Trivium

Opener van de avond is de nieuwe aanwinst van Roadrunner Records, Sanctity.

Deze heavy trash metal rookies zijn vastbesloten hun publiek te overtuigen van hun kunnen, om hun debuutalbum ‘Road to Bloodshed’ te kopen. Helaas is de zaal nog half leeg. Wegens strenge controle en het vermoedelijk te laat openen van de deuren, staat er nog veel volk buiten aan te schuiven. Nog redelijk onbekend, maar zeker niet onbemind maakt Sanctity een goede eerste indruk. Maar bij het gebrek aan ervaring in liveoptredens brengt de band een povere uitvoering van hun nummers. De shred kunstjes van leadgitarist Zeff werken eerder entertainend als constructief. Ook de continu storende fluitgeluiden van een op hol geslagen wahwah-pedaal weten ons mateloos te ergeren.

 

Tweede support Annihilator bewijst dat een portie heavy metal er altijd in gaat bij zowel jong als oud. De Canadezen zetten het publiek volledig naar hun hand en hebben er duidelijk plezier in. De fans zingen de oude klassiekers waaronder Never, Neverland, Alice in Hell en The Fun Palace luidkeels mee. Annihilator fan en Trivium gitarist Corey Beaulieu geeft een voorsmaakje van wat komen zal. Hij speelt King of the Kill heel overtuigend mee. Beaulieu heeft trouwens meegewerkt aan het nieuwe album ‘Metal’.

 

Trivium verwelkomt ons metallandje openhartig met Ember to Inferno van hun gelijknamige eerste album. Het is duidelijk dat de fans hen niet in de steek zullen laten. Vuisten gaan hoog in de lucht, schoenen vliegen door de zaal. Op het eerste balkon hangen een aantal fans over de balustrade, hunkerend naar de aandacht van zanger Matthew ‘Matt’ Heafy. Deze gaat er gretig op in en geeft hen dan ook dankbaar een handje.

Trivium neemt het publiek mee op muzikale uitstap. Met Rain, Ascendancy en Like Light to Flies spelen ze de sterkste nummers van hun vorige album ‘Ascendancy’. Tussen de shreddende gitaren en de volle grunts, vinden de jongens nog even tijd om zich van hun gevoelige kant te laten zien. Dying in Your Arms wordt opgedragen aan alle dames aanwezig, die toch wel talrijk zijn afgaande op het gekrijs in de zaal. Ook de rest van de gretige meute laten de jongens van Trivium niet onberoerd met Anthem we are the fire. Het publiek geniet.

Maar toch: na drie full albums en een heleboel liveoptredens mist de groep nog steeds afwerking. De maat lijkt soms een moeilijk begrip en de nummers klinken niet zuiver. De kwaliteit van de songs gaat soms ten koste van het shredden. Als ze live een paar noten minder neuken, zou hun kunnen veel overtuigender klinken.

Drummer Travis Smith is jarig en hij sluit een deal met de fans. Een verjaardagslied voor hem betekent twee bisnummers voor het publiek. En zo worden de pieren uit de grond gestampt op A Gunshot To The Head of Trepidation en wordt er nog een stevige spreekwoordelijke lap opgegeven tijdens Pull Harder On The Strings of Our Martyr.