Billy Talent

Wat alvast géén verrassing was, was supportact Severance. De punkers van eigen bodem brachten ons simpele punkrock en hoewel er hier en daar een enkeling uit zijn dak ging, leek het voorprogramma voor de meeste aanwezigen slechts een tijdsdoder te zijn in afwachting van de hoofdact. Het overdreven “Are you still with me?” van de zanger/frontman werd na een tijd irritant, want nee, niet veel mensen waren “with him”.

 

Een halfuur later werd meteen duidelijk dat de mannen van Billy Talent zoveel meer geschikt zijn voor kleine zaaltjes als deze Vaartkapoen dan voor festivals als Rock Werchter. De bandleden kwamen één voor één op onder de openingstonen van This Is How It Goes en zodra zanger Ben Kowalewicz het podium betrad, ging het feestje van start: het publiek van voorheen statische toeschouwers veranderde bijna onmiddellijk in een massa van bezwete lijven en springende en zingende fans. Ook de eerste moshpit van de avond waarom de mannen van Severance zo hadden gebedeld verscheen al gauw.

 

Maar als u had gedacht dat dit alles was wat het publiek in petto had, dan zult u verschillende keren de wenkbrauwen verbaasd hebben opgetrokken. Toen gitarist Ian D’Sa niet zoveel later onder luid gejuich de eerste noten van Devil In a Midnight Mass op ons afvuurde, leek de bom te barsten: zowat alle 400 aanwezigen gingen uit hun dak, keihard meebrullend, springend, duwend en wie weet wat nog allemaal.

Het enthousiasme kwam overigens niet van één kant, want ook de band die tegenover dit ietwat uitzinnige publiek stond, gaf het beste van zichzelf: D’Sa wist ons met zijn ijzersterke en superstrakke gitaarwerk te bekoren, bassist Jon Gallant deed ons vrolijk op en neer hobbelen op de baslijn van Worker Bees (door Kowalewicz opgedragen aan onze vriend president Bush), drummer Aaron Solowoniuk haalde het beste uit zijn drumketels en zanger Kowalewicz liet geen enkele kans voorbijgaan om het reeds dolenthousiaste publiek op te zwepen. “You take good care of each other, eh?” voegde hij er aan het einde nog aan toe, al was het maar om zijn geweten te sussen. Het was inmiddels wel duidelijk geworden dat voor elkaar zorgen het laatste was waarin dit publiek geïnteresseerd was.

 

Terwijl nummers als This Suffering en het eerder vernoemde Devil In a Midnight Mass ons met volle kracht in het gezicht troffen, probeerden wij ons recht te houden tussen de bende wildebrassen die de plaats voor het podium bezetten. Publieksfavorieten zoals onder andere Surrender en Try Honesty werden luidkeels meegebruld en waar men niet als een wildeman tekeer kon gaan, stak men als één man de vuisten in de lucht. Verschillende keren werd er gevraagd om Fallen Leaves, wat Kowalewicz beantwoordde met een droog “We don’t play that song anymore”. Dat de band even later het podium verliet zonder zijn grootste hit te spelen was een toch wel erg doorzichtig trucje, maar de aanwezigen speelden het spelletje gretig mee en onder een luid “we want more!” betraden onze Canadese vrienden het podium weer. Terwijl wij ons schrap zetten en het publiek zo mogelijk nog uitzinniger werd, knalde de u welbekende intro van Fallen Leaves dan eindelijk uit de boxen, om vervolgens over te gaan in een bulldozerversie van Red Flag, die alles en iedereen finaal pletwalste.

 

Wij waren alvast overtuigd en wanneer we na afloop het opgewonden gepraat in de bar opvingen en vaststelden dat de mensen die de zaal verlieten er niet meer verzopen hadden kunnen uitzien na een collectieve duik in het zwembad, konden we alleen maar concluderen dat de doortocht van deze Canadese heren een groot succes was. Wie zei daar iets over Rock Werchter?