Cactus Festival
Alle rassen present op Cactus!
Robin Tulkens
Minnewaterpark, Brugge — 8 juli 2005
Vraag mij niet hoe ze het doen. 8.000 mensen in het (op zondag zeker t) klein gezellig Minnewaterpark krijgen en een dijk van een affiche bij elkaar trommelen waarvan we allesbehalve kunnen zeggen dat ze genre-gericht is. Wereldmuziek, rock-n-roll, emo, pop, pretpunk, country-folk, beats, je kan het zo gek niet bedenken of je vond je genre terug op deze editie van het [b]Cactus Festival[/b]. Laat ons er niet meer woorden aan vuil maken, en direct tot de orde van de dag komen.
Vrijdag
Er zijn enkele mensen die het ons nooit gaan vergeven dat we Diefenbach en Madrugada aan onze neus lieten voorbijgaan vandaag. Onze excuses daarvoor (drukte op het werk), maar als we de kritieken horen zijn we ervan overtuigd dat we ze nog meermaals gaan terugzien in Belgi.
Burn the maps was niet het eerste album van The Frames. Ze maakten al furore met hun vier vorige albums maar jammer genoeg was dat nooit buiten de Ierse grondgebieden. In ieder geval, een samenwerking met dEUS-frontman Tom Barman en tal van ervaring later, breekt dit album wl door in Europa. Net aangekomen in het Minnewaterpark kregen we een melancholische set op onze boterham van begin tot eind, af en toe op het kantje van t rustig, jammer genoeg nooit dat nt iets hardere live-werk (dat ze nochtans wel beloven in de biografie) Jammer, we hadden er na de hoffelijke recensies van hun concert in de Ancienne Belgique meer van verwacht (net als enkele omstanders die op voornoemd concert ook aanwezig waren). Prachtige versies van Finally, Dream Awake (ja, zelfs dt verzonk in de emotionele toon van het optreden) en het prachtige A Caution To The Birds, met de meeslepende drum en de prachtige miniscule stem van zanger Graig Ward, konden ons niet voor de volle honderd procent bekoren, wat het album wel kon.
Huey, in wit maatpak, sigaar in de aanslag heeft blijkbaar genoten van tien jaar Fun Lovin Criminals. Een aardig buikje, een stem die in de iets minder swingende strofen serieus tegenpruttelt. Ze blijven nochtans een echte jukebox, hits als Korean Bodega, Up on the hill, Mi Corazon (schor dat het geen naam had), Is Ya Allright, Barry White, Loco (jammer dat ze de meiden uit de videoclip thuis lieten, swingend!) en Scooby Snacks. Al mogen we hier de schuld niet helemaal op de waarschijnlijk door de rook flink aangetaste stembanden van Huey afschuiven, ook de PA-installatie van Cactus had hier af en toe een kink in de kabel te verwerken Enfin, met Fun Lovin Criminal zwaaiden ze een al bij al (ze blijven charmes hebben, die gasten) tevreden Minnepark hun bed in, hop naar een met gitaarovergoten zaterdag die hopelijk iets meer onze verwachtingen inlost dan de openingsdag.
[pagebreak]
Zaterdag
Op deze mooie zaterdagmiddag zakten we wederom af naar het prachtige Minnewaterpark in Brugge. Wanneer we door de ingang wandelden en het terrein wat hadden verkend, was Zuco 103 al volop aan de gang. De meeste mensen deden niet eens de moeite recht te staan bij de opzwepende klanken van deze multiculturele groep. De zangeres viel niet echt in goede aarden met haar overmatig gepraat over zichzelf en de band, en veel sfeer was er ook niet te bespeuren. De muziek viel best te pruimen, tot ze enkele nummers wilden verrijken met wat drum'n bass, wat tot een meer dan mislukte poging uitdraaide. Nuja, klagen kunnen we niet, er stond ons nog een leuke avond te wachten.
Het krioelde er van de fans en het gezellige festivalterrein hing vol stickers met het alombekende logo van Babylon Circus. Om half vier werden die fans beloond en bestormde de groep het podium. De jongens trokken veel aandacht en deze keer was er wl ambiance. Zelfs het oudere publiek wist dit optreden best te smaken. Een beetje een domper was hoe ze 20 minten voor tijd al aankondigden te stoppen, hopend op ng meer applaus. Ze hielden het uiteraard nog niet voor bekeken en speelden 70 minuten lang. Een ietwat mislukt walsje onderbrak de set heel even, maar die werd daarna weer in stijl opgenomen. Er werd veel gedanst, en ook de vier blazers wisten het publiek te entertainen. Babylon Circus: kom dat zien!
Na amper een halfuurtje pauze was het de beurt aan Presidents Of The United States of America. Gehuld in een wit hemd met een roze-zwart gestreepte das begonnen ze het optreden met een cover: Video Killed The Radio Star. Slimme zet, want ook de zittende mensen kregen hierdoor zin even recht te staan of wat dichterbij te kruipen. De drie jongens speelden zowel oude als nieuwe nummers en die werden luidkeels meegezongen door de fans op de eerste rij. Iedereen leek zich te amuseren, en een dik uur wisten ze het publiek te bekoren met de nummers Mobilehome (opgedragen aan iemand in het publiek, wat overigens zeer sympathiek was), 0 Friction en uiteraard het door iedereen gekende Peaches. De zanger haalde zijn invisible harmonica even boven, en ook de gitarist voegde af en toe een grappig aspect aan de nummers toe. Deze groep moet je gaan zien!
