2007 volgens Daan De Bruyne en Dijf Sanders

Thomas Morlion — 8 november 2008

Terwijl enkele oudjes sudoku’s zitten in te vullen aan het tafeltje naast ons, schudden wij de hand van Daan De Bruyne en Dijf Sanders. De Bruyne neemt dit jaar afscheid van zijn postje als programmator voor Cactus Muziekcentrum, Sanders hoopt in 2008 op nog een grotere boost voor zijn band The Violent Husbands (TVH) en soloproject Dijf. Zoals dat hoort bij een eindejaarsinterview stellen we hen een aantal beklijvende vragen.

In een jaar kan er veel gebeuren. Vraag maar aan pakweg Amy Winehouse of Britney Spears. Maar wat heeft u dit jaar echt verrast?

2007 volgens Daan De Bruyne en Dijf Sanders

Daan: Mij heeft vooral het feit dat mij weinig verrast heeft verrast. Als ik al diep moet nadenken om pakweg een live-concert voor de geest te halen, kan het niet fameus geweest zijn. Ik heb gisteren nog zitten denken wat mijn beste plaat van dit jaar was en ik kon er echt niet opkomen. Er springen minder en minder originele dingen uit de laatste jaren, waardoor ik bitter weinig wordt verrast.

Dijf: Iets wat mij niét verrast heeft, is de slechte verkoop van onze Violent Husbands-cd. Ook het succes van de Husbands, dat toch redelijk gezond is, is niet zó groot dat het me verrast. Wel heeft het me verrast dat we niet op festivals mochten spelen (The Violent Husbands speelden enkel op kleinere festivals als Dranouter aan Zee, nvdr). Dat komt eigenlijk vooral omdat onze plaat na de zomer is uitgekomen, en omdat ze ons niet willen draaien op Studio Brussel. Als ze dat niet doen, zullen we ook nooit op grote festivals raken.

Moest je een naam kunnen plakken op het jaar 2007, wat zou die dan zijn? Hoe zal dit jaar je persoonlijke annalen ingaan?

Daan: Voor mij was het het laatste jaar van alles. Het was mijn laatste jaar bij Cactus en iedere keer ik iets deed, was het een beetje afscheid nemen: een laatste keer Cactusfestival, Klinkers, vanavond nog de laatste keer Kerstmisfuif. Zo zal ik het me wel een beetje herinneren.

Dijf: Ik zal me dit jaar gewoon herinneren als een Husband-jaar. Het was de eerste keer dat ik bijna uitsluitend met TVH bezig geweest ben. Ik ben niet zo heel veel naar concerten geweest omdat het vooral focussen was op onze eigen concerten. Het was gewoon een jaar van uitvoering en productie van ons album en dat is lang niet slecht geweest. Maar ik heb ook erg veel dingen gemist van andere bands. Een rare gedachte eigenlijk: je zit midden in het muziekcircuit en toch kan je de rest niet volgen.

Daan, volgend jaar neem jij een sabbatjaar terwijl je door Afrika trekt. Welke dingen hoop je daar niét tegen te komen waaraan je je dit jaar mateloos gestoord hebt?

Daan: Ik heb me erg gestoord aan de Fixkes. Zonet hoorde ik ze weer in het Glazen Huis, ze hadden hun haar afgeschoren of zo.
En om eens iets anders te zeggen, stonden ook de hervormingen bij Radio 1 me allesbehalve aan. Ook bij Studio Brussel komen muziekliefhebbers minder aan hun trekken.

Dijf: Die stijgende quatsch en kitsch in de media wordt alsmaar erger. Er is echt een overproductie aan brol simpelweg om de mensen zoet te houden. Ze krijgen een kleine impuls waar ze zich kunnen op werpen. Die impuls is meteen weer weg, maar dan komt er weer een andere goedkope impuls in de plaats. Dat is bij alles zo. Kijk maar eens naar TV: daar volgt de ene slechte show de andere op. Gestoord gewoon, hoeveel miljoenen gepompt worden in slechte producties, gewoon om de mens kalm te houden. Dat stoort mij eigenlijk al heel lang, en dat stoort mijn vriendin nog meer dan dat mij dat stoort. Ik zit dan namelijk als een oude bompa te zeuren in de zetel (lacht).

Daan: Het stoort me ook ongelooflijk hoe men nu pas in actie schiet voor het redden van het klimaat. Ik kreeg al 25 jaar geleden een T-shirt van mijn vader waarop ‘No Time To Waste’ te lezen viel. O ja, en dat iedereen veel te veel vrienden heeft op myspace. Iedereen leeft online, niet meer offline.

Dijf, wat stoorde jou nog, naast de slechte producties op radio en TV?

