The Presidents of the United States of America

Een overgrote meerderheid van overjaarse pubers die wachten op een band met nog oudere overjaarse pubers? Enkel in de Botanique en dan ook enkel tijdens The Presidents of the United States of America. Na een uitgebreid eclectisch voorprogramma kwamen de Presidents hun nieuwe album voorstellen. Zijn de presidents nog hot or not?

De eer om deze avond te openen viel toe aan Kid Carpet. Deze “kid”, afkomstig uit Brighton, liet de zaal kennismaken met mengpanelen, kinderkeyboards en zijn collectie Fisher Pricespeelgoed. Geen idee waar hij het allemaal vandaan haalde, maar hij kreeg er alleszins wel muziek uit. Kid Carpet valt te vergelijken met The Streets, maar dan met een streepje minder schrijftalent. Zijn act bestond dan ook uit zich uitleven op gerecycleerde keyboarddeuntjes en zingen over niets. Als openingsact kon deze "selfmade man, made out of used parts" het publiek toch geboeid houden. Zet deze man op Dour en de tent staat op zijn kop.



De volgende groep die zich mocht tonen, waren de knapen van Electric Eel Shock. Deze Japanners vergrepen zich al eerder aan Belgische podia. Reden genoeg om er vanuit te gaan dat dit nu weer het geval zou zijn. Niets was echter minder waar. Ondanks het feit dat deze band de eighties hardrock- en metalkluis hebben geplunderd, waren deze kerels een fantastische act. Eighties metal en beperkte teksten met slecht Engels kunnen hen niet tegenhouden om de zaal plat te spelen.



“What’s that coming over the hill, is it a monster, is it a monster? NO!” Het was opnieuw Kid Carpet, die zijn neus aan het raam stak en de onverwachte reprise was niet meteen naar de wens van het publiek en dat viel ook te merken.



The Presidents of the United States of America (PUSA) begonnen uiteindelijk later dan verwacht aan hun set. De doorgewinterde fan zag meteen dat oorspronkelijk bandlid Dave Dederer vervangen was door een Van Halenfreak. Dederer had eerder al te kennen gegeven bij de band te zullen blijven, maar ondertussen wou hij toch meer tijd met zijn gezin doorbrengen. Maar hey, ze stonden eindelijk nog eens voor onze neus, dus klagen hoefde niet.



Tiki Lounge God was de eerste song die voorbijkwam en dat gaf hoop voor het verdere verloop van de avond. Toen PUSA de eerste akkoorden van Kitty inzetten, ging het publiek uit de bol. Als vanouds brulde het publiek mee en de Presidents lieten de zaal meteen uit hun hand eten. Toen ze daarna verder gingen met Rot in the Sun, een nummer van de nieuwe plaat, werd de snelheid meteen uit de show gehaald. De band heeft een enorm leuke back catalogue, maar touren om een nieuw album te promoten, is nu eenmaal een noodzakelijk kwaad.



Jammer genoeg verloor de groep door steeds voort te borduren op hun oude sound veel van zijn pluimen. In de setlist werd afgewisseld tussen oude en nieuwe nummers, wat nodig was om het publiek tevreden te houden. Nummers als Boll Weevil, Dune Buggy, Peaches en Lump werden vrijwel vanaf het begin meegebruld, terwijl de nieuwe nummers op enkelingen na het publiek verward achterlieten.



Frontman Chris Ballew liet zich nochtans van zijn beste kant zien door de helft van de tijd Frans te praten tegen het publiek. Andere verrassingen zoals een mooie versie van Ca Plaine Pour Moi lieten eveneens een goede indruk na.



Wat had kunnen eindigen in een mooie maandagavond werd helaas overschaduwd door een dubieuze setlist en een zwakke nieuwe plaat. Sommige nieuwe nummers konden even het gevoel van oude glorie oproepen, maar vervielen toch weer snel in een samenraapsel van oude riffs en zwakke teksten.