Phoebe Bridgers - Lost Weekend

Tot drie jaar geleden was Bridgers alom tegenwoordig. Ze maakte twee succesvolle solo-albums, werkte samen met Connor Oberst nadat ze Ryan Adams ontmaskerde als prooidier, en hield haar ster hoog met boygenius, het samenwerkingsverband met Lucy Dacus en Julien Baker. Het kon echter niet blijven duren en dus verdween ze plots om nu, zes jaar na datum, een opvolger af te leveren voor 'Punisher'.

Als 'Lost Weekend' iets bewijst, dan is het dat sommige dingen tijd nodig hebben om te rijpen. Het is zonder twijfel de meest verwoestende en ambitieuze plaat van Phoebe Bridgers tot nu toe, ook al kwam er vooraf maar één single van uit: het poppy Lost Boys dat ons deed vrezen dat haar magie uitgewerkt was, en ze voor het gemak en de lichtheid had gekozen in plaats van voor het donkere avontuur.

Dat blijkt niet helemaal het geval. Toch valt meteen op dat 'Lost Weekend' niet de strakke cohesie bevat van haar eerdere albums. Het voelt eerder aan als een mozaïek van verschillende fasen in haar leven. De plaat balanceert tussen orkestrale Americana en glitch-pop maximalisme. Dit contrast is direct hoorbaar op de ingetogen openingstrack The Outside, waarin ze haar stem begraaft onder een griezelige vocoder en de begrafenis van haar vader beschrijft.

Verlies en het verwerken van een complex familietrauma vormen wel de lijm van het mozaiek. Op het titelnummer en de hartverscheurende reprise brengt ze een diep melancholisch eerbetoon aan haar vader, terwijl nummers als Still Standing en Never Going Back Again! (met voicemailbericht van haar vader) worstelen met de paradox van gelijktijdig verdriet en trauma enerzijds, en opluchting anderzijds.

Tegenover de gitzwarte rouw staat de liefde. Hoewel Bridgers’ songwriting altijd naar het universele leunt, zullen fans ongetwijfeld verwijzingen naar haar partner Bo Burnham herkennen. Het verwoestende Kill Me opent een drieluik over een zekere Bobby. Waar de illusie in eerdere tracks nog standhield, lijkt ze hier eindelijk openlijk te durven liefhebben. Het opzwepende, met doedelzakken verrijkte Bobby en het tedere Liberty Tree bieden intieme romantiek te midden van de sonische chaos. Zelfs het verleden krijgt een plek: op het filmische The Governor's Waltz kijkt ze met een breekbare ademteug terug op haar relatie met Paul Mescal.

Wat dit album echt memorabel maakt, is het gelaagde geluidsontwerp. Folk- en rockarrangementen worden constant verstoord door vreemde texturen en desoriënterende geluiden. Het spookachtige Lost Parade en het instrumentale intermezzo Panorama geven de plaat een indringende, filmische sfeer. Daarnaast tilt een indrukwekkende lijst van medewerkers — waaronder Conor Oberst, Julien Baker en Lucy Dacus — het muzikale landschap naar een hoger niveau. Dat niet alleen Tony Berg en Ethan Gruska (de producers van haar eerste album), maar ook Jack Antonoff en Alex G mee tekenden voor de productie, zegt ook iets over hoezeer de mozaiek een moeilijke puzzel was.

Het mooist passen de stukjes in I Can't Wait: de uiteenlopende muziekstijlen, het verleden en het heden, de onzekerheid en het zelfvertrouwen, de akoestische en elektronische elementen,... allemaal komen ze samen in het op twee na laatste nummer van 'Lost Weekend'. Ze fantaseert over verlaten worden door haar partner (“Baby, baby if you leave me/ Can you take me with you/ I can sit in the back seat”), maar ze ziet ook een leven samen (“Until we’re dead or die trying”). Bridgers klinkt hier als iemand die zich zowel aan het einde als aan het begin van haar reis bevindt.

'Lost Weekend' is dus weliswaar geen makkelijke plaat om in één keer tot je te nemen, maar het is wel een spannende. Bridgers toont zich nog altijd een meesterlijke verhalenvertelster die schoonheid vindt in de meest pijnlijke momenten. Ze is ondertussen verveld van indie-lieveling naar megaster en van kleine zalen verhuisd naar de Vorst Nationalen van deze wereld. Dat is wennen, maar haar sterktes drijven toch boven op dit zwaar beladen album van maar liefst zestien tracks.