Nevelfest

JC Bouckenborgh heeft voor de tweede maal op rij zijn plaatselijke dorpsidioot kunnen overhalen om op een ‘originele’ manier het festival te presenteren. Wij zijn al blij dat de persoon in kwestie dit jaar zijn broek aanhoudt, ook al is die zeven maten te klein en al lang uit de mode.

 

De dag komt traag op gang, mede door een technisch effect in het gehuurde materiaal. Ook in de hamburgerkraam ondervinden ze problemen met de bakplaten. Maar Cantar brengt de hongerige magen van de toeschouwers op andere ideeën. De grote deuren van de binnenzaal worden gesloten en wekken een sfeer van verdoemenis op. Imposante orgelgeluiden weerklinken in de zaal en schudden iedereen wakker. Wie denkt dat doom treurwilgenmuziek is, heeft duidelijk nog geen kennis gemaakt met dit Geels gezelschap. De sfeer zit er direct goed in.

Elk jaar plaatst Nevelfest één buitenlandse act op de bill. Dit jaar telt het festival twee buitenlandse groepen. In JC Bouckenborgh weten ze wat goede muziek is. Het Franse Hacride klinkt ons nog onbekend in de oren, maar verrast met een sterk staaltje experimentele metal. Door de thrash- en hardcore invloeden wordt Hacride geen flauw afkooksel van Gojira of Textures. Op hun nieuwe album ‘Amoeba’ coveren ze een nummer van de Spaanse flamencoformatie Ojos De Brujo, dat lekker in de oren klinkt. Het publiek lijkt jammer genoeg weinig geïnteresseerd in onze zuiderburen. En door het gebrekkig Engels van de zanger bleef enig contact met de toeschouwers uit.

 

Topper van de dag is zonder twijfel het Letse Skyforger, dat tot tweemaal toe op het podium verschijnt. De akoestische set binnen heeft iets weg van een verbroedering met geitenwollensokken. De traditionele instrumenten en klederdracht ontbreken niet en samen met de fans keren ze terug in de geschiedenis. Het publiek is er wild van, maar wij hadden er meer van verwacht. De voorvaderen blijven ons niet boeien, maar we geven Skyforger nog een kans op het buiten podium. Ons ongeduld wordt rijkelijk beloond met een set om u tegen te zeggen. Eindelijk laten ze zich van hun viking-kant zien!

 

Later op de avond is Double Diamond aan de beurt. Deze Antwerpse heavy metal trots bekoort zowel jong als oud. Zelfs de mensen van de p/a kunnen wel een streep heavy metal pruimen en knikken enthousiast mee op het ritme. Onlangs hersteld van een auto-ongeluk liet zanger Filip Lemmens er geen gras overgroeien. Dochters steek u moeders achter slot en grendel, want deze man heeft charisma. Gitarist Erwin Suetens doet er nog een schepje bovenop wanneer hij met zijn gitaar het publiek tegemoet loopt. Iedereen zingt uit volle borst mee. Dit proeft naar meer, en zo denkt ook de organisatie van Nevelfest. Als beloning voor hun goede prestaties en onweerstaanbare charme mogen zij nog een bisnummer spelen.

 

Headliner Ancient Rites begint een dikke drie kwartier te laat en brengt als overmaat van ramp een performance die meer lijkt op een stel oude vandalen, die als avondvermaak een uurtje mochten komen rammelen in de potten en pannen. Wij moeten toegeven dat de band betere tijden heeft gekend. De toondove fans op de eerste rij trekken zich niets aan van valse gitaarsolo’s of zijn al te dronken om nog het verschil te maken tussen degelijke grunts en hees gemompel. Door deze doortrapte vocalen leert een mens het plaatselijk nonnenkoor van zijn of haar parochie appreciëren. 

Gelukkig is Sanitarium er om de avond in schoonheid te eindigen met een paar ijzersterke covers, waarop iedereen dronken en voldaan naar huis strompelt.