De klare lijn van Marc Moulin

Op 26 september maakte kanker een eind aan het welgevulde leven van Marc Moulin, een man van ongewone betekenis voor de Belgische muziekscène. Hij stond eind jaren zeventig met Telex aan de wieg van elektro, house en wat veel later als 'lounge' bestempeld zou worden. Even baanbrekend was hij, in volle disco-tijd, als radiomaker voor de toonaangevende weekendzender Radio Cité. En dan noemen we nog maar enkele van zijn verwezenlijkingen. Het leven van een man met veel gedaantes:<o:p>

De muzikant, deel 1: Elektro



Het grote publiek leerde Marc Moulin kennen als lid van de formatie Telex, waarmee hij pionierswerk in de elektro liet samengaan met dansbare en hitgevoelige songs. Nummers als Twist à Saint-Tropez en Moscow Disco, dat vorig jaar een tweede leven kende in de versie van The Rythm Junks, kenden internationaal succes.



Twist à Saint-Tropez

Moskow Disco



De clown



Het populaire en artistieke doen samengaan, dat was waar het bij Telex om draaide. Ironie was nooit ver uit de buurt. Dikwijls was het dansen op een slappe koord. De Eurosongdeelname in 1980 was controversieel en vervreemdde de groep van een deel van de fans. Toch was Telex, voorlaatste in de competitie, ook daar baanbrekend. Zou Daan Stuyven zo koketteren met zijn al dan niet Europese aspiraties? Was hem al niet een “serieus” artiest voorgegaan?



Telex op Eurosong



De muzikant, deel 2: Jazz



Toen Telex de hitlijsten begon te bestormen, was Moulin al jaren met muziek bezig. Na zijn studies politieke wetenschappen begon hij als jazzpianist. Tijdens de vroege jaren zeventig was hij betrokken bij jazzrockgroep Placebo, beïnvloed door de fusionjazz van Miles Davis en progressieve rock van bands als The Soft Machine. Moulin nam er drie albums mee op en hield er een levenslange vriendschap met gitaarvirtuoos Philip Cathérine aan over.



Placebo



Op het einde van zijn loopbaan maakte Moulin de cirkel rond. Tussen 2001 en 2007 leverde hij drie albums voor het Blue Note-label, waarop hij elektronica en jazz integreerde. Het grootste deel van de wereld noemde de muziek 'lounge', Moulin zelf had het liever over 'nu-soul'. De albums leverden hem wereldwijde erkenning op, al werd hij hier en daar bestempeld als St. Germain-epigoon. Fout: Moulin was eerst.



Solo



De mediaman



Na Placebo begon Moulin voor de RTBf te werken. Hij maakte op de radio vooral furore met Radio Cité. De weekendzender had een eigenzinnige muziekkeuze en een vooruitstrevend imago. Het werd dé cultzender van het begin van de jaren tachtig en het model waarop Studio Brussel zich baseerde. Verder was hij betrokken bij succesvolle programma’s als ‘Cap de Nuit’ en ‘Dimanche Musique’. Ook maakte hij documentaires, was hij bij gelegenheid tv-presentator en tekende hij voor talloze radiotunes en jingles.



Radio Cité



De schrijver



In de jaren negentig dijden zijn activiteiten verder uit. Hij schreef enkele boeken en theaterstukken en begon met de column ‘Humoeurs de Marc Moulin’ voor het tijdschrift TéléMoustique. Hij bleef bijdragen leveren tot vlak voor zijn dood. Ook de actualiteit, met inbegrip van het communautaire geklungel van de afgelopen jaren in de vaderlandse politiek, passeerde geregeld de revue. Hij relativeerde de waan van de dag, zich tegelijk afvragend wie de mens achter Yves Leterme eigenlijk was en waarom de inwoners van Charleroi ondanks alle schandalen op de PS bleven stemmen.



Les humoeurs de Marc Moulin



De producer



‘Streams’ van Philip Cathérine was een van Moulins eerste producties. Doorheen de jaren bouwde hij zijn producercarrière verder uit, achter de knoppen bij onder meer Lio, Les Tueurs De La Lune De Miel en Victor Lazlo. Opnieuw eindigde Marc Moulin waar hij begon. De laatste door hem geproduceerde plaat is immers ‘Guitars II’, van Cathérine. Of hij het zo heeft bedoeld, zullen we nooit weten – en het gaat ons bovendien niet aan – maar de carrière van Marc Moulin lijkt dezelfde oer-Belgische klare lijn te vertonen die, dixit Jan Hautekiet, kenmerkend is voor zijn werk.



Lio

Les Tueurs De La Lune De Miel