Patrick Wolf
Ukelele en stem: vreemde maar heerlijke combinatie
Floris Lepercq
VierNulVier Kunstencentrum — 12 april 2005
Zeg nooit zomaar caf tegen het Vooruit Kafee , verschijnt spontaan op de site van de Vooruit. Wat ik er dan wel van moest zeggen stond er niet, dus ben ik dinsdagavond zelf gaan kijken om te zien hoe het er aan toeging. Patrick Wolf, een Britse singer-songwriter speelde er gratis. Mooi meegenomen dus.
"Patrick wie?" hoor ik u al spontaan zeggen. Toegegeven, de naam klinkt niet echt bekend in menig oren, zijn muziek daarentegen is van de bovenste plank. Hoewel zijn nog weinige lentes - Wolf is slechts 21 - heeft hij al twee volwaardige lp's op zijn naam staan. Dit is dan ook de Europese tournee van zijn laatste telg, Wind In The Wires.
Vanaf het moment dat Patrick Wolf het podium opkroop, gehuld in zwarte zijden en kanten kleren, de micro vastpakte en een ijzige preek op de zaal losliet, wist iedereen wat er zou volgen: een enorm sterk concert. Na deze vreemdsoortige introductie stak hij meteen goed van wal met de titeltrack 'Wind In Wires'. Als je niet op het esthetische beeld lette, hij stond er namelijk met ukelele en geheel niet bijhorende vetkuif, voerde Wolf je mee op een muzikale reis. Deze reis voerde je helemaal tot aan een Noord-Britse klif, alwaar Patrick Wolf zijn hele cd heeft geschreven.
Er volgden afwisselingen van uitbarstende zeegolven, meeuwachtig gekir en vooral duizelingwekkende Sireense geroepen die je meesleurden naar Wolfs diepste innerlijke. Een rit die anderhalf uur schokkend voortging, op zoek naar waar het in dit leven om draait.
How do I follow, what road to be chosen? zingt hij even later in 'Gypsie King'.
Wie zich echter niet te zwaar in de weemoed liet meeslepen, merkte buiten de goede nummers ook een enorm getalenteerde muzikant op. Niet alleen de ukelele beheerste hij als geen ander, ook de piano kwam er aan te pas. Maar d verassing was toch wel de combinatie van getokkel op een viool en overslaande stem.
Na de eerste vier nummers kende het concert echter een dipje, mede door het spelen van oudere nummers van de eerste plaat die minder bekend zijn. Dit werd echter wel wat gecamoufleerd door de bijval van een eenvoudige drum. Het voorthotsende gevoel werd versterkt door de langdurig aanhoudende basdrum.
Het concert kwam pas weer tot een hoogtepunt toen Wolf de piano liet voor wat ze was en opnieuw zijn ukelele vastpakte. Niet echt geschoold in de wondere wereld van dit hawaaanse instrument verbaasde het mij dan ook enorm wat een mooie klanken er werden voortgebracht. Het had iets van een monotone, zelfs zaagachtige achtergrondnoise die perfect bij Wolfs stem hoorde, die het best kan omschreven worden als een combinatie van Buckley-achtige gezangen, Nick Cave's ruwe voortgebrachte geluid (kun je het zingen noemen?) en Kate Bush.
De ophemeling van het concert eindigt echter hier, want zoals altijd is er wel wat kritiek te geven. Het Vooruit Kafee mag dan wel een toffe plaats zijn, het is geen concertzaal. Het voortdurende geroezemoes van de tooggangers zorgde voor een storende factor, en niet alleen voor de toeschouwers.
De conclusie is dus : zet Patrick Wolf in een goede concertzaal en hij speelt iedereen plat. Nog beter: zet hem op een uitstekende rotsklif boven de Britse Noordzee.
Mijn volgende cd-uitgave ligt bij deze vast.
Vanaf het moment dat Patrick Wolf het podium opkroop, gehuld in zwarte zijden en kanten kleren, de micro vastpakte en een ijzige preek op de zaal losliet, wist iedereen wat er zou volgen: een enorm sterk concert. Na deze vreemdsoortige introductie stak hij meteen goed van wal met de titeltrack 'Wind In Wires'. Als je niet op het esthetische beeld lette, hij stond er namelijk met ukelele en geheel niet bijhorende vetkuif, voerde Wolf je mee op een muzikale reis. Deze reis voerde je helemaal tot aan een Noord-Britse klif, alwaar Patrick Wolf zijn hele cd heeft geschreven.
Er volgden afwisselingen van uitbarstende zeegolven, meeuwachtig gekir en vooral duizelingwekkende Sireense geroepen die je meesleurden naar Wolfs diepste innerlijke. Een rit die anderhalf uur schokkend voortging, op zoek naar waar het in dit leven om draait.
How do I follow, what road to be chosen? zingt hij even later in 'Gypsie King'.
Wie zich echter niet te zwaar in de weemoed liet meeslepen, merkte buiten de goede nummers ook een enorm getalenteerde muzikant op. Niet alleen de ukelele beheerste hij als geen ander, ook de piano kwam er aan te pas. Maar d verassing was toch wel de combinatie van getokkel op een viool en overslaande stem.
Na de eerste vier nummers kende het concert echter een dipje, mede door het spelen van oudere nummers van de eerste plaat die minder bekend zijn. Dit werd echter wel wat gecamoufleerd door de bijval van een eenvoudige drum. Het voorthotsende gevoel werd versterkt door de langdurig aanhoudende basdrum.
Het concert kwam pas weer tot een hoogtepunt toen Wolf de piano liet voor wat ze was en opnieuw zijn ukelele vastpakte. Niet echt geschoold in de wondere wereld van dit hawaaanse instrument verbaasde het mij dan ook enorm wat een mooie klanken er werden voortgebracht. Het had iets van een monotone, zelfs zaagachtige achtergrondnoise die perfect bij Wolfs stem hoorde, die het best kan omschreven worden als een combinatie van Buckley-achtige gezangen, Nick Cave's ruwe voortgebrachte geluid (kun je het zingen noemen?) en Kate Bush.
De ophemeling van het concert eindigt echter hier, want zoals altijd is er wel wat kritiek te geven. Het Vooruit Kafee mag dan wel een toffe plaats zijn, het is geen concertzaal. Het voortdurende geroezemoes van de tooggangers zorgde voor een storende factor, en niet alleen voor de toeschouwers.
De conclusie is dus : zet Patrick Wolf in een goede concertzaal en hij speelt iedereen plat. Nog beter: zet hem op een uitstekende rotsklif boven de Britse Noordzee.
Mijn volgende cd-uitgave ligt bij deze vast.