Josh Rouse - Museums And Women

Veel te lang! Veel te lang al waren we Josh Rouse uit het oog verloren. Dat bleek, toen we deze plaat onder oren kregen.

En toch! En toch was de eerste kennismaking met dit werkstuk eerder voorzichtig. Gereserveerd, zeg maar, want we wisten er niet goed weg mee. Maar intussen is Josh Rouse opnieuw onze beste vriend. Of zo voelt het toch. Want hij slaagt erin te klinken alsof hij je beste vriend is en, na elkaar lang niet gezien te hebben (hetgeen dus het geval was), lijkt hij te passen als een goede, warme winterjas op een ijskoude dag. Zo eentje die je perfect op temperatuur houdt: niet te warm, niet te koud.

Oké, soms dringt er al eens een gure scheut noorderwind door de plooien heen en moet je erkennen dat Wanderlust nooit je favoriete nummer zal worden. Maar daartegenover staan zoveel mooie liedjes op dit album. Zoals opener Spring bijvoorbeeld, dat voelt alsof de eerste zonnestralen weer door de ramen naar binnen vallen na een lange winter. "We could have some fun maybe / I could be your spring", klinkt misschien vrijblijvend, maar de song is dat allerminst, want hij laat je niet meer los. Vanaf de klaterende aanzet tot de stevige climax.

En zo staat dit schijfje vol met kleine diamantjes. Parnell Street over een mijmerende Rouse, die vanuit een hotelkamer de straat overschouwt en dat alles inkleedt in een geweldige song. Zelfs Penny Lane doemt op, als we naar dit nummer luisteren. "There's so many people in the world / There's so many redheaded girls / And here I am tonight / It feels so good to be alive". 't Zal wel zijn!

Of nog: Other Side Of The Tracks. Een zo eenvoudig liefdesliedje, dat je blijft achtervolgen. Rouse slaagt er steeds weer in om door de muziek zo ingetogen en klein te houden, het nummer boven zichzelf uit te doen stijgen. Hij heeft geen grote arrangementen nodig, ook al haalt hij voor afsluiter Red Apple Road (alweer een nummer over een straat) de grote middelen boven, van de logische akoestische gitaar langs de vleugelpiano naar de bijna ongewoon uitbundige strijkers. Maar tegelijk blijft het bescheiden.

En zo gaat het maar door. 'Museums And Women' is een geweldige plaat, die (net als het overgrote deel van zijn discografie) ons nu heel dierbaar is geworden en dat waarschijnlijk ook zal blijven.