Rockeiland

Woensdag 30 juni kende het jonge festival Rock eiland zijn tweede jaargang. Vorig jaar sloeg de organisatie er in om met Zornik en t Hof van Commerce een bijzonder aantrekkelijke affiche voor te stellen, dat was dit jaar niet anders met Janez Detd en Vive la fte. Zij waren echter niet de enige groepen die speelden en Bart Van Laere (wie hem niet kent, hij woont vlakbij Wachtebeke en is een goeie maat van mij) en ik besloten om er ons hoofd eens over te buigen.



Net zoals vorig jaar begon het festival om 18u. De openers met dienst waren de mannen van the Magical Flying Thunderbirds met onder andere Miguel Wiels (notenclub) en de gitarist van de ketnetband. Ik zou kunnen beginnen met deze naam als meteen in het belachelijke te trekken maar daar krijg ik nog gelegenheden genoeg voor om dat op een andere manier te doen. Deze groep speelde vooral covers van bekende hits zoals seven nation army (white stripes), teleromeo (K3), ich bin wie du( Duitse slager), in the shadows (the Rasmus) en crazy in love (Beyonce) samen met nog van die bekende nummer 1 hits. Dit klinkt op zich niet slecht zou je zeggen maar deze hits werden een voor een vakkundig verkracht. Echte rock was er nooit te horen tijdens de sessie van de magische vliegende dondervogels. Dat was nog maar een van de redenen waarom deze band enorm tegenstak.



De andere reden waren de verschrikkelijke pogingen tot humor, een paar voorbeelden: Miquel Wiels van de Klotenclub, amai Charles da lieke komt precies van u vader jong, ge zingt het even vals (gaat dan over with or without you van U2) . Je snapt het al dat dit meer thuishoort op de VTM dan op een festival. Dan waren er nog de dansjes die ze het publiek lieten uitvoeren. Een festival trekt jong volwassenen en zelfs volwassenen aan en als je dan verwacht dat die met zen allen 4 stappen vooruit en achteruit zetten, ben je toch niet op de hoogte van wie er allemaal in het publiek zit. De Nerds deden plezierig mee, de normale mensen staken hun middelvinger op of dronken wat van het rotslechte bier dat daar te verkrijgen was (Bavik noemde het). Ik was dus heel tevreden dat ze na het ongevraagde bisnummer van het podium gingen en niet meer terugkwamen.



De volgende groep op de klassiek kleine affiche waren de winnaars van het Oost-Vlaams rockconcours: Tripoli. Dit bleek een bijzonder jonge punkband te zijn met een vrouwelijk frontman. Nu moet je weten dat ik iets heb tegen vrouwelijke medemensen die rock proberen zingen, dus de groep had nog niets gespeeld of ik was al teleurgesteld. Doch toen ze hun uiteenzetting startten klonk het niet zo slecht, voor het eerst die dag was er een gitaar te horen. Weliswaar met weinig variatie, want alle nummers zouden identiek geweest zijn moest er geen andere tekst op gestaan hebben, maar het ging nu toch al eerder de rockrichting uit. De gitarist zanger trok mijn aandacht. Hij speelde zuiver en zong perfect de tweede stem bij de meeste nummers. De andere gitarist deed een aantal bokkesprongen maar straalde weinig uit. De bassist stond stoned op het podium. Hij speelde op zijn basgitaar en voor de rest stond hij er eigenlijk voor spek en bonen. Tussen de nummers door dronk hij van zijn pint en dat was het. De gitaren waren dus van lage kwaliteit evenals de bassen. De drummer sloeg er wel in om foutloos en gevarieerd te spelen, geen mirakuleuze dingen maar gewoon foutloos. Het zangeresje stond een beetje onwennig maar wel toonvast te zingen. Jammer dat ze een vrouw was waardoor de zang hoog klonk, iets wat toch anti-rock is. Hoe dan ook is Tripoli iets waar muziek inzit voor de toekomst en zie ik ze wel op een dag Crammerock openen.



