OLT 2011: Dinosaur Jr.
Onverschilligheid als domper op de feestvreugde
Frederic Heymans
Rivierenhof, Deurne (Antwerpen) — 9 juli 2011
Wie dinsdagavond ging wandelen in het Rivierenhof in Deurne schrok zich wellicht een bult. Voor enkele uren werd de rustgevende groene oase opgeschrikt door dreunende drums en scheurende gitaren. Hoofdverantwoordelijke daarvoor was in de eerste plaats het Gentse Drums are for Parades, die bij aanvang zelfs te horen waren op de verafgelegen parking. De parkbezoekers die niet op de vlucht gingen voor de vele decibels gingen kijken naar het sympathieke grungetrio Dinosaur Jr. die er zijn classic 'Bug' kwam voorstellen.
'Bug' was de laatste plaat die de groep in 1988 maakte in zijn originele bezetting, voor 'Beyond' en 'Farm' die na de reünie in 2005 voortkwamen . 'Bug' is niet de beste Dinosaur Jr.-plaat aller tijden, maar misschien wel de meest invloedrijke, die echter altijd in de schaduw heeft gestaan van ‘Your Living All Over Me’, de erg succesrijke voorganger. Het is trouwens vreemd dat de groep met deze plaat gaat toeren, want J. Mascis liet al vaak uitschijnen dat dit zijn minst favoriete album is omdat het hem herinnert aan slechte tijden.
Om een beetje op te warmen kreeg het publiek eerst nog Little Fury Things en The Wagon te horen, alvorens 'Bug' werd ingezet. Dat gebeurde uiteraard met Freak Scene, destijds een anthem voor indiekids, dat nu nog veel mensen nostalgisch maakt en niks van zijn kwaliteiten heeft ingeboet.
Een optelsom van factoren zorgde voor een gezapige sfeer rond het concert. De aanblik van een groep die al flierefluitend het podium opsjokte en liet uitschijnen dat het enthousiasme op een laag pitje stond was daar een van. Onoverkomelijk is ook dat dergelijke concerten een zekere voorspelbaarheid meebrengen, neem daarbij dat communicatie tussen band en publiek quasi onbestaande was en er veel getreuzeld werd tussen de nummers door, al werd dat door Mascis knap opgelost met gesoleer. 'Bug' is een vrij rauwe plaat die veel power en punk in zich meedraagt. Als dat dan bloedloos wordt gespeeld ontstaat er een vreemde tegenstrijdigheid.
Desondanks was het concert een aangenaam tijdverdrijf in drukke festival- en vakantieperiodes. Net als op plaat overtuigden niet alle nummers, maar als het trio Yeah We Know, Let It Ride, waarin drummer Murph zich kon etaleren, en Pond Song aan bod kwam, merkte je meteen waarom Dinosaur Jr. vroeger zo invloedrijk was. Ook de stuipen op het lijf jagende afsluiter Don’t waarop Lou Barlow nog eens de ziel uit zijn lijf schreeuwde werd alle eer aangedaan.
In de bissen volgden nog twee voorspelbare krakers uit de oude doos, Out There en Feel The Pain. De live-interpretatie van 'Bug' had memorabel kunnen zijn, zeker in een pittoreske omgeving als het Rivierenhof, maar daarvoor ontbrak het aan bezieling bij Dinosaur Jr..
Tijdens hun nieuwe start in 2005 legde Dinosaur Jr. veel heruitgevonden speelplezier aan de dag. Deze keer liet de band een uitgebluste indruk. Een korte break zou daarom heus geen kwaad kunnen voor een groep die tegenwoordig haast twee keer per jaar onze podia aandoet. We zien ze nog altijd graag, al mag Dinosaur Jr. volgende keer enkel terugkomen als het met volle goesting is.