Brian Eno - Small Craft On A Milk Sea
Warp Records
Fabian Desmicht — 5 november 2010
Enkele maanden geleden nam MGMT Brian Eno’s gezag als producer nog op de hak. Wie zijn palmares eens nuchter bekijkt, moet echter toegeven dat het drieletterwoord Eno als een kwaliteitslabel schittert op elke platenhoes. Zo ook op ‘Small Craft On A Milk Sea’, zijn eerste soloplaat in vijf jaar tijd. We horen een Eno die achterom blikt, maar die zich ook graag laat beïnvloeden door de jonge garde. Het levert een muzikale viewmaster van een album op.
Zo had Eno de plaat in zijn brein kennelijk ook gecreëerd. Hij haalde zijn inspiratie uit het concept van filmsoundtracks, die nogal suggestief zijn en veel overlaten aan de verbeelding. Samen met elektronicaman Jon Hopkins en gitarist Leo Abrahams – Eno heeft een neus voor jong talent – legde hij de traditionele songschrijvertechnieken naast zich neer, improviseerde hij er duchtig op los en verknipte hij de losse flarden tot een werkstuk dat in al zijn variëteit toch als één aanvoelt.
‘Small Craft On A Milk Sea’ kent een mooie, drieledige opbouw. Rustig voortkabbelende melodieuze composities trekken het album op gang. Na drie nummers doorbreekt Flint March die relatieve rust met een wolkbreuk van diepe bassen, jungle-ritmes en een sciencefiction-afwerking. De Arctische soundscape van Slow Ice, Old Moon bedaart de gemoederen als eerste track uit het finale ambientgedeelte. Even ter herinnering: Eno zorgde in de seventies voor een ambientrevolutie met zijn ‘Discreet Music’ en ‘Music For Airports’.
Analoge synthklanken voeren de glorieuze melodie van openingsnummer Emerald And Lime aan. Percussie is op dat moment nog nergens te bespeuren. Een sobere melodica smeert het glazuur op de taart. Een aantal melodieën op het album kwamen tot stand onder leiding van Eno, die akkoorden uit een willekeurig verzonnen reeks aanduidde. Dat verklaart waarom Emerald And Lime zo simpel lijkt en tegelijk toch zulke intrigerende wendingen neemt.
Voor Horse, dat verder gaat op het elan van Flint March, ging Eno de mosterd halen bij Flying Lotus, wiens ‘Cosmogramma’ dit jaar onklopbaar lijkt. Meteen daarop volgt 2 Forms Of Anger. Live drums en Abrahams’ onheilspellende gitaar vormen een voorbode voor een donkere rave die snel wordt aangedikt met een krautgroove. Het nummer is een ingenieuze knipoog naar Mother Sky van Can.
Zoals gezegd, wie verwacht dat de hele plaat is opgetrokken uit opzwepende jams, is er aan voor de moeite. Verliest de plaat dan halverwege zijn punch? Absoluut niet! Met Calcium Needles jaagt Eno ons de stuipen op het lijf en het analoge klankweefsel van Written, Forgotten weet eindeloos te charmeren.
Eigenlijk biedt ‘Small Craft On A Milk Sea’ een onwaarschijnlijke staalkaart van wat Eno nog altijd in zijn mars heeft. Met sprekend gemak herbevestigt hij zijn autoriteit.