Alice Mae

Voor het publiek duurt een festivaloptreden vaak een uur, maar voor de artiest begint die dag veel vroeger. Soundchecks, backstagemomenten, zenuwen, adrenaline en uiteindelijk dat ene moment op het podium. Alice Mae weet daar sinds haar opvallende passage op Rock Werchter alles van. Met haar krachtige stem en energieke rocksound maakte ze toen indruk op de festivalweide. Wij vroegen haar hoe een festivaldag er voor haar uitziet, van aankomst tot applaus.

Hoe begint een typische festivaldag voor jou?

Alice Mae: Als ik weet dat er een concert gepland staat, probeer ik de avond vooraf zoveel mogelijk te slapen. Dat is niet altijd even makkelijk. Het hangt er ook vanaf of we de avond voordien gespeeld hebben. Verder houd ik mijn dag bewust rustig. Ik ga meestal nog even wandelen en douche me al thuis, omdat ik vrij ver van alles woon en dus nog een lange autorit voor de boeg heb. Die rit gebruik ik om me helemaal in de juiste sfeer te brengen. Ik luister dan naar onze set die ik heb opgenomen. Ook tijdens mijn wandeling zet ik die op. Tegen dat ik het podium op stap, heb ik al onze nummers al drie of vier keer gehoord. In het begin dacht ik dat ik die nummers misschien beu zou worden. Ik had daar echt schrik voor, maar dat is nog nooit gebeurd. Integendeel, het helpt me net om helemaal klaar te zijn voor het optreden.

Heb je vaste rituelen als je op de festivalsite aankomt?

Als ik op de locatie aankom, is het altijd een hartelijk weerzien met de hele band en de rest van het team. Zelfs als we elkaar de dag ervoor nog gezien hebben, is het fijn om iedereen opnieuw te begroeten. We zeggen elkaar hallo, hangen wat rond en chillen nog even. We komen meestal ook al aan in onze podiumkleren. Daarna is het eigenlijk gewoon opstellen en het podium op. Sinds kort stretch ik wel altijd even voordat ik moet optreden. Ik headbang nogal veel tijdens een show en ik voel dat dat niet zo goed is voor mijn lichaam. Voor mijn stem doe ik ook een paar opwarmingsoefeningen. Ik gebruik zo'n Lax Vox-buisje en probeer vlak naast het podium een paar keer goed uit te halen, zodat de eerste hoge noten niet pas tijdens het optreden moeten komen.

Hoe ziet het laatste kwartier voor de show eruit? Moeten ze jou dan met rust laten?

Voor we het podium opgaan, ben ik altijd gewoon aanspreekbaar. We staan meestal nog wat te praten en te lachen naast het podium. Nu is het bijvoorbeeld het WK voetbal, dus daar hebben we het ook vaak over. We volgen de matchen en bespreken die met elkaar. Daarna is het gewoon tijd om te spelen. Onze setlist ligt helemaal vast. We spelen de hele zomer dezelfde lijst en passen die alleen een beetje aan als we langer of korter mogen spelen. Dat is wel fijn, want ondertussen zitten we al aan onze vijftiende show van de zomer. Daardoor merk je dat alles steeds meer vanzelf gaat. Je kunt dan echt vertrouwen op je muscle memory. Omdat ik de nummers zo vaak gespeeld en geoefend heb, zitten ze helemaal in mijn spieren, mijn stem en mijn brein. Ik hoef niet meer over elke stap na te denken, alles gebeurt automatisch. Daardoor krijg ik ook meer ruimte om echt in het moment te zijn. Ik kan eens rondkijken, het publiek beter beleven en meer genieten van wat er gebeurt. Dat maakt optreden voor mij nog leuker. Voor een optreden ga ik altijd nog even naar het toilet vlak voor ik op moet. Dat vergeet ik nooit. Het laatste wat ik wil, is op het podium staan en denken dat ik eigenlijk nog naar het toilet moet.

Sta je meer zelfzeker op het podium dan vroeger?

Ik zou niet zeggen dat ik per se meer zelfvertrouwen heb naarmate ik meer shows speel, maar ik beleef er wel steeds meer plezier aan. In het begin was ik altijd heel bang dat ik mijn songteksten zou vergeten. Ondertussen weet ik dat ik ze nog nooit vergeten ben, dus waarom zou dat nu ineens gebeuren? Daardoor krijg ik meer ruimte om gewoon te genieten en me echt te amuseren op het podium.

Wat doe je onmiddellijk nadat je show afgelopen is?

