Phosphorescent

Sinds 2001 spint Matthew Houck als Phosphorescent goud uit hartzeer en andere levenspijnen. Dat deed hij nog eens op het twee jaar geleden verschenen 'Revelator'. Hij bracht die plaat in ons land in het OLT enkele honderden meters verderop, maar in Trix, zonder nieuw materiaal, mocht hij de grote zaal vullen. Die was niet helemaal uitverkocht, maar wie er wel was, kon een overlever aanschouwen die ondanks een verkoudheid genoot van het optreden.

Het was nog maar het tweede optreden van deze tour van Phosphorescent en wie die stem hoorde breken, hem hoorde hoesten en rochelen, vroeg zich ongetwijfeld af hoe Houck het nog zoveel dagen op een rij zou volhouden. Zelf stond hij er niet te veel bij stil. Ondanks alles was hij goed geluimd - high on cough sirop? - en bewees hij in Terror In The Canyons dat hij zelfs op dagen als deze de lange, hoge noten nog haalde, ondersteund door partner en toetseniste Jo Schornikow.

Ook de rest van de band had er zin in. Christopher Marine liet de drums regelmatig vervaarlijk rollen en gitarist Michael Ruth, die als Rich Ruth ook al het voorprogramma verzorgde, zorgde voor een paar psychedelische avonturen die je hoofd deden tollen. Vooral tijdens nummers als New Birth In New England, Around The Horn en het acht minuten lange The Quotidian Beasts aan het eind van de reguliere set, vormde de band een echte powerhouse.

Die set was overigens een mooie bloemlezing uit het oeuvre van de band met vooral veel nummers uit 'Muchacho', 'C'est La Vie' en in mindere mate 'Pride' en 'Revelator'. En opvallend, Houck mag tegenwoordig dan wel in Nashville gevestigd zijn, de indie country-folk klonk minder rootsy dan we gewend waren. Hier en daar hoorde je nog wel eens een slidegitaar, maar het was enkel in de rustigere nummers dat de vintage sound doorklonk. Zelfs een nummer als Wide As Heaven werd doorsneden met een beukend tussenstuk, waarbij de gele spots als bliksems flikkerden boven de donderende wall of sound.

Ook Revelator werd sneller gespeeld dan op plaat. Jammer, want het deed een beetje af aan de emotionele lading die dat nummer herbergt. Gelukkig kregen we bij de eerste bissen nog volop de gelegenheid om ons emotionele emmertje te laten overlopen van tranen bij een door merg en been gaande versie van Wolves, door Houck solo gebracht. Bij Endless Part I, dat voor de film 'Oh, Canada' anderhalf jaar geleden een nieuw jasje, kreeg, bereikte dat emmertje nog eens de rand.

Maar er was ook plaats voor vrolijkheid. Bij het eerder vernoemde New Birth In New England bijvoorbeeld en bij het daarop volgende, speelse There From Here, waarin Jo Schornikow de lead nam, Houck de gitaar even aflegde en de randen van het podium opzocht. Deze twee nummers werden gevolgd door een dreigend At Death, A Proclamation. Met het marsritme en gierend orgeltje weerklonken even de echo's van de boze buitenwereld.

Een hele waaier aan sferen en emoties passeerde zo de revue in songs die stuk voor stuk stonden als een huis. En uiteraard mocht Song For Zula de set afsluiten. Het is het soort song dat zelfs gebaat is bij een stem die al een uur gegeseld is. Breekbaarheid met een grove korrel, het is een gouden combinatie. Zoals eerder al gezegd, toonde Houck dat in het begin van de ruime bisronde nog eens aan. Voor ons had de show na Endless Part 1 (waarbij het zo stil werd dat we de regenvlagen buiten konden horen) dan ook perfect gestopt kunnen worden. Maar Phosphorescent deed die songtitel eer aan door nog eens op volle kracht terug te keren met Tell Me Baby (Have You Had Enough) en Down To Go dat het wel moest doen zonder trompet.

De woordspelingen op die laatste twee titels gaan we u besparen. U interpreteert zelf maar of u na anderhalf uur parels zwelgen voldaan achterbleef en klaar was om naar huis te gaan. Wij voelden vooral dankbaarheid voor zoveel volharding en schoonheid.