Babyshambles - Down in Albion

Pete Doherty komt minstens elke week in het nieuws en is waarschijnlijk de meest betwiste zanger van het jaar 2005. 'Down in Albion', het langverwachte album van Babyshambles is nu uit maar is niet de debuutplaat die een grote verandering veroorzaakt in het huidige muzieklandschap.

De groep Babyshambles zal je nog niet zo veel gehoord hebben. Alleen de zanger, een zekere Pete Doherty(mochten we het vergeten), haalt wel regelmatig de krantenkoppen. Maar sinds de release van 'Down in Albion' komt daar stilletjes aan verandering in en toont Babyshambles wat het kan met dit album. Het is niet meteen een berg, maar het is zeker een goed begin. Een debuutplaat met tenminste vier toptien nummers, op Studio Brussel of Classic 21, want op Donna of 4 FM zouden ze met Fuck Forever geen blijf mee weten. De muziek kan je vergelijken met de avonturen van Pete Doherty, of toch bijna. Gebruik hier even mee uw verbeelding.



Het begin van het album hangt samen met het feit dat Pete Doherty niet ging stoppen met muziek schrijven of met zingen na de ruzie met Carl Barat. Na The Libertines toch goed nieuws voor de Doherty-fans, als ze te weten zijn gekomen dat hij een nieuwe groep had opgericht, namelijk dezelfde groep die sinds kort met Down in Albion op de proppen kwam. Daarna gaat het even bergaf. Van de nummers n tot en met acht kan je genieten. De tweede helft van de cd is heel wat minder. Ondertussen, in ons evenwijdig lopend verhaal, date Pete Kate Moss, beslist Pete het voorprogramma dat Babyshambles deed bij Oasis af te blazen omdat hij liever in Parijs zit met zijn model, en zo gaan nog duizenden (niet al te positieve) avontuurtjes de roddelpers van de muziekwereld rond. En voor een beginnende band is dat natuurlijk niet de gewenste start. Net zoals op het album voel je dat er ergens iets verkeerd is gelopen, maar je weet niet goed wanneer het precies was.



De laatste vijf zes nummers zijn van veel mindere kwaliteit, niet alleen door het niet bestaande rock-attitude, die de vorige liedjes wel hadden, maar ook omdat deze geen edge meer bezitten. Het zijn gewone nummers, dat je zou verwachten van een gewone groep en niet van Babyshambles, dat naar verluidt een resurrectie moet zijn van de Britse rock sinds het Britpop-tijdperk. Zo gaan Pentonville en Up the Morning verloren in het bos van de popwereld en hoor je Back From the Dead niet eens passeren. Uiteindelijk is het langverwachte album van de groep uit, hun optredens zijn in uren uitverkocht en in het algemeen is Down in Albion wel een goede plaat, maar geen parel. Wel zeer positief is dat Pete doorgaans klinkt alsof hij live zingt en dat er geen final touches werden aangebracht. De stem is zuiver, geen supergeforceerde rockerstem, Justin Hawkins zal er jaloers op zijn!



In Belgi zal het nog even afwachten zijn of Babyshambles met deze plaat hoge toppen kan bereiken. Interessant is dit album zeker wel. Pete mag dan vanalles doen en zeggen dat niet mag worden gezien of gehoord door min 16-jarigen, maar op dit album krijg je het gevoel dat hij echt met Babyshambles bezig is. Hopelijk heeft deze groep meer toekomst dan The Libertines