Hell On Earth Tour 2005
Oorverdovend geweld
Philippe Cambien
Muziekodroom, Hasselt — 9 oktober 2005
De Hell On Earth Tour stond ongetwijfeld hoog op het verlanglijstje van menig hardcorefan. Drie platenlabels, met name Metal Blade, Century Media en Alveran leverden twee van hun beste bands af en zetten deze op een bus die door Europa trok met als resultaat de Hell On Earth Tour 2005. De zes bands die het privilege kregen om Europa onveilig te maken waren Neaera, End Of Days, Agents of Man, Evergreen Terrace, Heaven Shall Burn en As I Lay Dying.
De vrij onbekende groep Neaera mocht de aftrap geven van het ‘helse’ festijn. Jammer genoeg konden ze het publiek niet bekoren. Het was te eentonig en inspiratieloos. We kregen een band te zien die niet echt veel personal touch aan de nummers gaf en die blijkbaar geen aandacht besteedde aan het uniek zijn in de scne. Het was een band zoals we er al honderden hebben gehoord en die gelukkig worden vertrappeld door bands die het stukken beter doen.
End Of Days kunnen we in hetzelfde schuitje plaatsen als Neaera. Weinig afwisseling, flauw afkooksel en weinig te vertellen. Het leek wel alsof er een crisis heerste waarvan de littekens duidelijk te zien waren. Ze werden voorgesteld als een mengeling tussen metal en hardcore. Het leek echter op een uit de kluiten gewassen metalcore band die niet echt wist waar ze mee bezig was.
Na twee slechte ervaringen bleek het tijd te zijn voor de eerste topper, namelijk Agents of Man. De groep is niet zo bekend, maar blijkbaar hebben ze al een bescheiden fanbase hier in Belgi, want Agents Of Man kon toch rekenen op heel wat actie in het publiek. Hun stijl zweeft een beetje tussen metalcore en nu-metal, hun prsence was goed en de muziek klonk redelijk strak. Spijtig genoeg lieten de heren het op gebied van songwriten een beetje afweten, geen enkel nummer week af van het welbekende "strofe-refrein-strofe-refrein-outro"-principe. Maar ach, deze groep was slechts ondersteunend voor de latere acts en daarom kun je hen niet zoveel verwijten. Ze deden hun ding en gingen niet de mist in, en dat is toch al iets voor een relatief onbekende groep die op tournee is met "grote mannen".
Na lang wachten was het dan zover, de hardcore-goden van Evergreen Terrace klommen op het podium. Van zo een grote band verwacht men natuurlijk sterallures maar niets is minder waar want de verbazing was groot toen bleek dat de zanger van Evergreen Terrace op zijn dooie gemak achter de merchandise stand stond en met iedereen een praatje sloeg. Het bleek ook op het podium dat de heren nog met beide voetjes op de grond staan. Hoe kon het ook anders dan dat ze openden met No Donnie, These Men Are Nihilist, het beste nummer van de band dat eveneens op hun sterkste album staat, ‘Burned Alive By Time’. De sfeer zat er direct in en was nog gekker dan bij Agents of Man. De energie droop gewoon van het podium.
Het was hun eerste keer in Europa en hopelijk ook niet hun laatste want ze hebben bewezen dat ze moeiteloos een hele zaal kunnen meeslepen met hun daverende gitaren en catchy melodien. Verder werden we nog verwend met de cover van U2, hoe kan het ook anders op een zondag, Sunday Bloody Sunday. Samen met nog andere coversongs staat dit op hun voorlaatste album ‘Writer’s Block’. Ze speelden ook nummers van ‘Losing All Hope Is Freedom’ en van hun jongste plaat ‘Sincerity Is A Easy Disguise In This Bussines’. Het was evident dat ze ook nog Dogfight en Dear Live Journal speelden.
Bij deze was dan ook het hoogtepunt gepasseerd.Heaven Shall Burn speelde een magere en eentonige set. Het publiek was niet helemaal mee. Misschien kwam dit door de vermoeidheid of was het puur de schuld van de band zelf. Op plaat klinken ze ook duidelijk beter dan live.
Het moment was aangebroken voor de grote afsluiter, As I Lay Dying. Deze groep staat bekend als "de grootste van de moderne metalcore-groepen", en dat was aan hun verschijning te merken. Ze kwamen stoer op het podium gelopen, imponeerden met hun arsenaal aan materiaal, en het "we will rock you whether you like it or not"-gehalte was hoog op het podium. Maar dan begon de muziek. As I Lay Dying klinkt goed op plaat, maar het overproducen van hun albums leidt tot n probleem: live stelt de groep teleur. Alles werd juist gespeeld, maar klonk gewoon niet zo goed als op een opname (dit in tegenstelling tot Evergreen Terrace, die live pas cht blinken). Dat de instrumentenmix niet goed was afgesteld, hielp ook al niet veel: het leek wel of alleen de basdrum en de zang versterkt waren, wat de op riffs gebaseerde muziek toch een beetje in het water deed vallen. Na enkele nummers was de mix redelijk in orde gebracht door de geluidsman, en begon het allemaal aanvaardbaar te klinken. As I Lay Dying blinkt uit in nummers schrijven die in je hoofd blijven steken en waarbij je niet anders kunt dan datzelfde hoofd te bangen. Hun setlist liet zoals te verwachten de fans niet in de steek, en kleppers als 94 Hours, Elegy, Distance Is Darkness en Confined werden gespeeld. Spijtig van het slechte geluid, dit optreden had veel potentieel, maar stelde toch enigszins teleur.
