Its an E true hollywood story. Take a man down with his glory? Guess whos next.
Blijkbaar zijn Fred Durst en kompanen tot inzicht gekomen bij het maken van deze laatste plaat.
Limp Bizkit is terug en fans van het eerste uur zullen dit geweten hebben. Back to basics, met gitarist Wes Borland en hun old skool sound. Hollywood is weer een legende rijker, thats the unquestionable truth.

Het ging de laatste tijd slecht met Limp Bizkit, we overlopen een paar feiten.
Interne strubbelingen zorgden een paar jaar geleden voor het vertrek van gitarist Wes Borland. Daarmee verloor de groep een boegbeeld, getalenteerd muzikant en een act de prsence om U tegen te zeggen. Geruchten gingen eerst de ronde dat Fred van plan was zelf het gitaarwerk voor zijn rekening te nemen. Uiteindelijk boterde de groep wat aan met met (ex-snot gitarist ?) Mike Smith. Dit na een ellelange zoektocht achter een geschikte vervanger.
Results may vary' flopte massaal en live bleek de chemie ook al niet explosief.
Fred en zijn band werden stillaan een mikpunt van spot bij de pers. Daarnaast regende het kritiek op hun commercile geluid en sellout attitude. Even leek het wel alsof Limp Bizkit er enkel een schare achterban van pubers aan overhield.
Anno 1997 was dit best wel anders, Three dollar bill, yall was nog niet uit, maar reeds veel besproken. Dit kwam onder meer omdat ze onder de vleugels van Korn heel de Verenigde Staten rondtoerden met de Family Values Tour. De Nookie zorgde uiteindelijk voor de omvang van hun imperium en ze ondergingen een metamorfose in muziek en look. Ze werden de helden van duizenden suburdkids met het alom bekende rode baseball capje als hoofddeksel.

Dit is intussen in de vuilbak beland en Limp Bizkit heeft een stap teruggezet.
Dit album staat vol woede en agressie.
Losse riffs komen samen met stampende drums en teksten die iedereen en al wat beweegt vervloeken. Qua lyrics boekt Fed een vooruitgang. Verwacht wel niet teveel. De verwijten komen genuanceerder over, thats it.
Het vette geluid van weleer is terug en doet ons af toe nostalgisch terugdenken aan die baanbrekende beginperiode. Toch klopt er iets niet, het allerbelangrijkste ontbreekt: creativiteit.
Voorts krijgen we op deze schijf slechts 7 nummers voorgeschoteld, wat toch mager uitvalt.
Over een korte cd kunnen we kort zijn: gebuisd maar met tweede zit. Die komt er in oktober wanneer Part2 van the unquestionable truth verschijnt.
Twee releases die er eigenlijk maar n waard is: sluwe marketingtrucs zijn ze blijkbaar nog niet verleerd.
Heren van Limp Bizkit, tot op de tweede zit, gegroet!

CD — pagina 332

Kinski

Alpine Static

Limp Bizkit

The Unquestionable Truth (PartI)

Moby

Hotel

The Casanovas

The Casanovas