Troy The Band - (des)

In 2024 kwam 'Cataclysm' uit van het Londense Troy The Band in eigen beheer wegens weinig interesse blijkbaar. Jammer, maar helaas. Een kwartet waren ze toen, maar de zanger is het inmiddels afgebold. En wat doe je dan als band die graag een volgende plaat wil opnemen en het resterende trio, Sean Durbin (bas), Sean Burn (gitaar) en Jack Revans (drums), een aantal nummers heeft die quasi zijn afgewerkt? Op zoek gaan in de vriendenkring dan maar om te kijken of er zangers / zangeressen zijn die een bijdrage willen leveren. En zo geschiedde. In zoverre zelfs dat na het beëindigen van de opnames Ana-Maria Terr Bordei, die de stem al laat horen in Adoration Of Ill Luck, permanent toetrad tot de band. Stemprobleem opgelost voor de nabije toekomst.

Met Soozi Chamelone (Dead Witches), Matt Sutton (Tayne) en verder nog de keeltjes van bands als Elephant Tree, Black Orchids en Believe in Nothing zit het wel snor qua diversiteit van stemmen waarvan het gros in één en soms twee nummers opduikt. Dat het met deze namen een heavy bedoening zal worden, dat hadden we al door, maar zo heavy als '(des)' bij momenten uit de hoek komt, dat hadden we dan weer niet verwacht. De band staat namelijk ietwat te boek als makers van postrock en doom(metal), maar daar is nauwelijks iets van te bespeuren. Behalve de doomy sfeer die over het album hangt dan, maar ook niet veel meer dan dat. Ver over de krijtlijnen van het shoegazegenre is al een betere omschrijving van wat Troy The Band te bieden heeft.

Misschien heeft de band wel de attitude van metalheads; maar wat eruit komt, zit met beide bottines heel hard in de extreemste hoeken van de noiserock en sludge. Denk bands als Today Is The Day en Buzzov-en (afsluiter Choke), om twee iconen te vernoemen. Of denk aan de Londense noiserockscene met bands als Bruxa Maria en Hey! Colossus, bands die al eens een zaaltje doen daveren, als ze een podium bestijgen. Wel, zo eentje is ook dit Troy The Band.

Het is even wennen aan de stemmen natuurlijk, want elke keer klinkt die helemaal anders en daardoor is het soms moeilijk om een lijn te vinden tussen de diverse nummers op de plaat. Extreem klinken ze allemaal, zelfs als er een dubby baslijntje de revue passeert. Het is een beetje als een jukebox, als negen verschillende singles die elk een andere kant van de band belichten en samen op een plaat werden gekwakt. Als kennismaking kan dit zeker tellen, wetende dat de band met de nieuw aangeworven permanente zangeres zowaar al een aantal nummers heeft gemaakt die ongetwijfeld niet lang op de plank zullen blijven liggen.