Na een optreden ga ik bijna altijd meteen naar de merchandise. Eerst neem ik even de tijd om mijn stem te laten bekomen, maar daarna vind ik het fijn om daar te gaan staan. Ik vind dat een van de leukste momenten omdat je dan meteen één-op-één reacties krijgt van mensen die je net hebben zien spelen. Daarna ga ik meestal iets eten. Tegenwoordig drink ik daar ook vaak één glas rode wijn bij. Dat is echt zo'n momentje voor mij na een optreden. Daarna heb ik de luxe om nog gewoon van het festival te genieten. Ik ben een grote festivalganger. Mijn grootste probleem is misschien net dat ik niet meteen naar huis ga. Ik heb ook het geluk dat ik vaak vrij vroeg op de dag speel, waardoor ik de kans krijg om de rest van de line-up mee te pikken. Als je dan op zo'n mooi festival mag staan met een sterke line-up, wil je daar gewoon van genieten. Dan verander ik automatisch in iemand die de hele dag op het festival rondloopt.

Hoe sluit je zo'n festivaldag voor jezelf af?

Op de terugweg naar huis luister ik niet opnieuw naar onze set. Daar heb ik dan wel genoeg van gehad (schatert). Dan zet ik gewoon muziek op die ik zelf graag hoor. Zeker omdat het vaak laat op de avond is, vind ik het ook geen goed idee om in stilte naar huis te rijden. Ik zou bang zijn dat ik wat indommel. Dus zet ik liever stevige rock op en rijd ik daarmee naar huis. Ik vind het wel fijn om na zo'n festivaldag even in mijn eigen cocon van de auto te kruipen en rustig naar huis te rijden. Tegen dat ik thuiskom, is de adrenaline meestal ook wat gezakt. Dat is wel belangrijk, want na een optreden zit je nog zo vol energie dat slapen soms echt moeilijk kan zijn.

Heb je veel adrenaline in je lijf na een optreden?

Na een concert heb ik vaak zoveel energie dat ik het gevoel heb dat ik nog een marathon zou kunnen lopen (lacht). Tegen dat ik thuis ben, is dat gevoel gelukkig wel wat gezakt. Die adrenaline zit echt nog in je lijf, waardoor je soms nog helemaal staat te trillen. Een optreden is natuurlijk best intensief. Ik ben veel aan het bewegen, headbangenen soms ook stagediven, maar achteraf valt de vermoeidheid wel mee. Ik sport heel veel waardoor mijn lichaam daar ondertussen goed op getraind is. Ik denk dat ik nu veel beter voorbereid ben dan vorige zomer. Ik heb soms wel wat spierpijn zoals wanneer je een stevige loopsessie hebt gedaan. Vooral mijn nek voel ik vaak door het headbangen, echt uitgeput ben ik niet. Ik train ook niet specifiek omdat ik moet optreden. Ik doe dat het hele jaar door omdat ik het belangrijk vind om fysiek in orde te blijven. Het gaat mij er niet om dat ik op een bepaald moment in een speciale topconditie moet zijn, maar gewoon dat mijn lichaam sterk genoeg is om dit allemaal te kunnen doen.

Onlangs mocht je in extremis invallen op Rock Werchter. Hoe was dat?

Ik wist vrijdagochtend dat ik diezelfde avond op Werchter mocht spelen. Ik werd als eerste gebeld en het was echt een bijzonder moment. Ik wist toen nog niet of de rest van de band beschikbaar zou zijn, en of iedereen mee zou kunnen. Pas toen die bevestiging kwam, voelde dat echt als een enorme ontlading. Nu moesten we ons gewoon voorbereiden. Ik heb toen bewust geprobeerd om ermee om te gaan alsof het een gewone show was. Natuurlijk wist ik dat het Werchter was, maar ik wilde niet de hele tijd denken: "Dit is Rock Werchter." Ik denk dat je anders helemaal gek kan worden in je hoofd. We zouden doen wat we altijd doen, we spelen onze set zoals altijd en dan komt het wel goed. Ik ben van mezelf wel iemand die redelijk rustig en chill is, maar op dat moment dacht ik natuurlijk ook even: "Wow, wat gebeurt hier?" Alleen wilde ik niet dat dat gevoel de bovenhand kreeg. Ik heb ervoor gekozen om gewoon gefocust te blijven, achteraf kon ik pas echt beseffen wat er gebeurd was en mocht ik helemaal enthousiast zijn. Op het moment zelf wilde ik vooral gewoon mijn ding doen.

Alice Mae is deze zomer nog te zien op:

31 juli 2026 — Gelrock, Gelrode

13 augustus 2026 — Paulusfeesten, Oostende

16 augustus 2026 — Rijvers Festival, Lievegem

20 augustus 2026 – Pukkelpop, Kiewit

29 augustus 2026 — Road Rock, Kuurne (16u)

29 augustus 2026 — Rockristi, Lochristi (20.30u)

18 februari 2027 – Ancienne Belgique, Brussel

25 februari 2027 - Paradiso, Amsterdam