Sioen, DeLaVega, Tom Helsen en Satelitte City
Dag v/d Arbeid: hardwerkende artiesten
Lorenzo Van Loon
Arenbergschouwburg, Antwerpen — 1 mei 2005
Naar aanleiding van het feest van de roodgezinden in ons Belgenlandje (1 mei red.), organiseerde de Arenbergschouwburg een klein festivalletje met enkele Belgische bands die momenteel erg in zijn.
DeLaVega mocht de aftrap geven en bracht, voor relatief weinig publiek, een mooie set waarin ze nummers van hun oude alsook nieuwe album speelden. Het geheel zat erg sterk in mekaar en ze bewezen nog maar eens dat ze weldegelijk uniek zijn. Jammer genoeg was het publiek op dit uitzinnig vroege uur (18.00u) duidelijk nog niet echt in de feeststemming en de groep kreeg het aanwezig volk niet echt mee.
Satellite City was de tweede groep van de avond. Dit opkomende rockbandje zorgde aanvankelijk voor gejuich van het publiek door het immens bekende Seven Nation Army van de White Stripes in minimalistisch eigen bewerkte versie te spelen. Jammer genoeg vond ik de rest van het concert niet ongelooflijk geslaagd, maar dit zal grotendeels aan mijn muziekstijl liggen. De jongens deden alleszins ferm hun best en gingen nog lekker op in hun muziek.
Tom Helsen, de alom bekende singer-songwriter was de voorlaatste groep van de avond. Vlak voor mij zat een koppeltje die de perfecte sfeer van het concert weergaven; ze lagen gezellig tegen elkaar aan, luisterend naar de melo-dramatisch, romantische teksten van Tom. Ook een kusntzinnig grapje kon meneer Helsen zeker toevoegen aan zn optreden, wat voor een semi-gemaakt gelach zorgde bij de overtollig aanwezige vrouwelijke fans. Erg intiem en aangenaam optreden!
Jawel, het moment waarop alle aanwezigen gewacht hadden: Sioen! De ondertussen klinkende naam Frederik (God weet of ik zijn voornaam goed schrijf) Sioen bracht samen met zijn 4 andere bandleden een ongelooflijk beladen set! De mannen gewoon nog maar bezig zien op het podium was al een waar feest en vooral de eigenzinnige wijze waarop Sioen zijn piano bespeelt maakte impressie op mijzelve. Alle grote hits van zijn eerste album See you naked en heel wat nieuwe nummers uit Ease your mind brachten samen een ongelooflijk te smaken combinatie. Na afloop kregen de vijf heren een staande ovatie en was het gejuich van de uitzinnige (alweer) vrouwelijke massa oorverdovend. Sioen staat er nog altijd!
Tussen de optredens door kwam een of andere gefrustreerde amerikafiele stand-up comedian zijn kunsten tonen, maar jammer genoeg kon niemand zn grapjes echt pruimen...
Een schitterende viering van het feest der Arbeid! Enkel jammer dat de zaal slechts voor de helft uitverkocht was, maar dit liet de pret echter niet drukken.
Satellite City was de tweede groep van de avond. Dit opkomende rockbandje zorgde aanvankelijk voor gejuich van het publiek door het immens bekende Seven Nation Army van de White Stripes in minimalistisch eigen bewerkte versie te spelen. Jammer genoeg vond ik de rest van het concert niet ongelooflijk geslaagd, maar dit zal grotendeels aan mijn muziekstijl liggen. De jongens deden alleszins ferm hun best en gingen nog lekker op in hun muziek.
Tom Helsen, de alom bekende singer-songwriter was de voorlaatste groep van de avond. Vlak voor mij zat een koppeltje die de perfecte sfeer van het concert weergaven; ze lagen gezellig tegen elkaar aan, luisterend naar de melo-dramatisch, romantische teksten van Tom. Ook een kusntzinnig grapje kon meneer Helsen zeker toevoegen aan zn optreden, wat voor een semi-gemaakt gelach zorgde bij de overtollig aanwezige vrouwelijke fans. Erg intiem en aangenaam optreden!
Jawel, het moment waarop alle aanwezigen gewacht hadden: Sioen! De ondertussen klinkende naam Frederik (God weet of ik zijn voornaam goed schrijf) Sioen bracht samen met zijn 4 andere bandleden een ongelooflijk beladen set! De mannen gewoon nog maar bezig zien op het podium was al een waar feest en vooral de eigenzinnige wijze waarop Sioen zijn piano bespeelt maakte impressie op mijzelve. Alle grote hits van zijn eerste album See you naked en heel wat nieuwe nummers uit Ease your mind brachten samen een ongelooflijk te smaken combinatie. Na afloop kregen de vijf heren een staande ovatie en was het gejuich van de uitzinnige (alweer) vrouwelijke massa oorverdovend. Sioen staat er nog altijd!
Tussen de optredens door kwam een of andere gefrustreerde amerikafiele stand-up comedian zijn kunsten tonen, maar jammer genoeg kon niemand zn grapjes echt pruimen...
Een schitterende viering van het feest der Arbeid! Enkel jammer dat de zaal slechts voor de helft uitverkocht was, maar dit liet de pret echter niet drukken.