Stone Sour

Het laaiende enthousiasme ontlaadt zich in luid gejuich wanneer de spandoek van Stone Sour naar beneden valt. Het nummer The Final Countdown van Europe wordt de zaal ingestuurd. Het is duidelijk de avond van de foute intro’s en outro’s, want ook After All sloot zijn set met een bizar deuntje, waarvan zowel de titel als de uitvoerder ons ontgaat.

Wanneer frontman Corey Taylor op het podium loopt, kijken we toch even vreemd op. De zanger heeft de schaar in zijn haren gezet en zich aangesloten bij de kalende hoofden van gitarist Joshua Rand en bassist Shawn Economaki. Over solidariteit gesproken.

 

Stone Sour windt er geen doekjes om en gooit er direct een paar stevige nummers tegenaan waaronder Reborn, Made of Scars en 30/30-150. De groep laat het publiek op adem komen terwijl Taylor zich verontschuldigt voor zijn stemproblemen. Hij werd geveld door een zware verkoudheid waarvan hij nog herstelt. Desondanks weet hij een stevige strot open te trekken, maar toch vraagt hij zijn fans om een handje te helpen bij Your God. Het ritmeloos publiek zingt gretig mee, en vooral vals, tot groot jolijt van de band. 

 

Stone Sour heeft naast zijn catchy rocknummers, ook een aantal melodieuze ballades in petto. Corey Taylor geeft een voorsmaakje met een stuk van Chris Isaacs Wicked Game. Het publiek hunkert naar meer, maar het populaire Bother gaat volledig de mist in. Wat een emotioneel moment moest worden, draait uit op een fiasco, te wijten aan de stemproblemen van de zanger. Het vier stappen plan om een nummer te verneuken gaat van start. Eerst gaat Taylor ten rade bij zijn fans, maar zij slagen er niet in zijn tekst af te maken met hun gebrekkige Engels. De zanger zoekt naar een nieuwe adem, hervat het nummer voor een tweede keer, en stikt vervolgens bijna in zijn eigen slijm. Ook de derde poging faalt, dus geeft hij er de brui aan. Hij heeft het toch al verknald, so why bother?

 

De frontman weet zijn zwaar om zeep geholpen performance recht te zetten door het publiek te amuseren met een mopje. De man had evengoed stand-up comedian kunnen worden. Gelukkig koos hij toch voor muziek, want ondanks zijn verkoudheid brengt de zanger het er heel goed vanaf. Hij speelt zelfs een aardig stukje gitaar en samen met de rest van de band zet hij terug orde op zaken met Trough Glass van hun laatste album ‘Come Whatever May’.

 

“I always love to come to Belgium”, bekent een uitgeputte Corey. De zanger uit zonder blozen zijn liefde voor Europa en gebruikt zelfs het woord vrijheid in eenzelfde zin. Ijlt hij of heeft hij nog last van slijmen? Wat het ook moge wezen, hij geeft ons even het fiere gevoel Belg te zijn.

 

Dit optreden is een geslaagde avond voor beiden partijen. Stone Sour zorgt voor veel interactie met het publiek en dat leidt tot veel dankbare fans. Na twee bisnummers stuurt hij iedereen met een tevreden gevoel naar huis.