Lucy Rose - The Complete Concert At Union Chapel

Het is ondertussen meer dan zeven jaar geleden dat we haar nog aan het werk zagen op een Belgisch podium, en het ziet er niet naar uit dat daar gauw verandering in komt. Gelukkig biedt de nieuwe, uitstekende liveplaat van Lucy Rose enig soelaas.

Eerlijk: zonder Paul Weller hadden we wellicht nooit de moeite gedaan om fatsoenlijk naar Lucy Rose te luisteren. We kenden haar wel vaag van de Britse band Bombay Bicycle Club, maar zonder haar medewerking en bijdrage aan Wellers ‘True Meanings’ (ze was te horen op het nummer Books) zouden we nooit haar indiefolk- en folkpopplaten ‘Like I Used To’ (’12), ‘Work It Out’ (’15) en ‘Something’s Changing’ (’17) in huis hebben gehaald. Het beste moest op dat moment zelfs nog komen, want met ‘No Words Left’ (’19) en ‘This Ain’t The Way You Go Out’ (’24) volgden twee bloedmooie platen, die we nog steeds met graagte opzetten.

Op die twee albums sneed ze heel erg persoonlijke onderwerpen aan, waarbij vooral het eerste – het introspectieve, zelfbespiegelende ‘No Words Left’ – er bij Rose zelf zo diep inhakte, dat ze ei zo na op zoek moest naar professionele hulp. De insteek van ‘This Ain’t The Way You Go Out’ was dan weer helemaal anders. De liedjes van deze plaat werden geschreven terwijl ze herstelde van acht gebroken rugwervels, een gevolg van de zwangerschapsosteoporose na de geboorte van haar eerste kind. Op beide platen stelde ze zich even kwetsbaar als weerbaar op, en slaagde ze erin om zonder ook maar een greintje zelfmedelijden met mooie songs een positieve draai te geven aan persoonlijk drama.

Vandaag is Lucy Rose in de eerste plaats een toegewijde mama van twee zoontjes en een liefhebbende echtgenote, en daarna pas muzikante. Aan een nieuwe langspeelplaat wordt niet meteen gedacht, al verschenen er sinds ‘This Ain’t The Way You Go Out’ nog wel enkele losse singles. Optreden doet ze nog, maar alleen als het kan en bij voorkeur zo dicht mogelijk bij huis. Hoewel ze ook haar fans op het vasteland en in Zuid-Amerika maar wat graag wil verblijden met haar présence, blijft ze hierin consequent en worden optredens op die manier – ongewild – een exclusivitet.

Pas in 2024 speelde ze na een break van vijf jaar weer een handvol concerten, en ook vorig jaar trad ze nog één keer op, in Mexico. Haar concert in de Londense Union Chapel (in maart van dit jaar) was onderdeel van een tour in het Verenigd Koninkrijk en Ierland, en werd inmiddels vereeuwigd op dubbele vinyl (maar is ook digitaal verkrijgbaar) als ‘The Complete Concert At Union Chapel’. Niet alleen omwille van de intimistische sfeer was deze setting de ideale locatie voor de muziek van Rose, er school ook een beetje symboliek in: een half leven eerder mocht ze op deze plek, lang voor haar debuutplaat verscheen, één van haar eerste voorprogramma's spelen.

In Londen bracht ze een uitgebreide set van twintig nummers, met voor het overgrote deel recent werk. De enige oudere songs die ze bracht waren Shiver, het nummer waarmee ze destijds doorbrak en waarvan we hier een sobere pianoversie krijgen, en All That Fear, een op zichzelf staande single uit 2018. ‘This Ain’t The Way You Go Out’ is het best vertegenwoordigd met acht tracks (geen Dusty Frames, jammer genoeg, maar wel onder meer Sail Away, Whatever You Want, The Racket en Over When It’s Over), van ‘No Words Left’ speelde ze er vier (waaronder Solo(w) en The Confines Of This World, met Eloise - ja, die van Therapist - op zang). Daarnaast staan er ook vier singles op die Rose tussendoor uitbracht (waaronder het samen met Leif Vollebekk geschreven Scared Of Loving Wild Again), en twee liedjes - Pink en I Got News For You - die tijdens deze tour voor het eerst werden voorgesteld aan de fans.

Qua stijl en arrangementen waren er wel wat verschillen tussen het eerder traditionele ‘No Words Left’ en het meer jazzy, hier en daar met elektronica opgesmukte ‘This Ain’t The Way You Go Out’. Die verschillen werden live uitgewist door te spelen met haar vaste livebezetting (gitaar, piano, bas, drums), aangevuld met een violist en enkele blazers. Dat zorgt voor een meer organische en minder afgelikte, warmere sound dan op de studioplaten. Door de oprechte bindteksten van Rose – waaruit behalve opluchting heel veel dankbaarheid sprak – werd ook de afstand tussen artieste en publiek in Union Chapel helemaal overbrugd.

Voor de negenhonderd aanwezigen moet dit optreden bij momenten dan ook echt aangevoeld hebben als een intiem huiskamerconcert. Een volledig carrièreoverzicht is deze plaat niet geworden, wel horen we hier – op enkele na dan – de beste, mooiste en meest indringende liedjes van haar recentste albums en singles. Perfect om kennis te maken met de artieste die Lucy Rose nu is, maar ook een mooi “zoethoudertje” voor de fans die haar al veel te lang niet meer aan het werk zagen.