New Mastersounds + Keb Darge
Britten zorgen voor funkfestijn
Lander Lenaerts
Het Depot, Leuven — 30 oktober 2005
Voor de tweede maal was [b]The New Mastersounds[/b] te bezichtigen in Leuven. Deze britse funkgroep werd ontdekt door deep funk-legende [b]Keb Darge[/b], was de back-up band van [b]Lou Donaldson[/b] en werd al gesampled door [b]Dj Snowboy[/b]. Daarenboven bracht de groep dit jaar haar derde album uit.
Echt veel volk was er niet afgezakt naar Het Depot, maar het publiek had er wel zin in. Opwarmer van dienst was brusselse funk-dj Thierry Steady Go!, bekend van het radio-programma Dyn-O-Mite Show op FMBrussel. Eens de bandleden van The New Mastersounds op het podium kwamen, verliet het publiek de ouderwetse (maar zeer gezellige) bioscoopzeteltjes van het depot om voor het podium plaats te nemen.
Drummer Simon Allen en gitarist Eddie Roberts vormen de ruggegraat van de band. Simon Allen was letterlijk de stem van de band tussen de nummers door, en Eddie Roberts wist met zijn technisch zeer sterke spel het publiek te entertainen en te laten verlangen naar meer. Het funky hammond-spel van toetsenist Bob Birch zorgde voor het subtiele extraatje, maar viel net buiten de mix en, door de ongelukkige plaatsing van het keyboard, buiten de aandacht van het publiek. Ook bassist Pete Shand kwam niet goed tot zijn recht in de mix, maar zette tijdens zijn solos het publiek naar de hand. Om de muziek echt af te maken, ontbrak er wel een blaasinstrument of een stem.
Na de show betrad Keb Darge het podium, en al tijdens de eerste maten van zijn eerste plaat begon het publiek spontaan te dansen. Kay-Dee draaide funk-classics, onbekende grooves en zelfs enkele heel goede disco-nummers. Een geslaagd avondje uit.
Drummer Simon Allen en gitarist Eddie Roberts vormen de ruggegraat van de band. Simon Allen was letterlijk de stem van de band tussen de nummers door, en Eddie Roberts wist met zijn technisch zeer sterke spel het publiek te entertainen en te laten verlangen naar meer. Het funky hammond-spel van toetsenist Bob Birch zorgde voor het subtiele extraatje, maar viel net buiten de mix en, door de ongelukkige plaatsing van het keyboard, buiten de aandacht van het publiek. Ook bassist Pete Shand kwam niet goed tot zijn recht in de mix, maar zette tijdens zijn solos het publiek naar de hand. Om de muziek echt af te maken, ontbrak er wel een blaasinstrument of een stem.
Na de show betrad Keb Darge het podium, en al tijdens de eerste maten van zijn eerste plaat begon het publiek spontaan te dansen. Kay-Dee draaide funk-classics, onbekende grooves en zelfs enkele heel goede disco-nummers. Een geslaagd avondje uit.