District 97 - Hybrid Child

The Laser's Edge

Christoph Lintermans24 november 2010

Hybrid Child

Een onwaarschijnlijke combinatie: een finaliste van American Idol en een celliste van het Chicago Symphony Orchestra vinden elkaar in het progressieve gezelschap District 97. Ontstaan in 2006 als een instrumentaal ensemble in de trant van Liquid Tension Experiment, werd gelukkig besloten om het vocale talent van Leslie Hunt in de sound te incorporeren. Een gouden greep, want het debuut ‘Hybrid Child’ getuigt van een maturiteit en originaliteit die maar weinig beginnende groepen aan de dag weten te leggen.


Dat is vooral te danken aan de vrouwelijke inbreng. Hunt beschikt over een geweldige stem waarmee ze zelfs onderlegde collega’s-frontvrouwen als Kim Seviour (Touchstone) en Rachel Cohen (The Reasoning) achter zich laat. De Nederlandse Katinka Kleijn bespeelt haar cello even gevoelsmatig als genadeloos. Hoe zij een tandem vormt met gitarist Jim Tashjian verdient een aparte vermelding.

In I Don’t Wanna Wait Another Day, I Can’t Take You With Me en Termites wordt er meteen lekker op los gerifft. Dit is even hoogstaande als amusante crossoverprog met elementen uit de metal, jazz en klassiek. Hiermee zou de band ook een breder publiek kunnen aanspreken. The Man Who Knows Your Name klinkt zelfs als een progmetalversie van Vivaldi (!) overgoten met wat gekke keyboardloopjes uit het gulden boek van Keith Emerson, in afwachting van een heerlijke symfonische finale waarin Hunt werkelijk schittert.

Het vervolg is minstens even spectaculair: Mindscan is een krachttoer die je ruim zevenentwintig minuten lang op sleeptouw neemt in een parallel universum van het menselijke brein. In veertien etappes wordt het geheugen van een kind gescand op herinneringen aan oorlog en rampspoed om ze in de toekomst beter te voorkomen. Een wat bizar concept, maar er bestaan nu eenmaal geen goede of slechte onderwerpen. De kwestie is hoe ze worden verpakt. De band heeft alles uit de kast gehaald om het ongelofelijke geloofwaardig voor te stellen. In die zin sluit men aan bij een populaire traditie uit de progrock: het welig grossieren in scifi en mythologie.

Uiteindelijk wordt Mindscan met zijn instrumentale exploraties tevens een metafoor voor onze queeste naar een betere, spirituele wereld. De duur van het werk – bijna een halfuur – is een indicatie van het verlangen naar een andere, kosmische tijd en ruimte die het menselijke bestaan overstijgen. Niet dat dit nog niet gedaan werd: in de jaren zeventig pionierden bands als Yes en Gong al met deze idee. De originaliteit van ‘Hybrid Child’ ligt hem dus eerder in de uitvoering dan in het concept. Maar dat is tegenwoordig een grote verdienste.

← Terug naar overzicht