Dijf: Net als Daan kreeg ik het soms op mijn heupen van Myspace. Je krijgt de hele tijd aanvragen om vrienden te zijn, terwijl je de aanvrager van toeten nog blazen kent en je je afvraagt hoe ze je gevonden hebben. Dat gebeurt vooral met van die kleine, buitenlandse labeltjes. Je klikt dan op "approve", en de volgende dag staat je commentbox vol met spam. Bij deze ben je gewaarschuwd, als je probeert mijn "friend" te zijn om alleen maar reclame te maken, wordt je direct gedeletet. Comments moeten over je werk gaan. Maar zo’n comments zijn bitter weinig te vinden. Ik heb me verder gigantisch gestoord aan de makers van jeannettenmuziek, zoals Mika en de Scissor Sisters. Die frivole ratproducties kan ik echt niet vatten. Ik kan me onwaarschijnlijk druk maken om hypes tout court. Je voelt gewoon dat er een machine achterzit: zuigen, leegduwen en next song. Ze draaien die muziek echt iedere dag. Ik wordt er echt kribbig van.

Gelukkig zijn er nog bands als The Violent Husbands, niet? Geen hype, maar wel een revelatie van 2007. Zo ben je een beetje de tegenpool van Daan, die aan het einde van zijn Latijn bij Cactus is. Dit jaar kan toch wel erg belangrijk genoemd worden voor jullie allebei.

Dijf: Dit jaar was gewoon het jaar waarin er een kiertje van een deur openging en dat ik ook aangesproken werd om andere dingen te doen zoals allerlei workshops. Het is altijd handig dat je wat kunt profiteren van die namedropping. Nu kan ik echt dingen doen zonder dat het gefocust is op muziek maken en succes. Mensen nemen je plots au sérieux omdat je al die andere dingen gedaan hebt. Ik gebruik die namedropping natuurlijk niet om op café gratis pinten te scoren. Dat doe je niet. Ik kan nu gewoon een carrière opbouwen, workshops geven en me met experimentele projectjes bezighouden. En dat wordt alleen maar beter met de tijd. Eens de huidige projectjes afgelopen zijn, komen er weer nieuwe kansen.

Daan: Voor mij was het natuurlijk ook een belangrijk jaar. Ik heb een belangrijke beslissing genomen en ik ga iets volledig nieuws tegemoet, volgend jaar. Ik had vorig jaar al beslist om te doen wat ik ga doen, maar pas dit jaar heb ik dat idee naar buiten gebracht.

[pagebreak]

Viel je beslissing ten gevolge van overkill?

Daan: Een beetje, maar eigenlijk was het gewoon om eens iets anders te doen. Plots kwamen mijn vriendin en ik op het idee om een sabbatjaar te houden. We hebben er de ideale leeftijd voor (Daan is 30, nvdr), zitten in een ideale periode: ik heb nog geen kinderen, nog geen huis en ik heb een avontuurlijke vriendin. Ik heb nu bijna 10 jaar in de Cactus gewerkt en me er echt voor gesmeten. Je kan oud worden op mijn postje, maar je leeft maar een keer hé. Ik wil gewoon eens van iets helemaal anders proeven. Ik heb het hier eigenlijk ook al een beetje gezien in Vlaanderen. Je bent snel uitgekeken op ons concertcircuit, en het zijn altijd dezelfde mensen die je ziet. Iedereen organiseert overal evenementen. Nog nooit zijn er zoveel goeie concertzalen geweest. De festivalisering van het landschap zet zich door.Ik wilde ook wel eens weg uit Brugge, waar ik al altijd gewoond en gewerkt heb.

Van 2008 zal je je ongetwijfeld Afrika herinneren. Welk land komt spontaan in je op als je denkt aan het afgelopen jaar?

Daan: Voor mij zou dat Cuba zijn, waar ik een maand heb rondgefietst. Een prachtig land. De mensen zijn heel openhartig. Mooi weer, mooie natuur, mojito’s, strakke kontjes (lacht). Dijf, welk land zeg jij?

Dijf: Eigenlijk geen. Moest dit interview eind vorig jaar geweest zijn, zou ik Noorwegen gezegd hebben, maar dit jaar ben ik eigenlijk nergens geweest. Ik ben niet echt iemand die graag op reis gaat. En landen die in het nieuws komen, daar ben ik meestal gewoon bang van. Er was wel een land waar ik naartoe had willen gaan, Uganda, maar naar het schijnt is het daar oorlog. In feite zou ik naar een Afrikaans land willen waar ik me gewoon kan distantiëren van wereldse zaken.

Daarnet hebben jullie al laten weten dat dat Fixkes en Mika jullie mateloos stoorden. Zijn er nog bands die je écht teveel gehoord hebt dit jaar en volgend jaar liever ergens in de prullenmand zou zien verdwijnen?

