Domino festival

De 21-jarige Patrick Wolf bracht de intieme sfeer, die de hele avond zou blijven hangen er meteen in met zijn emotionele en opmerkelijke stem en muziek. Hij is een zeer intrigerend figuur die je blijft boeien wanneer hij op een podium staat: een grote, magere, beetje slungelachtige figuur die voor zijn optreden nogal excentriek gekleed ging. Het contrast tussen het grote gestalte en het kleine kindergitaartje waarmee hij zichzelf begeleide, gaf een intrigerend effect.
Patrick Wolf is een zeer getalenteerde muzikant. Op de Domnio-avond werd hij af en toe bijgestaan door een drummer, maar afgezien daarvan speelde hij al zijn instrumenten zelf: piano, gitaar, viool en ukulele.
Hij kwam maandagavond zijn nieuwe cd Wind in the Wires voorstellen, die hopelijk de langverwachte doorbraak zal betekenen voor Patrick Wolf.

Monade was oorspronkelijk het soloproject van Laetitia Sadier (Stereolab), maar momenteel is het al uitgegroeid tot een volledige band. Met vier man kwamen ze hun nieuwe plaat Socialisme ou Barbarie: the Bedroom Records voorstellen.
Maar eerlijk gezegd viel dat nogal tegen. De muziek op zichzelf is niet mis, en Sadier heeft inderdaad een mooie stem, maar het enthousiasme was ver te zoeken. Ze leken zo ongelooflijk tegen hun zin op het podium te staan, en er was zo weinig interactie, noch tussen de leden onder elkaar, noch met het publiek, dat het misschien beter was geweest als ze het toch bij een soloproject had gehouden.

Maar dat was vlug vergeten wanneer Timesbold het podium opkwam. Timesbold is de Amerikaanse band rond Jason Merritt. Ze stonden heel ontspannen op het podium en voerden tussen de nummers door af en toe eens een gesprek met het publiek of met elkaar. Wat aan de ene kant heel leuk was en een intieme sfeer crerde, maar aan de andere kant ook wel wat jammer door de tijdslimiet die op de optredens stond, waardoor ze niet echt veel nummers hebben kunnen spelen. Al kwam dat ook wel deels door de problemen die er waren met het versterken van de harp, maar dat vingen ze perfect op tot het probleem verholpen was.
Ze speelden een perfecte combinatie van oude en nieuwe nummers, met behulp van een hele reeks ongewone instrumenten (de harp, een zingende zaag, een speelgoedpiano, ...)
Een heel mooi optreden dus, maar zeker niet lang genoeg om ze alles te tonen wat ze in huis hebben. Misschien dat Timesbold beter tot zijn recht komt wanneer ze een volledig optreden mogen geven van twee uur of meer.

Maar het hoogtepunt van de avond bleef bewaard voor het laatst: Efterklang, de 10-koppige band uit Denemarken.
Efterklang betekent nagalm en dat woord past perfect bij de muziek die de groep maakt: klassieke viool en piano, gecombineerd met drums, laptopgeluiden en electronicabeats. Ze worden veelal gelinkt met groepen als Mm en Sigur Rs (waarvan enkele leden ook meespelen bij Efterklang).
En maandagavond zorgden ze voor een waar spektakel in de AB. Klank- en lichteffecten samen met de videobeelden van visualsman Karim Ghahwagi, die het hele optreden lang op een grootscherm op de achtergrond werden geprojecteerd. Maar de muzikanten (die nog zeer jong leken) gingen zo op in hun muziek, dat het eigenlijk interessanter was om neer hen te kijken, dan naar de viodefragmenten. Ze speelden dan ook alle instrumenten door elkaar. In eenzelfde nummer stonden ze soms met twee aan de drums. En enkele seconden erna had n van hen al opnieuw zijn gitaar vast, terwijl ondertussen nog iemand anders zang, piano, effects, drums in datzelfde nummer wist te combineren. En dat meer dan anderhalf uur lang.
Het gaf allemaal een overweldigend effect, zowel de muziek als de volledige groep (die maandag maar met acht aanwezig konden zijn) als hun hele instrumentarium als de videobeelden. Tel die allemaal samen en je krijgt n van de beste optredens die ik dit jaar al heb gezien.