Rockstar Taste Of Chaos

Als winnaars van de Ernie Ball Battle Of The Bands krijgt het vijftal van Campus een halfuur de tijd om te bewijzen dat ze een plaatsje op het grote Taste Of Chaos-podium waard zijn. Erg overtuigend komen deze jongens uit Tessenderlo echter niet uit de hoek: met hun screamo passen ze misschien wel in het genrerijtje, maar of ze een plaats tussen de vijf andere bands van deze avond waard zijn, betwijfelen we.

 

Tweede act op het programma is The Blackout, een vrolijk zestal afkomstig uit Wales. Met de release van hun debuutalbum ‘We Are The Dynamite!’ oogstten deze jongens in eigen land al aardig wat succes en deze Rockstar Taste Of Chaos-tour biedt hun de kans om dat succes nog verder uit te breiden.

Terwijl de opgenomen versie van Tick Tick BOOM!!, een nummer dat uit niet veel meer dan een in koor geroepen “we are the dynamite!” bestaat, uit de boxen schalt, komen de bandleden één voor één op. Sean Smith, één van de twee zangers en duidelijk het publiekslievelingetje, maakt als laatste zijn opwachting en veroorzaakt met zijn verschijning een oorverdovend luid (en hoog) gegil.

Wanneer enkele minuten later Prepare For a Wound wordt ingezet, blijkt meteen dat de titel van het album meer dan toepasselijk is: deze band is geen dynamiet maar een kernbom. Als gekken rennen Smith en mede-vocalist Gavin Butler van de ene naar de andere kant en ook gitaristen Matt en James Davies (geen familie overigens) zijn niet bepaald de kalmsten van de klas. Nummers als I've Got Better Things To Do Tonight Than Die en Spread Legs, Not Lies worden op dezelfde energieke en overtuigende manier gebracht. Maar er is niet alleen plaats voor nieuw werk, ook enkele nummers van de EP ‘The Blackout! The Blackout! The Blackout! The Blackout!’ komen aan bod. Zo krijgen we Hard Slammin’ voorgeschoteld, een parel van een nummer met enkele vingerbrekende gitaarriffs en door merg en been gaande vocals van beide zangers. Daarnaast is er nog de meezinger It’s High Tide, Baby!; ondanks het feit dat het merendeel van het publiek duidelijk onbekend is met het werk van deze Welshe band, slagen de vocalisten erin het publiek het refrein aan te leren, waardoor dit nummer toch nog de nodige extra vocals meekrijgt. De climax is zoals verwacht I’m a Riot? You’re a Fucking Riot!. Bij de eerste bloedstollende riffs lijkt het publiek als bij wonder wakker te worden en ontstaan her en der verschillende moshpits.

Aan de algemene houding en reactie van het publiek te zien hebben zij de kracht van deze band nog niet ontdekt. Wij zijn in ieder geval helemaal overtuigd.

 

Amper een kwartier later is het de beurt aan het Londense Gallows, een punkband in hart en nieren die met haar muziek al enige tijd muzikale potten breekt in het Verenigd Koninkrijk. En wanneer we hun verschijning van vanavond nagaan, kunnen we wel zeggen dat dit in België ook het geval is. Met nummers als Come Friendly Bombs en Kill the Rhythm veranderen deze Londenaars het publiek in een massa van rondzwaaiende ledematen en zweterige lijven. De band waagt zich als ware punkers zelfs aan een cover van een van de grootvaders van de punk: Nervous Breakdown van Black Flag. Roodharige zanger Frank Carter is als een dirigent wanneer hij het publiek beveelt zich op te splitsen en plaats te maken voor de eerste wall of death van de avond; het is dan ook niet lang wachten voor we ook de eerste circle pit te zien krijgen. Tussen de nummers in complimenteert Carter het publiek over hun enthousiasme; blijkbaar had de band de voorgaande dag in Luxemburg voor een erg statisch publiek gestaan en het publiek van vanavond compenseert dat ruim met hun enthousiasme. Bij wijze van beloning speelt de band Abandon Ship en In the Belly Of a Shark, de twee nummers die tijdens deze set ongetwijfeld het meeste succes kennen. “Punk is dead” zegt men wel eens, maar deze band heeft het absolute tegendeel bewezen: punk is springlevend en gaat door het leven als een roodharige Londenaar genaamd Frank Carter.

