Iglu & Hartly - & Then Boom
Mercury
Tom Weyn — 8 november 2008
Ja, het is weer zo’n groep waar de pubermeisjes voor zullen springen. Ja, het is weer zo’n groep die op het eerste zicht evenveel tijd besteedt aan hun imago dan aan hun muziek. Ja, het is weer zo’n groep die het wellicht moet hebben van één hitje. Ja, het is weer zo’n groep die eigenlijk nergens over zingt. En ja, we zijn er voor gewonnen.
Meer dan alle voorgaande elementen hebben we anders nochtans niet nodig om een groep al op voorhand af te schrijven. Wat is er dan zo anders aan Iglu & Hartly? We konden er aanvankelijk zelf geen touw aan vastknopen. Was het omdat de boog niet altijd gespannen kan staan? Omdat In This City de hitgevoelige kant in ons nog eens naar boven liet komen? Omdat zulke belachelijke groepsnamen ons wel aanspreken? Of omdat er blote konten op de cover staan?
Niets van dat alles, het antwoord lag hem bij het originele geluid dat het vijftal weet neer te zetten op ‘& Then Boom’. Luisterbeurt na luisterbeurt proberen we er een genre op te plakken, kwestie van een zeker aanknopingspunt te hebben. Na tien rondjes zijn we er echter nog steeds niet uit. Is het rock? Hiphop? New wave? Rap? Feit is dat al deze elementen alleszins te horen zijn op dit debuut. Laten we het voor de gemakkelijkheid dan maar pop noemen.
Op hun MySpace omschrijft het vijftal uit Hollywood het zelf treffend: “Tom Petty meets The Pointer Sisters in a neon karaoke bar in Tokyo singing Tina Turner. The music is a sonic milkshake, a genre blending, culture-defying laser show. Synths, raps, explosive hooks, colourful bridges, sailboats, inspiration.” Met de muziek is het net hetzelfde als met deze omschrijving: je moet er niet te veel bij nadenken.
Zowat elke nummer op ‘& Then Boom’ is een potentiële hit. Het fijne In This City was dat natuurlijk al, maar het zou ons niet verbazen moesten ook het geweldige Violent and Young, het van bakken synths voorziene DayGlo of het catchy People binnen afzienbare tijd platgedraaid worden op tal van radiozenders. Een andere constante zijn de bijzonder dansbare, soms loodzware beats (Whatever We Like, Out There) waarvan de meeste nummers voorzien zijn. Dikwijls doet Iglu & Hartly ook aan de Beastie Boys denken, niet in het minst door de verteerbare rap- en hiphopintermezzo’s. De snijdende gitaar in We’ll See of Tomorrow bewijst dan weer dat dit vijftal evengoed een eindje kan rocken.