Ed O'Brien - Blue Morpho

Er zijn gitaristen die een band dragen zonder dat iemand het beseft. Ed O'Brien was jarenlang het stille cement van Radiohead, de man achter de texturen, de ruimte en de adem tussen de noten. Met 'Blue Morpho', zijn tweede soloalbum en voor het eerst uitgebracht onder zijn eigen naam, houdt hij op met zich te verstoppen. Het resultaat is een plaat die je niet zozeer beluistert maar ondergaat.

'Blue Morpho' werd geboren uit een van de donkerste periodes in O'Briens leven: depressie, lockdown en het gevoel dat zijn debuutalbum 'Earth' de lat niet gehaald had. In plaats van die duisternis weg te moffelen, stapte hij er middenin. "To know the dark, go dark" is de lijn van dichter Wendell Berry die hij bij zich droeg en dat is precies wat je hoort.

Wie twijfelde aan O'Brien's aandeel in het Radiohead-geluid, krijgt hier een antwoord. Incantations, de openingstrack, en het dromerige Sweet Spot dragen de vingerafdrukken van die band onmiskenbaar met zich mee, maar dan omgekeerd. Je hoort hier niet wat Radiohead O'Brien heeft meegegeven, je hoort wat O'Brien al die jaren aan Radiohead heeft bijgedragen. De atmosfeer, de spanning tussen stilte en geluid en de manier waarop een riff ruimte schept in plaats van die te vullen.

Dan is er de titelsong Blue Morpho en die voelt aan als door een waterval stappen en in een wonderbaarlijke nieuwe wereld belanden. Filmisch is het woord dat telkens opduikt, en dat geldt eigenlijk voor het hele album: 'Blue Morpho' had moeiteloos de soundtrack kunnen zijn van een prachtige, trage film die je nog dagen bezighoudt.

Teachers slaat een andere weg in, met een electro-synthy textuur die meer aanleunt bij de meer elektronische uitstappen van Radiohead. Solfeggio en Thin Places zijn dronende, meditatieve nummers die de luisteraar volledig loslaten van tijd en plaats. Obrigado, het Portugese woord voor dankbaarheid, sluit af met een guitaaroutro die herinneringen oproept aan de meest cinematografische momenten van Pink Floyd en O'Brien die uit de duisternis stapt, de zon tegemoet. Dit is Ed O'Brien die eindelijk zichzelf centraal plaatst. En het was allang tijd.