 

Het vijftal van Aiden timmert al een lange tijd aan de weg naar het succes. In Amerika spelen ze de ene na de andere uitverkochte show en te zien aan de massa tieners die elkaar voor het podium verdringen om zo dicht mogelijk bij hun idolen te komen, lijkt dit succes ook naar ons land te zijn overgewaaid. Net als hun voorgangers op dit podium hebben ook deze jongens uit Seattle stevige punkroots, iets dat vooral te merken is in de oude nummers. Met hun recentste album ‘Conviction’ lijkt het echter dat Aiden een metamorfose ondergaan is: de eens zo punky nummers hebben plaatsgemaakt voor iets dat meer pop dan punk genoemd kan worden. Gelukkig speelt de band vandaag een aardige mix van oud en nieuw werk, en het verschil is bij het publiek ook duidelijk te merken: de nieuwe nummers (Teenage Queen, One Love) zetten aan tot dansen, terwijl de oude nummers eerder aanzetten tot enige gewelddadigheid. Zo splitst het publiek zich gewillig in twee tegenover elkaar staande groepen en op het teken van ceremoniemeester en zanger wiL Francis stormen beide partijen op elkaar af, terwijl de band de afsluiter I Set My Friends On Fire inzet. Helaas voor de band is de geluidskwaliteit echter niet optimaal en komen de broodnodige backing vocals niet boven de stem van wiL uit. Een opmerking die trouwens voor het grootste deel van de avond van toepassing is. Maar hierdoor laat de band zich niet uit zijn lood slaan en ondanks de geluidsproblemen maakt Aiden er een vermakelijke show van.

 

Sommigen vragen zich af waarom in hemelsnaam Rise Against niet de headlinder van de avond is. En als we de opkomst bekijken, kunnen we ons in die vraag enigszins vinden. Want niet alleen de jongelingen staan te springen om dit viertal uit Chicago aan het werk te zien, ook een aardig aantal aanwezigen van de ‘oudere’ generatie halen schijnbaar hun hart op tijdens deze set. Met zo mogelijk nog meer energie dan de voorgaande vier bands brengt Rise Against ons een set die van het eerste tot het laatste nummer bestaat uit stevige punkrock die - zo demonstreert de massa jongeren ons - perfect moshbaar is. Deze band slaagt erin de volledige zaal te doen springen, inclusief de “lazy-ass people” die vanaf de zitplaatsen toekijken: iets waarin de voorgaande bands niet lukten.

De publieksfavorieten worden opgespaard tot het einde, zo kan Ready To Fall op de nodige vocale bijval van het publiek rekenen. Afsluiten doet Rise Against met Prayer Of The Refugee, een ijzersterk nummer dat met zijn krachtige en opzwepende refreinen het publiek zo mogelijk nog meer ophitst. “We’ve been doing this so long that there aren’t that many firsts anymore, but this is our first time in Brussels” deelt zanger Tim McIlrath ons trots mee, en iets zegt ons dat dit ook voor de band een onvergetelijke avond is.

 

Tegen de verwachtingen in loopt de zaal na het optreden van Rise Against echter niet vol, maar leeg. Even stellen we ons vragen bij de headliner van de avond, maar wanneer de bandleden van The Used onder luid applaus en gejuich hun plaats op het podium innemen tussen de kartonnen versies van onder andere Superman, Paris Hilton, Darth Vader en Elvis Presley, nemen we onze woorden terug. Als opener krijgen we vreemd genoeg slechts de eerste helft van The Bird And The Worm te horen. Dit vergeten we echter snel wanneer de band het opzwepende Take It Away begint en het publiek omtovert tot een bende wildebrassen die luidkeels meebrullen en als gekken in het rond springen.

Aan een rotvaart raast de band verder door een set bestaande uit een stel ijzersterke nummers, afkomstig van zowel de nieuwe plaat ‘Lies For The Liars’ als de voorgaande cd’s. Zo krijgen we een felle versie van Pretty Handsome Awkward te zien, waar gitarist Quinn Allman ons met zijn vlugge vingerwerk grote ogen doet trekken. Ook de backing vocal-problemen lijken opgelost, al hebben ze plaatsgemaakt voor andere problemen, zo merken we tijdens Liar Liar (Burn In Hell): de geprogrammeerde drumpartij in de tweede vers klinkt onderbroken, niet in de maat. Maar de band speelt  verder alsof er niets aan de hand is.

De muzikale kwaliteiten van The Used zijn echter niet de enige troef: frontman Bert McCracken kan niet alleen screamen alsof zijn leven er vanaf hangt, hij kan er ook een aardige show van maken. Voor Paralyzed kiest McCracken twee meisjes uit die op het podium bij hun idolen mogen dansen; uiteindelijk kiezen ze voor de snelle uitweg en nemen een duik in het publiek. 
Voor de “hardcore” fans brengt de band een medley van oude nummers en even later ook A Taste Of Ink, gevolgd door een cover van Another One Bites the Dust. Voor de afsluiter van deze turbulente maar ijzersterke set wordt wiL Francis van Aiden op het podium geroepen en met het felle A Box Full Of Sharp Objects neemt het viertal uit Utah afscheid van hun fans. 

Dit is wat wij noemen een goede afsluiter van een avond vol chaos. Deze tournee heeft zijn naam duidelijk niet gestolen.

De bij deze reportage geplaatste foto's werden genomen tijdens Taste Of Chaos in de 013 in Tilburg, Nederland.