Derek - Hunker

Oubollige, simplistische, (voor de ene) te kleinschalige of (voor de andere) net veel te theatrale geitenwollensokkenmuziek... De clichés en de vooroordelen rond kleinkunst zijn legio, en ze gaan ook al heel lang mee. Maar geloof ons: ze zijn allemaal onwaar… Derek levert nogmaals het bewijs met het prachtige ‘Hunker’, zijn nieuwe Nederlandstalige plaat.

Het is vandaag misschien niet overal “bon ton” of “cool” om te zeggen, maar het Nederlands is echt wel een prachtige, krachtige taal, die zich uitstekend leent tot het uitdrukken van de diepste gevoelens én van de onnozelste absurditeiten (en alles daartussen). Dat leerden we niet door op jonge leeftijd de Vlaamse én de Nederlandse literaire canon te verorberen, wel dankzij de platen die vroeger bij ons thuis rondslingerden. Niet Claus, Mulisch of Reve, maar wel Verminnen, De Craene, De Wilde, De Bruyne, en Van Veen brachten ons onbedaarlijk aan het lachen en bewogen ons - nog vaker - tot tranen toe.

Wanneer de aankondiging van een nieuwe plaat nadrukkelijk verwijst naar “kleinkunst”, dan gaat er dus nog steeds een belletje rinkelen en een lichtje branden. Zeker wanneer de maker Dirk Dhaenens heet, iemand die we in de jaren negentig leerden kennen en waarderen met zijn Derek & The Dirt, maar wiens latere projecten – Derek & Vis, bijvoorbeeld, met vaste kompaan Yves Meersschaert – we eveneens met veel plezier verwelkomden. Want of hij het nu doet in het Engels, het Frans of het Nederlands, en zich presenteert als rocker, chansonnier of poëtische kleinkunstenaar: Derek levert altijd kwalitatief sterk en authentiek werk af.

Zo ook op ‘Hunker’. Dat hoeft niet te verbazen, want alles bij elkaar heeft hij al een dertigtal albums op zijn naam staan, en daarvan is ‘Hunker’ de zesde plaat die hij heeft gevuld met erg mooie, Nederlandstalige liedjes. Wanneer archeomusicologen zich over enkele decennia – of meer – zullen buigen over de Gentse Oostendenaar, dan zal dit nieuwe album ongetwijfeld beschouwd worden als één van de sleutelplaten van zijn oeuvre. Het is niet alleen een zonder meer straffe langspeelplaat, heel wat van de muzikale paden die hij de afgelopen jaren heeft bewandeld leiden ook naar ‘Hunker’.

De plaat wordt een terugkeer naar, en een eerbetoon aan, zijn eerste grote, muzikale liefde genoemd. Tegelijk blikt Derek in deze elf nummers terug op zijn eigen leven - omzeggens vanaf het moment dat hij als jonge snaak voor het eerst de elpee ‘Vogelenzang 5’ van Jan De Wilde opzette, tot hij begon te werken aan dit album. ‘Hunker’ is ook een eerbetoon aan zijn tweede thuis Oostende, aan de kunst van het liedjesschrijven én aan zijn muzikale vrienden Yves Meersschaert (piano), Hans Van Oost (gitaar), Tony Gyselinck (drum), Mario Vermandel (bas en contrabas) en Nils De Caster (viool, mandoline en lapsteel), hier verenigd als zijn Tedere Kompanen. Andere (ziels)verwanten die een handje toestaken waren zoon en dochter Ciska en Vito, Sam Serruys, Sara De Smedt en Bruno Deneckere.

De liedjes die meteen in het oog springen, zijn natuurlijk die waarvoor Derek enkele markante gasten uitnodigde. We zullen wellicht niet de enigen zijn die bij de vocale wisselwerking tussen Derek en Vera Coomans in de machtig mooie opener Een Beetje (met ook Steven De bruyn op mondharmonica) moesten denken aan Ramses Shaffy en Liesbeth List. Het veel luchtigere Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt - met icoon Jan de Wilde als zijn innemende, licht absurdistische zelf – klinkt zo naturel en vertrouwd dat je van bij de eerste beluistering het gevoel hebt dit liedje al je hele leven te kennen. Even ongedwongen gaat het eraan toe in het melancholische Ik Hunker Naar Jou, waarin Derek en goede vriend Guido Belcanto op zoek gaan naar het (schijnbaar) ongrijpbare.

De andere liedjes doen daar zeker niet voor onder. Zo zijn de ingetogen tracks In Het Duinenkerkje en Het Licht Aan Zee Is Anders twee erg mooie, poëtische liefdesverklaringen aan zijn geliefde Oostende. In de eerste neemt hij ons mee naar het veertiende-eeuwse kerkje dat ooit nog van de sloop werd gered door James Ensor, het “licht aan zee” in de tweede is ook een metafoor voor hoe zijn kijk op het leven veranderde sinds zijn verhuis van het binnenland naar de kust. De ultieme Oostende-song is ongetwijfeld het beklijvende Over De Grenzen, waarvoor hij vertrok van een autobiografische tekst van schilder Léon Spilliaert.

Soms mag het ook gewoon ronduit speels zijn, zoals in O Wat Is Het Leven Zoet, dat uitnodigt tot een zwierig kermiswalsje. De jazzachtergrond van de muzikanten uit zijn band komt dan weer tot uiting in de autobiografische nummers De Muze en Mijn Alfabet, waarin het meer over de kunstenaar dan over de mens Derek gaat. Die laatste komt aan het woord in Sidonia, een tedere en mooie ode aan zijn moeder, en in het nostalgische Kinderspel, waarin hij in gedachten terugreist naar zijn kindertijd.

Als geheel is dit op alle vlakken – thematiek, arrangementen, sfeer, stijlen - een zeer afwisselend album. ‘Hunker’ is dus zeker geen plotse ingeving van een veelzijdige artiest die ook nog eens “aan kleinkunst” wil “doen”. Deze elf nummers zijn stuk voor stuk doorleefde liedjes met een kloppend hart, gebracht door een oprechte, authentieke artiest. We hunkeren nu al naar een vervolg…