Gull House

Wie aandacht heeft voor de Belgische punkscene, kan nauwelijks naast Gull House kijken. Het viertal uit Diest raast aan een rotvaart door repetitiekoten, clubs en festivals met korte, messcherpe nummers die ergens tussen garagepunk, hardcore en postpunk botsen. Geen franjes of lange intro's, gewoon vol gas vooruit.

Met drie ep's op korte tijd en passages in onder meer Trix, Botanique en We Are Open lijkt de opmars van Gull House nauwelijks af te remmen. Nieuwste worp, 'Gull House III', bevestigt dat de band niet van plan is gas terug te nemen. Tijd voor een gesprek met frontman Bram Sels over snelheid, lawaai, DIY-mentaliteit en hoe zijn band plots één van de spannendste namen van de Belgische underground werd.

Jullie kiezen steevast voor korte, snedige nummers. Is dat jullie manier om tegen de trend van lange songs in te gaan?

Bram Sels: Het is niet echt een bewuste keuze om tegen die mode in te gaan, maar wij vinden wel dat een nummer een verhaal vertelt. Wanneer dat is gebeurd, hoeft daar geen lange uitweiding meer aan vast te hangen. Het is dus niet zo dat we bij elk nummer denken: we moeten dit zo kort mogelijk houden. Vaak ontstaan onze nummers gewoon met een bepaalde lengte. Als we daarna voelen dat er te veel rond de pot wordt gedraaid of stukken overbodig aanvoelen, korten we die wel in. In die zin is het dus wel een bewuste keuze om nummers krachtiger te maken zodat de boodschap puurder en directer binnenkomt. We knippen dus alle overtollige ballast weg. Maar dat betekent niet dat we een afkeer hebben van langere nummers. Als een song tijd nodig heeft om zijn verhaal te vertellen, dan mag die ruimte er ook gewoon zijn.

Itches, Mitraille en Uranium Club worden als voorbeelden genoemd. Zien jullie die ook als referentie of gaan die vergelijkingen niet op?

Dat zijn zeker fijne referenties om te volgen. We zijn zelf ook fan van die bands en het zijn vergelijkingen die we vaak horen. Toch is het moeilijk om echt te zeggen met welke bands we onszelf identificeren. Toen we net begonnen, maakten we wel eens een playlist met artiesten die ons inspireerden, maar al snel werd duidelijk dat we alle vier vanuit verschillende muzikale richtingen vertrekken. Vandaag is dat eigenlijk nog altijd zo: iedereen trekt een beetje in zijn eigen richting, maar ergens komt dat samen in een coherent geheel. Net dat vind ik interessant. We proberen ook bewust dingen uit die misschien wat experimenteler zijn. Niet per se om iets te doen dat nog nooit gedaan is, maar wel om buiten de evidente paden te treden en nieuwe combinaties te zoeken. Daardoor kom je vanzelf in een grijze zone terecht waarin het moeilijk wordt om één duidelijke invloed aan te wijzen. Natuurlijk zijn er bands waar we naar opkijken en waar we inspiratie uit halen, maar uiteindelijk proberen we vooral iets neer te zetten dat als ons eigen geluid aanvoelt.

Jullie komen uit Diest. Heeft opgroeien en muziek maken buiten een grote stad invloed gehad op hoe Gull House klinkt?

Ik denk het wel. We spelen eigenlijk alle vier al bijna twintig jaar samen in dezelfde band. Bovendien komen we allemaal uit Diest. Dus we delen dezelfde achtergrond: hetzelfde jeugdhuis, dezelfde omgeving en een gelijkaardige culturele context. Daardoor ben je niet alleen muzikaal, maar ook als groep sterk op elkaar ingespeeld. We zijn buiten de band ook gewoon vrienden, dat maakt een groot verschil. Eén van de dingen die we van in het begin voelden, is dat, zelfs als er met Gull House niets zou gebeurd zijn - geen aandacht, geen shows - we waarschijnlijk nog altijd elke donderdagavond samen muziek zouden maken. Met dezelfde mensen, op dezelfde manier. Ik denk dat daar ook een van onze sterktes zit: we doen dit niet alleen vanuit muzikale ambitie, maar ook vanuit een oprechte vriendschap en een gedeelde geschiedenis. Daardoor begrijpen we elkaar heel goed, zowel binnen als buiten de muziek.

