tellKujira - La Lucha Es Un Poema Colectivo

tellKujira presenteert met La Lucha Es Un Poema Colectivo na het naar zichzelf genaamde debuut uit 2023 een kersverse plaat vol niet zo eenvoudig te doorgronden muziek. Het debuut bevatte sombere hedendaagse jazz met een klassieke inbreng die minder avant-garde klonk dan het kwartet liet uitschijnen. Het is wel een prima plaat die best langer had mogen duren.

Ambra Chiara Michelangeli (viola, ook Dròlo Ensemble), Francesco Diodati (gitaar, onder meer Enrico Rava Quartet), Francesco Guerri (cello, ook Domenico Caliri Violongerìa) en Stefano Calderano (gitaar, ook She's Analog) lijken te hebben geluisterd en zorgden voor een iets langer durende plaat en vooral voor een veel experimenteler geluid.

Het is sowieso al geen voor de hand liggende combinatie omdat het viertal ervoor kiest de standaard violen te vervangen door gitaren en effecten, waardoor het inventieve geluid ver afstaat van het standaard jazz of klassieke ensemble. Het laat daardoor veel meer ruimte voor experimenten, voor klanken die afkomstig zijn uit artrock, freejazz en improv.

De residentie, die ze hadden in het Parijse ARCAM, viel samen met de staking van de werknemers van het Centre Georges Pompidou, wat bij de leden tijdens het creëren van de vier nummers voor dit album een ietwat wrange nasmaak na liet. Terwijl heel wat jobs dreigden verloren te gaan voor mensen die in het museum werkten, zaten zij met zijn vieren wekenlang gratis een ruimte te gebruiken om muziek te spelen hetgeen dan moest leiden tot onderhavig schijfje.

De stemmen, die we hier en daar horen opduiken, hebben vermoedelijk dan ook iets te maken met het luidruchtige protest en door die integratie in de stukken lijkt het kwartet vrede te hebben genomen met de situatie en er het beste van te hebben gemaakt.

Verwacht geen doorsnee jazz of klassiek hier, maar een uitdagende mengelmoes van klanken die geenszins standaard overkomen en die door de onderlinge samenwerking nog bevreemdender klinken dan ze op zich al zijn. Een arty werkje dus dat het best wordt geconsumeerd op een hoog volume, omdat anders heel wat van de details verloren gaan. Of met de hoofdtelefoon voor mensen die daar fan van zijn.