Opeth - Still Life

In 1999 verscheen ?Still Life? van Opeth. Op dat moment werd de plaat warm onthaald, en ook het vroeger werk mocht er wezen. En vandaag is de groep nog steeds ??n van de grote namen binnen de metalscene. De grote reeks topalbums die deze heren reeds afleverden waren hun ticket tot succes, en dat succes lijkt niemand klein te krijgen. Gekend om zijn prachtige composities verwekte Opeth dan ook het schitterende ?Still Life?.

Veel gitaristen zijn fan van deze band, omdat de riffs zo geniaal in elkaar zitten, en de combinatie met de leads perfect geslaagd is. En dat is op deze cd ook het geval. Beide gitaristen dragen de songs volledig en zorgen voor de opbouw van de behoorlijk complexe structuren. De zang van Mikael Akerfeld is de perfecte aanvulling hiervan. Hij gaat moeiteloos over van zijn zeer fijne en zachte zangstem naar zijn snedige grunts en screams. De basdeuntjes hebben soms een eigen willetje, wat leidt tot een heel diverse sound. En de ritmesectie drumt het geheel aan elkaar op een foutloze manier. De opbouw van de nummer valt te vergelijken met de zanglijnen, want ook hier vloeit het rustige werk naadloos over in een hard en stoer stuk metaal.



Opeth wandelt altijd zijn eigen weg, en daar is ook deze plaat een perfect voorbeeld van. De zeven nummers op de schijf klokken af op ruim een uur, en dat is een teken dat de groep vanuit de nummers gewerkt heeft en totaal geen rekening houdt met ongeschreven regels. De mooiste werkjes op dit album zijn The Moor en Godhead?s Lament, maar eigenlijk heeft elke compositie wel zijn sterke punten en moet geen enkel nummer onderdoen voor een ander. Ook al is dit al een oude schijf, hij kan nog moeiteloos mee met het hedendaags geweld, en de jonge bands kunnen er veel van leren. Dit was super, is het nog steeds, en dat zal nog een hele poos zo blijven.