Dan was het de beurt aan het Grembergse Janez Detd. Vorig jaar multipele festivals platgespeeld en ik verwachtte dat ze dit ook met dit exemplaar zouden doen. Dit lukte hen inderdaad zonder veel moeite maar er waren 2 mensen die niet zo enthousiast opgingen in het punkgeweld van het kwartet. Deze mensen waren niet toevallig ik en Bart. De reden was het gebrek aan bekende liedjes, iets waarover Janez detd toch wel beschikt. Ze speelden schitterend, zorgden voor een wervelende show en veroorzaakten een kindermush-pit zoals ik dat noem. Dat betekent dat de punkliefhebbers een poging ondernemen om de metalpits te imiteren maar daar niet in slagen omdat ze gewoon veel minder hard te keer gaan. De fans die het album hebben konden alle nummers meezingen maar de anderen, waaronder wij dus behoren, kenden enkel de uitgebrachte singles mala vida, raise your fist en anti-anthem. Een beetje pover voor een groep die klassiekers als take on me en summers gone op zijn naam heeft staan. Drummer Bram beviel ons wel, hij zette zich soms recht op zijn stoel en deed dan iets idioots. Ik en Bart vonden dat wel geslaagd maar waren niet zeker of het zijn bedoeling was om grappig te zijn.



Als u mijn graspop verslag gelezen heeft, weet u dat Slipknot op een bepaald moment verzocht dat het publiek massaal op de grond ging zitten en daar bleef totdat ze een bepaalde zin riepen. Bijzonder irritant vond ik het dan ook dat Janez Detd dit gewoon overnam: steek gerust je middelvinger op naar wie niet gaat zitten zeiden ze. Bart en ik, die nog rustig rechtstonden staken hierop een welgemeende middelvinger in de richting van de band, schandalig dat ze dit overnamen van Slipknot. Gelukkig kwamen ze in de verste verte niet tot het effect van Slipknot, een klein kinderpitje ontstond er, de rest sprong in het rond zoals ze dit al heel het concert deden. Het officile concert viel me dus zwaar tegen en als verklaring kan ik enkel geven dat ik het punkgenre ontgroeit ben. Plots kwamen de leden terug op het podium en wat ik toen hoorde bracht me even in de waan dat ik weer op graspop stond. Plots weerklonken fragmenten van metalklassiekers als Thunderstorm (ACDC), Paranoid (Black Sabbath), breaking the law (Judas Priest), enter sandman (Metallica), aces high (Iron Maiden) en nog een paar in die richting. Toch nog een goed einde dus.



De afsluiter was het Vlaamse kwartet dat in het Frans zingt Vive la fte. Eerlijk gezegd kwamen wij eerder voor de zangeres dan voor de muziek. Zo merkten we terecht op dat zij een zwarte onderbroek droeg onder haar wel heel korte rokje. De gedrogeerde gitarist, pruikendragende keyboarder en verwijfde bassist genoten minder van onze aandacht. Vive la fte maakt alles behalve rockmuziek. Techno leek me meer op zijn plaats als muziekgenre maar het lichaam van de zangeres maakte veel goed. Voor de rest had de groep volgens ons weinig om het lijf, gelukkig was dit bij de zangers letterlijk te nemen want anders zouden we het daar niet uitgehouden hebben.



Mijn conclusie luidt dat dit een van de weinige festivals is dat achteruitgaat. Dit is ofwel te wijten aan het feit dat ze het woord rock anders opvatten ofwel omdat er vooral punk aan bod kwam dit jaar. Volgend jaar blijf ik dus gewoon thuis tenzij ze zouden uitpakken met een deftige rockaffiche met niet alleen punk en neprock erop.



Met dank aan Kris voor het verslag.

Foto's werden niet beschikbaar gesteld door de organisatie.