Schil On Stage
Schil On Stage 2006
Inez Janssen
Dienstencentrum schilde, Schilde — 7 april 2006
Ook deze editie van het jaarlijkse festival [B]Schil On Stage[/B] zat stampvol luide muziek, jeugdig publiek en enthousiaste groepen. Voor nog geen vijftien euro kon je elf groepen, twee afterparty?s, een Kulture Klub en Dance Hall gespreid over twee dagen gaan bewonderen.
Ook dit jaar werd Schil On Stage, ook wel de Rockrally van de Voorkempen genoemd, georganiseerd door een groep vrijwilligers van en in de Antwerpse gemeente Schilde. Het evenement dat in ?95 zijn vuurdoop kreeg, heeft in zijn twaalfjarige bestaan toch al een evolutie doorgemaakt. Ze gingen van start als een vrij podium waar nieuwe groepen de kans kregen het voorprogramma van een grotere en bekendere hoofdact te verzorgen. Drie jaar later voegde men ook de Dance Hall toe voor de sympathisanten van de toen opkomende elektronische muziek.
Hun tiende verjaardag konden ze uiteraard niet onopgemerkt voorbij laten gaan. Daarom besloot men het festival ??nmalig uit te breiden tot twee dagen. Deze tijdelijke aanpassing viel echter zo in de smaak dat men er toch voor koos deze permanent te maken. Ook dit jaar heeft men zich niet kunnen bedwingen en dus is er weer aan de formule geprutst. De vernieuwing van deze editie werd ?Kulture Klub? gedoopt. Ze omvat allerlei zaken die tot nu toe misschien niet meteen in verband werden gebracht met festivals, maar wel alles te maken hebben met cultuur. Voorbeelden hiervan zijn beatboxers, stand-up comedians en dans. In tegenstelling tot de presentatie die dus al enkele keren van vorm veranderde, bleef het uitgangspunt ?opkomende muzikale talenten een duwtje in de rug geven? steeds onaangeroerd.
Door middel van lage prijzen slaagt de organisatie erin een meute jongeren warm te krijgen voor hun festival. De, door preselecties gekozen, kleinere en minder bekende groepen, die de kans krijgen op te treden met professionele installaties, zorgen er dan weer voor dat het jeugdige enthousiasme enkel maar vergrootte.
[pagebreak]
Dag 1
De allereerste minuten van Schil On Stage 2006 werden opgevuld door de eerste act van de Kulture Klub, de muziekgroep Alughana. Deze groep brengt ietwat vreemde, maar daarom niet slecht klinkende combinaties van muziekstijlen en zingt bovendien in een zelfverzonnen taaltje. Ze brengen onder andere hevige vocals, viool, elektrische gitaar, didgeridoo en fr?le vrouwenstem samen. Geloof het of niet, maar deze mix van metal, folk en rock klinkt zeker niet onaangenaam en kan als opwarmertje wel boeien. Dit alles (en meer) bewees Alughana ook al in het verleden toen ze een van de acht winnaars van Debuutrock 2002 waren en toen ze door 100% PUUR werden omschreven als ??n van de grootste talenten van 2003. Begin januari 2005 brachten ze ook al hun eerste cd ?Yabal? uit.
Tegen het einde van Alughana?s showtje is de grote zaal ook klaar om van start te gaan met de jazzy, funky soul groep Nilfisq. Hun optreden is niet onaangenaam, maar op het laatste nummer na, vrij monotoon waardoor de aandacht dus vrij snel afdwaalt. Eventjes slagen ze erin de toeschouwer terug te winnen met een fantastische saxsolo, maar ook daarna gaat het enkel nog bergaf. Dat ze wel degelijk in staat zijn tot het boeien van een publiek, laten ze uiteindelijk nog zien in hun bisnummer. Maar dat was hulp die niet meer kon baten.
De tweede groep The Money heeft een flauwe start, maar weet dit goed te maken door van hun derde nummer een echte knaller te maken. Hierna gaat het weer eventjes de dieperik in, om vervolgens regelrecht de hoogte in te schieten ?n daar te blijven. Deze groep werd aangekondigd als rauwe rock ?n roll en blues, maar brengt geen softe, eerder zachtere rock. De zanger doet trouwens qua uiterlijk ?n op sommige hesere momenten ook qua stem denken aan Gunther Verspecht, de zanger van Stash. Deze groep speelt je dus nog niet echt omver, maar afschrijven mag je hen zeker niet.