Met dank aan Yannick Vink
End Of Days kunnen we in hetzelfde schuitje plaatsen als Neaera. Weinig afwisseling, flauw afkooksel en weinig te vertellen. Het leek wel alsof er een crisis heerste waarvan de littekens duidelijk te zien waren. Ze werden voorgesteld als een mengeling tussen metal en hardcore. Het leek echter op een uit de kluiten gewassen metalcore band die niet echt wist waar ze mee bezig was.
Na twee slechte ervaringen bleek het tijd te zijn voor de eerste topper, namelijk Agents of Man. De groep is niet zo bekend, maar blijkbaar hebben ze al een bescheiden fanbase hier in Belgi, want Agents Of Man kon toch rekenen op heel wat actie in het publiek. Hun stijl zweeft een beetje tussen metalcore en nu-metal, hun prsence was goed en de muziek klonk redelijk strak. Spijtig genoeg lieten de heren het op gebied van songwriten een beetje afweten, geen enkel nummer week af van het welbekende "strofe-refrein-strofe-refrein-outro"-principe. Maar ach, deze groep was slechts ondersteunend voor de latere acts en daarom kun je hen niet zoveel verwijten. Ze deden hun ding en gingen niet de mist in, en dat is toch al iets voor een relatief onbekende groep die op tournee is met "grote mannen".
Na lang wachten was het dan zover, de hardcore-goden van Evergreen Terrace klommen op het podium. Van zo een grote band verwacht men natuurlijk sterallures maar niets is minder waar want de verbazing was groot toen bleek dat de zanger van Evergreen Terrace op zijn dooie gemak achter de merchandise stand stond en met iedereen een praatje sloeg. Het bleek ook op het podium dat de heren nog met beide voetjes op de grond staan. Hoe kon het ook anders dan dat ze openden met No Donnie, These Men Are Nihilist, het beste nummer van de band dat eveneens op hun sterkste album staat, ‘Burned Alive By Time’. De sfeer zat er direct in en was nog gekker dan bij Agents of Man. De energie droop gewoon van het podium.
Het was hun eerste keer in Europa en hopelijk ook niet hun laatste want ze hebben bewezen dat ze moeiteloos een hele zaal kunnen meeslepen met hun daverende gitaren en catchy melodien. Verder werden we nog verwend met de cover van U2, hoe kan het ook anders op een zondag, Sunday Bloody Sunday. Samen met nog andere coversongs staat dit op hun voorlaatste album ‘Writer’s Block’. Ze speelden ook nummers van ‘Losing All Hope Is Freedom’ en van hun jongste plaat ‘Sincerity Is A Easy Disguise In This Bussines’. Het was evident dat ze ook nog Dogfight en Dear Live Journal speelden.
Bij deze was dan ook het hoogtepunt gepasseerd.Heaven Shall Burn speelde een magere en eentonige set. Het publiek was niet helemaal mee. Misschien kwam dit door de vermoeidheid of was het puur de schuld van de band zelf. Op plaat klinken ze ook duidelijk beter dan live.
Het moment was aangebroken voor de grote afsluiter, As I Lay Dying. Deze groep staat bekend als "de grootste van de moderne metalcore-groepen", en dat was aan hun verschijning te merken. Ze kwamen stoer op het podium gelopen, imponeerden met hun arsenaal aan materiaal, en het "we will rock you whether you like it or not"-gehalte was hoog op het podium. Maar dan begon de muziek. As I Lay Dying klinkt goed op plaat, maar het overproducen van hun albums leidt tot n probleem: live stelt de groep teleur. Alles werd juist gespeeld, maar klonk gewoon niet zo goed als op een opname (dit in tegenstelling tot Evergreen Terrace, die live pas cht blinken). Dat de instrumentenmix niet goed was afgesteld, hielp ook al niet veel: het leek wel of alleen de basdrum en de zang versterkt waren, wat de op riffs gebaseerde muziek toch een beetje in het water deed vallen. Na enkele nummers was de mix redelijk in orde gebracht door de geluidsman, en begon het allemaal aanvaardbaar te klinken. As I Lay Dying blinkt uit in nummers schrijven die in je hoofd blijven steken en waarbij je niet anders kunt dan datzelfde hoofd te bangen. Hun setlist liet zoals te verwachten de fans niet in de steek, en kleppers als 94 Hours, Elegy, Distance Is Darkness en Confined werden gespeeld. Spijtig van het slechte geluid, dit optreden had veel potentieel, maar stelde toch enigszins teleur.
Met dank aan Yannick Vink