Ian Brown
Rumble in the jungle
Kristiaan Art
Vaartkapoen, — 8 november 2008
In Engeland kreeg Ian Brown in 2006 de Godlike Genius Award van het muziektijdschrift NME. Een prijs voor zijn hele oeuvre, die vroeger al naar The Clash, U2, John Peel en New Order/Joy Divison ging. Om maar te zeggen dat de voormalige Stone Roseszanger door de Britten op handen gedragen wordt. Met zijn optreden in Brussel bewees dit icoon van de Britpop dat vergane glorie aan hem niet besteed is. Hij speelde een greatest hitsset van zijn solowerk, maar ook de fans die gekomen waren voor Stone Roses nummers stelde hij niet teleur!
Ian Brown had geen beter zaal kunnen kiezen dan de Vaartkapoen voor dit eerste optreden op Belgische bodem sinds enige tijd. Halfweg de jaren negentig was dit the place to be voor alle indieliefhebbers en de britpopbands avent la lettre. Blur, Pulp, Suede, The Verve, Supergrass, Ride, ze stonden hier allemaal voor ze doorbraken bij het grote publiek.
Maar op de moeder van al die bands, The Stone Roses bleef het tevergeefs wachten. Veel van die fans waren present met een bierbuik verstop in het Fred Perryshirtje. En zoals te verwachten valt bij dit soort optredens, was er ook een delegatie luidruchtige fans de plas overgestoken om hun held aan het werk te zien in deze kleine club waar een tropische hitte bijdroeg tot de hooggespannen verwachtingen.
Maar op de moeder van al die bands, The Stone Roses bleef het tevergeefs wachten. Veel van die fans waren present met een bierbuik verstop in het Fred Perryshirtje. En zoals te verwachten valt bij dit soort optredens, was er ook een delegatie luidruchtige fans de plas overgestoken om hun held aan het werk te zien in deze kleine club waar een tropische hitte bijdroeg tot de hooggespannen verwachtingen.
Brown werd dan ook onthaald als een god toen hij het podium opwandelde. En het dient gezegd: de man heeft nog steeds een enorm charisma. Als een bokser, overtuigd van de wereldtitel, stapte hij in de ring en begroette hij het publiek. Bijgestaan door een vijfkoppige band stak hij van wal met vier tracks uit zijn recentste plaat ‘The World Is Yours’. Goodbye To The Broken, On Track, Sister Rose en Street Children werden allen opgewaardeerd door een begeleidingstrack met strijkers, maar geen seconde hadden we het gevoel dat we naar een karaoke-act aan het kijken waren.
Brown is een groot liefhebber van reggae, en dat was te horen aan de puike dubby arrangementen van hits als Dolphins Were Monkeys en Time Is My Everything. Hij liet zijn appreciatie voor de enthousiast dansende fans duidelijk merken en de set werd mooi naar een hoogtepunt gevoerd.
Brown is een groot liefhebber van reggae, en dat was te horen aan de puike dubby arrangementen van hits als Dolphins Were Monkeys en Time Is My Everything. Hij liet zijn appreciatie voor de enthousiast dansende fans duidelijk merken en de set werd mooi naar een hoogtepunt gevoerd.
De man was voor zijn doen opvallend goed bij stem. Want we moeten daar eerlijk over zijn, Ian Brown is nooit de meest getalenteerde zanger geweest. Veel van zijn nieuwe solonummers houden wijselijk het midden tussen zingen en rappen, maar bij Keep What You Got, een nummer met een melodieuze zanglijn ging hij toch duidelijk de mist in. Een song als My Star bijvoorbeeld wist hij dan weer wel toonvast te brengen. Het voordeel van de twijfel had hij al en van ons mag hij het houden.
“Anybody wanna hear some Roses songs?” was de retorische vraag voor de fantastische versie van Waterfall, dat dankzij de sterke gitarist niet moest onderdoen voor het magistrale origineel. I Wanna Be Adored, de tweede Stone Roses klassieker werd opgespaard voor de bissen, evenals het fenomenale F.E.A.R.
De cirkel was rond, en Ian Brown sloot de avond af zoals hij eraan begonnen was. Met de overwinningsgordel in de lucht stapte hij zelfzeker het podium af.
De cirkel was rond, en Ian Brown sloot de avond af zoals hij eraan begonnen was. Met de overwinningsgordel in de lucht stapte hij zelfzeker het podium af.