De derde groep A Brand, d? groep waar iedereen op zat te wachten, vervult alle mogelijke verwachtingen. Vanaf de eerste noot zit alles ongelooflijk juist en dat weten niet enkel de bandleden, maar ook het publiek. Glamrock, hoekige pop, eigenzinnige rock, rock ?n roll. Aan de sound van A Brand zijn al vele benamingen toegeschreven, maar een ding is zeker: ze hebben een herkenbaar geluid en rocken als de besten. In 2004 brachten ze hun eerste cd ?45 RPM? uit en sinds kort kan je ook de opvolger ?Hammerhead? aanschaffen. Voor hun optreden selecteerde de groep het beste uit beide platen en kregen ze de hele zaal mee met zowel oude als nieuwe nummers. Dat ze al op grote events zoals Pukkelpop en Dour Festival speelden, is te merken aan de manier waarop ze op het podium staan: zelfzeker en vooral met de juiste dosis show.
De laatste groep van de avond MoGroove is duidelijk en veruit de slechtste van de gehele avond. Het enige enigszins positieve dat je over hun groovy funk kan zeggen, is dat het zeer dansbaar is. Voor de rest zit je met een onaangename zanger. Zowel qua uitstraling, stem als houding. Ook de overige bandleden lijken overenthousiasme te ?faken?, wat zeker niet bijdraagt tot een beter optreden. Kortom: betere muziek en minder show gewenst.
[pagebreak]Dag 2
Wie er de tweede dag vroeg bij was, werd beloond voor de inspanning door middel van de sterke opener Mayfield. Deze rockgroep is instrumentaal meer dan in orde, maar vocaal wat minder. De stem van de zanger is aangenaam, maar op de echt hevige momenten ontbreekt het hem aan kracht. Mayfield is nog een jonge groep, aangezien ze in 2004 opgericht zijn, maar hebben alreeds een stevige sound te pakken. Voor de ge?nteresseerden: vorig jaar brachten ze hun eerste EP, die de naam ?SodaPop? in ontvangst mocht nemen, uit.
Ook de tweede band Hungry Sam stelt niet teleur, in tegendeel. Ze zijn zeker en vast een naam om te onthouden. Hun aankondiging als melodische funkrock doet echter terecht vragen rijzen. Op een of twee nummers na, brengen ze immers pure, onversneden rock. Bij de overige nummers kan je eventueel met wat goede wil wel enkele sporen terugvinden van funk, maar zeker niet zodanig dat je hun muziek funkrock kan noemen. Dat terzijde kunnen we geheel overtuigd zeggen dat Hungry Sam zeker de moeite waard is en dat ze duidelijk een minder lege zaal verdienden.
Underflow brengt een mengelmoes van rock, metal en alles daar tussenin. Ze zijn zowel instrumentaal, vocaal als qua showgehalte dik in orde. Het is niet overdreven te zeggen dat de zanger de, tot nu toe, beste stem van allemaal heeft. Zowel zacht, luid, laag als hoog klinkt deze zoals het moet. Vooral door hun single ?Refrain? laten ze een verpletterende indruk na bij publiek.
De line up van de tweede dag van Schil On Stage ging tot nu toe steeds in stijgende lijn, waardoor een dipje te verwachten was. Het dipje draagt hier de naam The Lefties. Het is een rockgroep die zowel instrumentaal als vocaal wel in orde lijkt te zijn, maar toch niet weet te overtuigen. Na een kwartier heb je het gevoel dat je ondertussen alles wel gezien hebt. Ze lijken zich op de duur te gaan herhalen en dit doet vervelen.
To The Bone doet met hun hevige Rock ?n Roll het vorige optreden onmiddellijk vergeten. Ze hebben met hun stevige gitaren, harde drums en aangenaam stemgeluid alles wat een goede band nodig heeft. Ze lijken en klinken zelfzeker, wat enkel positief is voor hun sound en show. Een groep om te onthouden.
De voorlaatste band van Schil On Stage 2006 was niet enkel de enige buitenlandse groep, maar ook het hoogtepunt van de tweede dag. Het Engelse Engerica speelt je helemaal onder tafel met hun onnoemelijk hevige, luide en energieke metal-rock. Van begin tot eind eisen ze de volledige aandacht van het publiek op, die ze zonder problemen krijgen en behouden. Ze spelen hard, snel en met veel show. Wie erin slaagt stil te blijven staan tijdens zulk een energiek en aanstekelijk optreden kan niet anders dan verlamd zijn. Voor de mensen die nog willen nagenieten van hun optreden, of ze tot hun spijt gemist hebben, is er gelukkig hun debuutplaat ?There Are No Happy Endings?.