Dijf: Ik heb een haatlijst die eigenlijk veel groter is dan mijn luisterlijst. Ook nieuwe Timbaland-producties staan daarop. Die dingen draaien allemaal rond namedropping. De producers melken gewoon heel de personages van rappers of hiphoppers uit.

Daan: En dan heb je zo van die jonge gasten die op de bus zitten terwijl ze loeiharde urban r’n’b-shit door hun walkman jagen. Ze zingen dan nog mee ook. Ze ménen die zeemzoete teksten ook echt serieus (vol ongeloof).

Dijf: Ook rockproducties zoals Stan Van Samang gaan er bij mij niet in. Wat doet die vent eigenlijk? Hij zingt covers en maakt daarmee cd’s. Ik heb een enorme hekel aan covers. Het is alsof je een reproductie van een schilderij zou hebben. Je mag dat natuurlijk mooi vinden, maar die reproductie is dan tenminste nog een exacte replica. Een cover krijgt meestal nog een twist van de sukkel die het uitbrengt. Ik snap gewoon niet hoe dergelijke bands zo’n succes oogsten. Neem nu The Magical Flying Thunderbirds. Die mannen hebben zo’n succes door gewoon andermans nummers te spelen. Ik kan ergens wel begrijpen dat mensen dat leuk vinden, maar bij mij kan dat er toch niet in.

Geen covers voor de Husbands, dus?

Daan: Nu heb je wat gezegd, hoor, Dijf.

Dijf: Nee, ik speel geen covers, ik kan dat zelf ook niet. We hebben één keer een remix gedaan voor Raymond van het Groenewoud (voor het Poppuntproject ‘Raymond en Zijn Jonge Helden’ brachten ze Meisjes, nvdr), maar dat werd ons gevraagd. Ze zouden ons nu ook vragen voor "Zo Is Er Maar Eén" maar ik ben daar niet zo happig op.

Welke bands wil je wél terughoren in 2008?

Dijf: Ik vind hetgeen wat Justice gedaan heeft wel goed. ’t Is misschien wel weer een hype, maar dan wel een kwalitatieve. Je hebt bands die groot worden door het geroezemoes errond, maar dan heb je ook groepen die er staan door wat ze doen. Dat vind ik wel leuk: dat ik nog zo’n ontdekkingen kan doen. Als ik een song hoor en ik zie de lijntjes, de hokjes, de automatisering of de plugins, dan is dat voor mij geen goede song. Ik geniet alleen nog van mensen die mij kunnen verrassen.

Daan: Ik herinner mij eigenlijk alleen maar bands die al lang bestaan, en die beter zijn dan alle nieuwe shit die uitkomt. Thurston Moore, frontman van Sonic Youth, was zeer goed een tijdje geleden in de AB, maar dat is dan ook alweer een oude rot. Souldiva’s als Jill Scott vind ik ook vrij goed, maar ook zij gaat al lang mee. En Archie Bronson Outfit is ook echt wel goed.
Dijf: Ik zou M.I.A. zeggen, nu ze een nieuwe cd hebben, maar ze gaan ook al lang mee. Klaxons - wel van dit jaar - vind ik ook goed, al vrees ik dat het een beetje zo’n semi-hype is, waarvan het grote publiek amper 3 nummers kent. Ah, en ook nog Animal Collective. Ik heb ze pas dit jaar ontdekt en volgend jaar mogen ze terugkeren.

Daan: Echt goed vind ik ook The Germans, maar die moeten nog doorbreken in 2008. Da’s eens een goeie Belgische rockgroep die mag gehoord worden.

Dijf: Dat is een goed voorbeeld van een band die er al een tijdje staat, langer dan TVH zelfs, een veel betere set heeft, maar die echt moeite heeft om door te breken.

[pagebreak]

Heb je een bepaalde maand die je je nog lang zult herinneren?

Dijf: Mei. Dat is de maand waar we praktisch iedere avond moesten optreden met TVH. De zaligste periode dus.

Daan: Met Cactusfestival in gedachten denk ik dat dat juli zal zijn. Het was mijn laatste cactusfestival, waarbij het bij de opbouw zwaar regende, op het festival zelf mooi weer was, en bij de afbraak weer ferm regende.

Iedereen wenst de ander een goede gezondheid toe, maar wees nu eens egoïstisch en wens jezelf eens de beste dingen toe in je carrière.

Daan: Hey, Dijf, je hebt al een carrière! Ik wens mezelf eigenlijk géén carrière toe, daar in Afrika. Ik wil aan niets denken, geen concerten of boeken. Niets. Eens een jaar denken aan anderen die bezig zijn met hun carrière te bouwen.

