Enter Shikari

Support-act: Lostalone, een trio uit het Verenigd Koninkrijk. Muzikaal zijn deze jongens erg sterk, en dan denken we vooral aan de hyperactieve zanger/gitarist die als een bezetene rondspringt op het podium, tegelijkertijd een ferme solo speelt én ongelofelijk kan zingen. Maar het publiek, dat staat er nogal onverschillig bij - energie sparen voor wat komen zal? - waardoor de sfeer ver te zoeken is.

 

Even later stijgt de spanning: de banner wordt gehesen en we krijgen een gigantische afdruk van het album te zien, met eronder “you’re in the zone”. Als de band even later het podium betreedt en we deze woorden uit de mond van zanger Rou Reynolds horen, is het hek van de dam. Jongeren verdringen elkaar om zo dicht mogelijk bij de bandleden te komen, zingen uit volle borst mee met het openingsnummer Enter Shikari en dansen als gekken. Het lijkt wel alsof iedereen in deze uitverkochte zaal zich volledig laat gaan, bandleden incluis. Naar goede gewoonte geven ook zij het beste van zichzelf.

 

Als je in de stemming bent voor een aardig feestje, ben je bij de jongens van Enter Shikari aan het juiste adres: naarmate de avond vordert, wordt dit meer dan duidelijk. Zo schalt al vrij vroeg in de set de ophitsende intro van het toepasselijk getitelde The Feast door de zaal, dat het publiek in vuur en vlam zet. Het ene na het andere nummer wordt aangevoerd en door de maar al te gewillige fans erg enthousiast onthaald. Maar wie denkt dat er aan deze band geen gevoelig kantje zit, heeft het verkeerd voor. Halverwege de set wordt de akoestische gitaar bovengehaald en krijgen we bij wijze van adempauze het rustgevende Adieu.

 Erg lang duurt dit moment van kalmte niet. “We want you to push these barriers all the way to the front so these security guys get squashed. We like a rowdy crowd”, schreeuwt Reynolds zijn volgelingen met een ondeugende grijns toe, terwijl hij naar de hekken wijst. Het publiek volgt de orders op en niet veel later rukt extra security aan om te voorkomen dat de hekken inderdaad omkantelen; iets wat maar net lukt.

 

De rest van de set verloopt in dezelfde sfeer: complete chaos. Overal wordt gesprongen, gedanst, gezongen alsof het leven ervan afhangt. De drum’n’bass en dance-interludes zwepen het publiek alleen maar meer op, net als de 'duikjes' in het publiek van bassist Chris Batten en gitarist Rory Clewlow. Petje af voor deze laatste twee, want behalve goede muzikanten zijn het ook nog eens uitstekende zangers.

Met Ok Time For Plan B sluit Enter Shikari een intense set af, ware het niet dat onmiddellijk na het doven van de lichten een collectief “we want more!” klinkt. Ondanks de vermoeidheid geeft de band toe en trakteert het publiek op een cover van Faithless’ Insomnia. Wanneer we de zaal enkele momenten later verlaten en terugdenken aan de woorden van Reynolds aan het begin van de show, kunnen we maar één ding zeggen: mission accomplished.