Jullie eerste ep klokte af op iets meer dan acht minuten. Hoe beslissen jullie wanneer een nummer af is en is er ooit discussie geweest binnen de band om de songs iets langer uit te werken?

Echte meningsverschillen hebben we daar nooit over gehad. In onze vorige band, Coma Commander, waren de nummers soms wat langer, maar ik denk dat we doorheen de jaren geleerd hebben om sneller tot de essentie te komen. Dat is iets waar we met Gull House gevoelig voor zijn: proberen om ideeën zo direct en krachtig mogelijk over te brengen zonder overbodige omwegen. Ik vergelijk de nummers die we maken daarom vaak eerder met een schets dan met een volledig afgewerkt schilderij. In mijn ogen zijn het korte, dynamische momentopnames. Als ik het met beeldende kunst zou moeten vergelijken, dan eerder met een snelle, rake potloodtekening dan met een traag opgebouwd olieverfschilderij waar maanden werk in kruipt. Het gaat voor ons meer om het vastleggen van een gevoel of een energie op het juiste moment, dan om alles tot in de perfectie uit te werken.

Jullie muziek klinkt chaotisch, maar tegelijkertijd zit er ook controle en timing in. Hoe verloopt het schrijfproces binnen jullie band?

We beginnen altijd met de muziek zelf en pas daarna komt de tekst erbij. Die muzikale ideeën ontstaan heel organisch op repetitie en worden daar ook samen verder uitgewerkt tot een soort conceptuele basis van een nummer. Op een later moment ga ik dan met die teksten aan de slag, los van de muziek. Het zijn dus niet per se lyrics die al op maat van een nummer geschreven zijn, maar eerder tekstuele ideeën of fragmenten die ik ontwikkel. Tijdens de repetities worden die dan op de bestaande muziek gelegd. Vanaf dat punt beginnen we te "editen": we schuiven, schrappen en herschikken tot tekst en muziek echt samenkomen. Het is misschien geen letterlijk knippen en plakken, maar eerder het verfijnen van alles tot we opnieuw uitkomen bij de essentie van wat we willen vertellen met dat nummer.

Punk wordt vaak geassocieerd met een boodschap of maatschappijkritiek. Wat betekent punk voor jullie vandaag?

Als tekstschrijver vind ik het belangrijk dat er altijd wel een verhaal of een boodschap in de teksten zit. Tegelijk vind ik ook dat er ruimte moet blijven voor de luisteraar om daar zelf een eigen interpretatie aan te geven. Ik probeer ergens een soort voorzet te geven die soms maatschappijkritisch is, maar zonder alles te expliciet in te vullen of voor te schrijven wat iemand moet voelen of denken bij een tekst. We lachen daar zelf soms mee dat het bijna geschreven is in de geest van de beatgeneratie: een zekere abstractie in de teksten, waarbij de luisteraar zelf verbanden moet leggen en betekenis moet construeren uit fragmenten. Het is alsof je een bril aanreikt waardoor je naar de maatschappij kan kijken zonder alles te letterlijk uit te leggen.

Welk nummer kiezen jullie uit het repertoire van Gull House om te laten horen aan iemand die jullie band niet kent?

Dat is een moeilijke keuze. Ik zou momenteel zeggen: Moose Moose Goose. Dat is van de laatste ep nog het meest fris in mijn geheugen, ik denk dat dat ook het nummer is waar ik op dit moment het meest 'verliefd' op ben. Het is ook wel een song die voor mij alles samenbrengt wat we doen: het bevat alle ingrediënten van ons geluid en hoe we werken.