Dijf: Wat ik zou willen, is terug een plaat uitbrengen met mijn soloproject Dijf, maar dan wel in het begin van het jaar, zodat ik alles in 2008 nog mee kan pakken. Maar vooral nog meer spelen. Rond platen hangt er toch geen respect meer. De dag van vandaag gaat het eigenlijk zo: je hebt een hit, die wordt gedownload en op een iPod gezet. Er wordt naar geluisterd tot ze beugehoord is en dan wordt er weer plaats gemaakt voor nieuwe hits. Het enige van waarde is dan nog een goed optreden én volk op het optreden. In 2008 zou ik evenveel volk willen voor een Dijf-optreden als voor een TVH-optreden. Bij deze bent u dus uitgenodigd (lacht).

Zou je ook niet de handen in elkaar willen slaan met een collega om samen een plaatje te maken?

Dijf: Er zijn er zoveel waar ik mee zou willen werken, maar toch weer niet. Het ligt wat moeilijk, want ik heb een beetje een hekel aan samenwerkingen in muziek. Samenwerken is gelijk aan compromissen sluiten. Het is een democratie en de grootste vijand van creativiteit vind ik democratie. Het is zo’n beetje goeie ideeën blijven verslappen en deals sluiten zodat iedereen er iets aan heeft. Dan zou ik liever nog gevraagd worden en dat ze me dan zeggen wat ik moet doen. Ik zou liever gast bij iemand willen zijn dan dat we samen moeten zitten denken wat we zouden doen. Met wie ik zou willen werken, is een andere vraag. Moest Animal Collective het me vragen, zou ik geen nee zeggen. Er zijn wel veel bands waar ik wel eens zou willen meedoen, al zou het maar zijn om een of ander noise erin te stoppen. Met The Germans zou ik ook wel eens een avondje willen spelen.

Daan: Ik zou nog tourmanager van PJ Harvey willen zijn. Moest ze mij vragen, zou ik zelfs naar huis komen vanuit Afrika. Maar dat is dan ook wel het enige.

Een topconcert meegemaakt dit jaar?

Daan: Een van de toppers vond ik Sonic Youth op Pukkelpop, omdat het alweer gewoon goed was. Echte flops heb ik niet gezien, vooral omdat ik veel selectiever geworden ben dan vroeger. Toen zat ik iedere week drie, vier keer op een optreden, waardoor ik natuurlijk veel flops zag. Nu wil ik mezelf besparen van naar mogelijke flopconcerten te gaan. Veel concerten van Cactus zelf vond ik natuurlijk ook top, maar dat was gewoon omdat dat een gevoel van opluchting teweegbrengt. Zoals bij The Flaming Lips, die moesten optreden op ons kleine podium met beperkte middelen. Dat is uiteindelijk gelukt, ook omwille van het enthousiasme van de groep. De zanger zat er wel vaak naast maar daar let je dan niet op.

Dijf: Ik vond het concert van Spinvis op Boomtown erg geslaagd. En ik heb zo meteen ook nog iemand gevonden waarmee ik zou willen samenwerken. Qua flops ben ik gewoon blij dat ik ze vergeten ben. Ik heb er zeker gezien, maar dat blijft me gewoon niet bij.

In het kerstliedje, te vinden op de myspace van TVH zing je: “Alles draait rond geld”. Is dat zo?

Dijf: "Geld, Vrede en Beste Wensen", zo zingen we het. Natuurlijk draait dat rond geld. Kijk maar eens, op 23 december in de winkelstraat. Dat is gigantisch. Cadeaus worden een verplichting op kerstmis. Ook draait het niet meer rond iets dat mensen echt graag hebben. Mensen geven elkaar de grootste brol. Ik geef toe: voor Kerstmis ga ik ook diep graaien in mijn portefeuille, maar ik koop dan wel dingen waarvan ik weet dat het het juiste cadeau is. Voor mijn broer heb ik zo een videomodule in elkaar gestoken. Al is ’t zelf gemaakt, toch kan hij het gebruiken. Maar dit interview verschijnt vanavond nog niet, hoop ik? (lacht). Er staat trouwens ook een videoclip online op onze myspace, bij ons kerstliedje.

Om af te sluiten, heb je nog eindejaarswensen voor onze lezers?

Daan: Koop de nieuwe plaat van Dijf Sanders!

Dijf: Probeer weer wat meer kwaliteit in jullie leven te brengen, niet van die wegwerpkwaliteit, maar simpele, goede kwaliteit. Probeer iets langdurigs te ervaren, in plaats van steeds shots van happiness te nemen. Het zijn vage woorden, jammer genoeg zonder resultaat.

Daan: Ik sluit me volledig aan bij Dijf Sanders’ kwalitatieve pleidooi.

Bedankt voor het kwalitatieve interview dan maar, en prettige feestdagen!

← Terug naar overzicht