Wanneer Pornorama op het podium verschijnt, rest hen een zware opdracht. Niet enkele als afsluiter van het festival, maar vooral als opvolger van Engerica. Ondanks de indruk van de vorige band die nog op het publiek rust, brengt Pornorama het er zeer goed van af. Uiteraard klinkt alles zachter dan bedoeld en ziet elke artiest er houteriger uit dan hij is, na de energie van Engerica. Zelfs dat doet geen afbreuk aan het optreden van deze powerrockers. Zij hebben immers ook een goede live reputatie en hun sterke debuutplaat ?Under The Second?. Geen enkele reden dus om onder te moeten doen voor Engerica.
Hun tiende verjaardag konden ze uiteraard niet onopgemerkt voorbij laten gaan. Daarom besloot men het festival ??nmalig uit te breiden tot twee dagen. Deze tijdelijke aanpassing viel echter zo in de smaak dat men er toch voor koos deze permanent te maken. Ook dit jaar heeft men zich niet kunnen bedwingen en dus is er weer aan de formule geprutst. De vernieuwing van deze editie werd ?Kulture Klub? gedoopt. Ze omvat allerlei zaken die tot nu toe misschien niet meteen in verband werden gebracht met festivals, maar wel alles te maken hebben met cultuur. Voorbeelden hiervan zijn beatboxers, stand-up comedians en dans. In tegenstelling tot de presentatie die dus al enkele keren van vorm veranderde, bleef het uitgangspunt ?opkomende muzikale talenten een duwtje in de rug geven? steeds onaangeroerd.
Door middel van lage prijzen slaagt de organisatie erin een meute jongeren warm te krijgen voor hun festival. De, door preselecties gekozen, kleinere en minder bekende groepen, die de kans krijgen op te treden met professionele installaties, zorgen er dan weer voor dat het jeugdige enthousiasme enkel maar vergrootte.
[pagebreak]
Dag 1
De allereerste minuten van Schil On Stage 2006 werden opgevuld door de eerste act van de Kulture Klub, de muziekgroep Alughana. Deze groep brengt ietwat vreemde, maar daarom niet slecht klinkende combinaties van muziekstijlen en zingt bovendien in een zelfverzonnen taaltje. Ze brengen onder andere hevige vocals, viool, elektrische gitaar, didgeridoo en fr?le vrouwenstem samen. Geloof het of niet, maar deze mix van metal, folk en rock klinkt zeker niet onaangenaam en kan als opwarmertje wel boeien. Dit alles (en meer) bewees Alughana ook al in het verleden toen ze een van de acht winnaars van Debuutrock 2002 waren en toen ze door 100% PUUR werden omschreven als ??n van de grootste talenten van 2003. Begin januari 2005 brachten ze ook al hun eerste cd ?Yabal? uit.
Tegen het einde van Alughana?s showtje is de grote zaal ook klaar om van start te gaan met de jazzy, funky soul groep Nilfisq. Hun optreden is niet onaangenaam, maar op het laatste nummer na, vrij monotoon waardoor de aandacht dus vrij snel afdwaalt. Eventjes slagen ze erin de toeschouwer terug te winnen met een fantastische saxsolo, maar ook daarna gaat het enkel nog bergaf. Dat ze wel degelijk in staat zijn tot het boeien van een publiek, laten ze uiteindelijk nog zien in hun bisnummer. Maar dat was hulp die niet meer kon baten.
De tweede groep The Money heeft een flauwe start, maar weet dit goed te maken door van hun derde nummer een echte knaller te maken. Hierna gaat het weer eventjes de dieperik in, om vervolgens regelrecht de hoogte in te schieten ?n daar te blijven. Deze groep werd aangekondigd als rauwe rock ?n roll en blues, maar brengt geen softe, eerder zachtere rock. De zanger doet trouwens qua uiterlijk ?n op sommige hesere momenten ook qua stem denken aan Gunther Verspecht, de zanger van Stash. Deze groep speelt je dus nog niet echt omver, maar afschrijven mag je hen zeker niet.
De derde groep A Brand, d? groep waar iedereen op zat te wachten, vervult alle mogelijke verwachtingen. Vanaf de eerste noot zit alles ongelooflijk juist en dat weten niet enkel de bandleden, maar ook het publiek. Glamrock, hoekige pop, eigenzinnige rock, rock ?n roll. Aan de sound van A Brand zijn al vele benamingen toegeschreven, maar een ding is zeker: ze hebben een herkenbaar geluid en rocken als de besten. In 2004 brachten ze hun eerste cd ?45 RPM? uit en sinds kort kan je ook de opvolger ?Hammerhead? aanschaffen. Voor hun optreden selecteerde de groep het beste uit beide platen en kregen ze de hele zaal mee met zowel oude als nieuwe nummers. Dat ze al op grote events zoals Pukkelpop en Dour Festival speelden, is te merken aan de manier waarop ze op het podium staan: zelfzeker en vooral met de juiste dosis show.
