Novarock

Dit middelgrote festival, gegroeid vanuit een ACW jongerenevent, opent al vrij vroeg met Steak Number Eight, de winnaars van Humo’s Rock Rally 2008. Deze jonge honden maken indruk! Zodanig zelfs, dat wij hen nu al de Vlaamse Neurosis durven noemen. Concreet wil dat zeggen: een wijds geluid, waarbij er niet op een cimbaal meer of minder gekeken wordt, zwaar overstuurde gitaren met veel delay, en zang die neigt naar grunts. Zeker uit te checken door alle rock- en metalliefhebbers in het algemeen, en verplichte kost voor allen die luisteren naar muziek die begint met het woordje post.



Rockend Vlaanderen en de wedstrijd van het alom bekende weekblad, ze worden stilaan onafscheidelijk. Dat wordt geïllustreerd door de aanwezigheid van The Black Box Revelation, finalist van de Rally editie ‘06 en het coolste duo in onze lage landen sinds Nicole en Hugo. Verloopt het aanvankelijk een beetje stroef, na een paar nummers zijn deze twee gentlemen volledig opgewarmd en wordt de zaal in gepakt door achtereenvolgens I Think I Like You, huidige single en nummer één in de Afrekening Gravity Blues en tenslotte Kill For Peace (& Peace Will Die) te spelen. Er wordt afgesloten zoals dat hoort in rock-'n-rollmiddens: met een zanger-gitarist die, staand op de basdrum, stevig van jetje geeft.



Vervolgens is het de beurt aan Headphone, een nieuwe Belgische band die onder de noemer indietronica valt. Misschien dat deze muziek na een aantal luisterbeurten wel tot zijn recht komt, maar na het livegeweld van de twee eerder vernoemde acts is dit eerder saai. Ter informatie: Headphone is een zijproject van Tom Barbier, de gitarist van Zornik, de afsluiter van het festival.



Ondertussen is op het buitenpodium de rockrally begonnen en Gazzomind had de eer om het vuur aan de lont te steken. Deze band met als thuisbasis Ardooie heeft een stevige sound die refereert aan de betere grunge uit de jaren negentig. Denk maar aan Alice In Chains en Soundgarden. Het vroege uur en de warme zon zijn verantwoordelijk voor een vrij tam publiek, maar dat verandert niets aan het feit dat deze band zeker het nodige potentieel heeft om door te breken. Hun eerste single Rik Said It Was Voodoo is hiervan een treffend voorbeeld.



Binnen in de donkere Expohal presenteert Nailpin,de band van TMF’s vj Sean, hun derde album ‘III’. Persoonlijk kunnen wij songs als het uitstekende Worn Out en What Are You Waiting For, met in de clip de bijzonder grappige verschijning van Chris Willemsen, wel smaken. Bij de rest van hun nummers hebben we eerder de indruk dat het een doorslagje van is. Derhalve blijft dit toch eerder een band voor liefhebbers van het genre of voor jonge tienermeisjes. In Kortrijk brengen ze het er behoorlijk vanaf, met dank aan de altijd energieke frontman en - het moet gezegd - een enthousiast publiek.



De tweede groep op de rally, waarvan de volgorde door loting bepaald wordt, is de punkrockband Practical Joke uit Waregem. Deze jongens beheersen hun instrumenten en weten hoe een song te schrijven, maar de vraag is in hoeverre dergelijke punk mensen boven de zestien jaar kan blijven boeien. Het spreekwoord wil echter dat op elk potje een deksel past en in jeugdhuizen zal deze groep wel zijn gading vinden.



Liquido, waarvan de gloriejaren al enige tijd achter de rug zijn, is de volgende band op de affiche. Deze Duitsers zijn overigens de enige buitenlandse band op Novarock en brengen bijwijlen stevige rockmuziek met een keyboarddeuntje ten berde. Niet de absolute top, maar best te pruimen dus: er is wel degelijk leven na Narcotic! De groep sluit feestelijk af door mensen van de eerste rijen, al dan niet toevallig uitsluitend meisjes, op het podium uit te nodigen om al dansend hun optreden te beëindigen.



We Seem To Have Misplaced Our Iglo, de volgende band op de rockrally, hebben we jammer genoeg gemist.  Het programmaboekje maakt van deze jongens uit Kortrijk Vlaamse Arctic Monkeys of de nieuwe Millionaire. Het oordeel moeten we echter aan u overlaten.



Over naar de vreemde eend in de bijt, zijnde Milk Inc. Als enige dance-act valt het project van Regi Pinxten inderdaad nogal op op een rockgeöriënteerd festival. Desondanks is dit ongetwijfeld het meest gesmaakte optreden van de avond. Regi’s alombekende zinnetje “Toon me die handen!” ontbreekt ook nu niet. Het publiek toont zich en masse uiterst enthousiast en danst uitbundig op nummers als Walk On Water of covers zoals Tainted Love.[pagebreak]

Op de rockrally is het tijd voor de laatste band Fuzzy Logic, een rock-’n-roll band uit Gullegem. De locatie zal ongetwijfeld kloppen, maar ons klinkt dit eerder als een traditionele mix van rock en metal in de oren. De riffs worden nogal vaak, om niet te zeggen tot in den treure herhaald, al dan niet met een kleine variatie. Bovendien is de zanger-gitarist niet altijd even toonvast. Groot is dan ook onze verbazing als blijkt dat net deze band de prijs in de wacht sleept. De jury, die tot op heden volledig anoniem blijft, geeft ook geen enkele motivatie mee omtrent hun beslissing. Het weze deze jongens echter gegund en wat betreft de andere deelnemers aan deze rockrally: talent komt altijd bovendrijven.



De rockrally wordt afgesloten met The Tellers. Deze Waalse uitgave van The Kooks maakt het zichzelf echter niet al te moeilijk en speelt een vrij makke show. Misschien toch wat meer die elektrische gitaren gebruiken volgende keer?



Tijd dan voor het mooiste optreden van de avond: Tom Helsen steelt de show met zijn ongelooflijk wendbare stem en bijpassende lyrics. Muzikaal zit het snor: ingetogen als het moet, luid rockend wanneer noodzakelijk. De muzikanten waarmee Helsen zich omringt doen hun job met brio: voorzetten geven die hun zanger/gitarist dan feilloos binnenkopt. Hoogtepunten zijn onder meer Easy, de song waarop Helsen - terecht! - het meest trots is en de zwaar rockende finale.



Vlaamse hitmachine Zornik, alweer een product uit de Rock Rally stal, sluit het eigenlijke festival af en brengt daarbij netjes al hun radiohits: Black Hope Shot Down, It’s So Unreal en Scared Of Yourself ontbreken niet op de afspraak. Het publiek is enthousiast. Zornik zet dan ook een degelijk optreden neer.



Tot de laatste noot zijn we gebleven om de fratsen van De Grote Peter Van De Veire Love Show mee te maken: een DJ-set van Christophe Lambrecht die door zijn Stubru-collega Peter “pardon my French” aan elkaar geluld wordt. Leuk voor een tijdje, maar tenzij je echt aan het dansen slaat, stopt het festival bij Zornik, hetgeen voor de organisatoren waarschijnlijk ook de bedoeling was.



De vele geslaagde optredens, de aan het festival voorafgaande “Was het nu 70 80 90”-fuif, de leuke randanimatie met onder andere een silent disco, een grote trampoline, een hindernisparcours en het besef dat dit gehele festival volledig rolstoeltoegankelijk is, maken dat Novarock 2008 zeker geslaagd is. Een uitstekende smaakmaker voor de aankomende zomerfestivals: u komt toch ook, volgend jaar?