelen ook. De kroon op het werk was een ronddraaiende drum, jaja, u hoort het goed, de drummer zat vastgeriemd zoals in een formule 1 wagen en speelde strak verder, zelfs op zijn kop.. Dit zorgde voor het nodige enthousiasme bij het publiek.

Dit enthousiasme verdween helaas voor een stuk bij de volgende band. Lunascape, het collectief rond de ex-zangeres van Hooverphonic. Ik moet eerlijk zijn, hier had ik veel meer van verwacht. De stem van de zangeres begon pas warm te lopen tijdens de laatste nummers en dit deed de strakke set van haar omringende artiesten geheel in rook opgaan. Spijtig want de nummers zitten goed in elkaar. Ook aan de uitstraling van de band mag gewerkt worden, contact met het publiek is blijkbaar niet hun sterkste kant.

Vervolgens Venus in Flames, met een gekende gitarist (Gert Bettens) en de engelenstem van zanger Jan kon maar weinig foutlopen. Ook de presentator van dienst sprak vol lof en gelijk had hij! De jongens speelden een goede stevige set, met een aantal nieuwe nummers. Ze weten wat plezier maken is op het podium en ze betrekken het publiek bij het geheel. Het is wel duidelijk dat dit mijn lieveling van de dag was. Een aanrader voor iedereen, deze zomer toeren ze doorheen het Vlaamse land en je mag ze gewoon niet missen.

Monza dan, of moet ik zeggen Noordkaap met een nieuwe naam. Het moet me van het hart dat Stijn Meuris op een podium bezig zien altijd wel voor lachbuien zorgt en deze keer was niet anders. The good old Stijn is back, of toch maar niet? Panamarenko als opener zorgde voor het nodige enthousiasme bij het publiek. Vele Noordkaapsongs volgden zoals een heel klein beetje oorlog, druk in leuven, ik hou van u, waardoor ik me afvroeg waarom die groep nu eigenlijk anders heet. Het is spijtig dat de stem van Stijn aan kracht heeft verloren. Maar het kippevelmoment blijft toch het nummer over zijn vriendin. Respect als je zo over je diepste gevoelens kan zingen. Toch vond ik de set ondermaats en kan ik enkel maar terugdenken aan de Noordkaaptijd.

Als afsluiter had men niemand minder dan Vive la fte kunnen strikken. Ik geef toe dat ik een beetje wantrouwig ben als ik die naam op een affiche zie staan, want meestal ga ik dan lopen. Maar vooroordelen zijn nooit goed en dat werd wel bewezen. De groep speelde een goede set en deed het ondertussen talrijk aanwezige publiek uit de bol gaan.

Dit festival is zeker voor herhaling vatbaar, het enthousiasme van de organisatoren werd beloond met een mooi geheel.

Laat ons hopen dat we volgend jaar opnieuw van de partij mogen zijn!!!



Uw reporter

Tineke