The Decemberists - Picaresque

Na enkele EP’s en twee cd’s hebben The Decemberists een derde langspeler uit. Deze heet 'Picaresque' en is, net als al het vorige werk, prachtig.

Al blijven ze eerder op de achtergrond, de vijf hebben al een aardige fanbase gekregen. Bij The Decemberists is het makkelijk: ofwel prijs je ze de hemel in, ofwel vind je hen maar niets. Na 'Picaresque' grondig beluisterd te hebben, sluiten we ons aan bij de eerste groep. Hun eigen aparte stijl van genres mengen en eigenwijze teksten, maakt van de groep een buitenbeentje.



Even waren we de eigenaardige stem van Colin Meloy vergeten, maar eens The Infanta het album inzet, denken we glimlachend terug aan voorgangers 'Castaway and Cutouts' en 'Her Majesty The Decemberists'. Dat gevoel sleept een dikke 50 minuten aan. Ook deze keer werd hard gewerkt aan de teksten. Teksten waarbij je even moet bij nadenken, en waar vaak een achterliggende betekenis te ontdekken valt. The Bagman’s Gambit, wat eerst rustig begint (misschien wat t rustig, waardoor het eerder als 'zagerig' overkomt) en tijdens de refreinen uitbarst, klinkt de eerste keer eerder bizar. Maar na even te wennen blijkt het n van de sterkere nummers te zijn op 'Picaresque'. Zowel meezingers als tragere ‘ballads’ op dit album. The Sporting Life, 16 Military Wives, On the Bus Mall, The Infanta en The Mariner’s Revenge Song dragen de cd. Het zijn erg sterke nummers die ons de andere, misschien wat minder goede nummers doen vergeten. Het zijn misschien de extra elementen die aan de nummers worden toegevoegd, die deze groep zo apart maken. Zo vinden we bij We Both Go Down Together violen, een akoestische gitaar bij Of Angels and Angels en For My Own True Love (Lost At Sea), of een accordeon, vrouwenstemmen en een Russisch klinkend melodietje in The Mariner’s Revenge Song.



Wie de vorige albums al hoorde, zal op deze derde cd niets nieuws aantreffen. De nummers liggen geheel allemaal in dezelfde lijn. 'Picaresque' is niet ht album van het jaar, maar het komt dicht in de buurt!