De laatste groep van de avond MoGroove is duidelijk en veruit de slechtste van de gehele avond. Het enige enigszins positieve dat je over hun groovy funk kan zeggen, is dat het zeer dansbaar is. Voor de rest zit je met een onaangename zanger. Zowel qua uitstraling, stem als houding. Ook de overige bandleden lijken overenthousiasme te ?faken?, wat zeker niet bijdraagt tot een beter optreden. Kortom: betere muziek en minder show gewenst.
[pagebreak]Dag 2
Wie er de tweede dag vroeg bij was, werd beloond voor de inspanning door middel van de sterke opener Mayfield. Deze rockgroep is instrumentaal meer dan in orde, maar vocaal wat minder. De stem van de zanger is aangenaam, maar op de echt hevige momenten ontbreekt het hem aan kracht. Mayfield is nog een jonge groep, aangezien ze in 2004 opgericht zijn, maar hebben alreeds een stevige sound te pakken. Voor de ge?nteresseerden: vorig jaar brachten ze hun eerste EP, die de naam ?SodaPop? in ontvangst mocht nemen, uit.
Ook de tweede band Hungry Sam stelt niet teleur, in tegendeel. Ze zijn zeker en vast een naam om te onthouden. Hun aankondiging als melodische funkrock doet echter terecht vragen rijzen. Op een of twee nummers na, brengen ze immers pure, onversneden rock. Bij de overige nummers kan je eventueel met wat goede wil wel enkele sporen terugvinden van funk, maar zeker niet zodanig dat je hun muziek funkrock kan noemen. Dat terzijde kunnen we geheel overtuigd zeggen dat Hungry Sam zeker de moeite waard is en dat ze duidelijk een minder lege zaal verdienden.
Underflow brengt een mengelmoes van rock, metal en alles daar tussenin. Ze zijn zowel instrumentaal, vocaal als qua showgehalte dik in orde. Het is niet overdreven te zeggen dat de zanger de, tot nu toe, beste stem van allemaal heeft. Zowel zacht, luid, laag als hoog klinkt deze zoals het moet. Vooral door hun single ?Refrain? laten ze een verpletterende indruk na bij publiek.
De line up van de tweede dag van Schil On Stage ging tot nu toe steeds in stijgende lijn, waardoor een dipje te verwachten was. Het dipje draagt hier de naam The Lefties. Het is een rockgroep die zowel instrumentaal als vocaal wel in orde lijkt te zijn, maar toch niet weet te overtuigen. Na een kwartier heb je het gevoel dat je ondertussen alles wel gezien hebt. Ze lijken zich op de duur te gaan herhalen en dit doet vervelen.
To The Bone doet met hun hevige Rock ?n Roll het vorige optreden onmiddellijk vergeten. Ze hebben met hun stevige gitaren, harde drums en aangenaam stemgeluid alles wat een goede band nodig heeft. Ze lijken en klinken zelfzeker, wat enkel positief is voor hun sound en show. Een groep om te onthouden.
De voorlaatste band van Schil On Stage 2006 was niet enkel de enige buitenlandse groep, maar ook het hoogtepunt van de tweede dag. Het Engelse Engerica speelt je helemaal onder tafel met hun onnoemelijk hevige, luide en energieke metal-rock. Van begin tot eind eisen ze de volledige aandacht van het publiek op, die ze zonder problemen krijgen en behouden. Ze spelen hard, snel en met veel show. Wie erin slaagt stil te blijven staan tijdens zulk een energiek en aanstekelijk optreden kan niet anders dan verlamd zijn. Voor de mensen die nog willen nagenieten van hun optreden, of ze tot hun spijt gemist hebben, is er gelukkig hun debuutplaat ?There Are No Happy Endings?.
Wanneer Pornorama op het podium verschijnt, rest hen een zware opdracht. Niet enkele als afsluiter van het festival, maar vooral als opvolger van Engerica. Ondanks de indruk van de vorige band die nog op het publiek rust, brengt Pornorama het er zeer goed van af. Uiteraard klinkt alles zachter dan bedoeld en ziet elke artiest er houteriger uit dan hij is, na de energie van Engerica. Zelfs dat doet geen afbreuk aan het optreden van deze powerrockers. Zij hebben immers ook een goede live reputatie en hun sterke debuutplaat ?Under The Second?. Geen enkele reden dus om onder te moeten doen voor Engerica.