Admiral Freebee, wie heeft hem ondertussen nog niet gezien. Hij speelt zowat op elk festival in Belgi en inderdaad ook op Cactus. Veel variatie kan Tom Van Laere niet meer steken in zijn show, toch was dit best een goed optreden. Met een roze haarband en alwr een andere bezetting bestormde den admiraal het podium en begon met Oh darkness. Zowat alle nieuwe nummers volgden, maar ook wie Songs nog niet helemaal vanbuiten kende werd overstelpt met opvallend veel oude nummers. Enkele hoogtepunten waren Hope Alone, Lucky one (met het gebruikelijke praatje ertussen en het weggooien van T-shirts), Ever Present en Get out of Town. Admiral Freebee rockt, en dat werd bij deze nogmaals bewezen.
Het moet een hele eer geweest zijn voor de organisatoren Will Oldham te mogen ontvangen in Brugge. Bonnie 'Prince' Billy was d reden van vele mensen om naar het Cactus Festival af te zakken. De man komt niet veel naar Belgi, maar rond 20u30 kregen we dan toch een kans hem eens te horen en te zien. Een beetje in elkaar gezakt ging veel volk kijken naar de man met de baard. Het zag er allemaal wel charmant uit: een bescheiden zanger mt een mooie stem n talent. Het was een mooi optreden, en de fans zullen absoluut tevreden geweest zijn; maar het was rustig, hl rustig... Zo rustig dat anderhalf uur eigenlijk wat te lang werd. Na een uurtje hielden we het voor bekeken en zochten we een gezellig terrasje op in het prachtige Brugge. Een mooie afsluiter van een leuke avond op het Cactus Festival.
[pagebreak]
Zondag
Zondag was het de dag dat wereldmuziek en Zuiderse tonen hoge toppen zouden scheren, zaken die met dit weertje (flinke pak zon, weinig wind u hoort het al: snikheet!) er blijkbaar lekker in gaan. Yougblood Brass Band kwam op en het Radio1-bericht waarschuwde aankomende muziektoeristen: "Cactus Festival is uitverkocht op dag 3". Een pak liefhebbers van Gabriel Rios en Lauryn Hill stranden aan de ingang. Over Gabriel Rios gesproken, hij doet dit jaar enkel de toppers wat festival betreft, maar amai, wat een flair. Van begin tot eind bracht hij de betere live-versies van La Gran Siesta (die pianoslag van Peter Lsage, verrukkelijk!), Let It Go, Catastrofe (Af-ri-ca!), Cincomanos (pa poder yo a ti tenerte quiero, wat hebben we genoten van al dat heupengezwier), Ghostboy (met guest Balo (Starflam)) en, niet te vergeten, Broad daylight. Dat het nog steeds een absolute hit is, merkte je al aan het enthousiasme bij de begintune. En kleine opmerking wel Gabriel: verander alsjeblieft je set list af en toe. Voor de rest, prachtig werk we mogen fier zijn op onze Gentse Puerto Ricaan.
Met hun absolute hoogtepunt in de nineties was de komst van Transglobal Underground vergelijkbaar met dat van een oppergod. Trompetten, jams, Afrikaanse outfit we waren er helemaal weg van (om nog maar te zwijgen over het enthousiasme van onze fotograaf). Doch konden ze maar een beperkt publiek boeien, maar ach who cares!
En dan was het het woord aan d top act van deze editie. Een American Footballploeg had er niets tegen. Vijftien mannen en vrouwen in de bezetting, een voor haarzelf ingerichte artiestencontainer, de nodige top security aan haar voeten, pop-icoon Lauryn Hill kwam, op zn zachtst uitgedrukt, met het nodige pak show op het podium (wel 20 minuten te laat wegens technische problemen, maar bon). Sinds haar geboorte kreeg ze het met de kom fruitpap ingelepeld, op haar dertiende veroverde ze samen Wyclef Jean alle popliefhebbers met The Fugees. Een pak nieuwe nummers in dit exclusief concert, samen met songs uit haar soloplaat The Miseducation of Lauryn Hill (Doo Wop (that thing), Everything is Everything, Ex-factor) en natuurlijk een aardige grabbel uit het Fugees-repertoire (Fu-Gee-La, Ready or not en afsluiter Killing me softly). Veel boegeroep toen vrouwe Hill het vertikte om te bissen, maar daar had vast de vrees van de organisatie voor klachten omtrent de geluidshinder veel mee te maken. Middernacht was de limiet, nooit eerder werd deze overschreden.
Een leuk tussendoortje, zo mogen we deze Cactuseditie omschrijven. Elke open-minded persoon mag gerust inzien dat dit festival een must voor hem blijft, met alle mogelijke muzieksmaken bij elkaar. Doch moet de organisatie ergens een iets duidelijkere grens trekken, op zondag was er bij momenten t veel volk (het enorme aantal VIPs nog niet eens meegerekend).
Het wordt met argusogen uitkijken naar wat de organisatie voor volgend jaar in petto heeft.
Door Yasmine Buyck en Robin Tulkens
Er zijn enkele mensen die het ons nooit gaan vergeven dat we Diefenbach en Madrugada aan onze neus lieten voorbijgaan vandaag. Onze excuses daarvoor (drukte op het werk), maar als we de kritieken horen zijn we ervan overtuigd dat we ze nog meermaals gaan terugzien in Belgi.
Burn the maps was niet het eerste album van The Frames. Ze maakten al furore met hun vier vorige albums maar jammer genoeg was dat nooit buiten de Ierse grondgebieden. In ieder geval, een samenwerking met dEUS-frontman Tom Barman en tal van ervaring later, breekt dit album wl door in Europa. Net aangekomen in het Minnewaterpark kregen we een melancholische set op onze boterham van begin tot eind, af en toe op het kantje van t rustig, jammer genoeg nooit dat nt iets hardere live-werk (dat ze nochtans wel beloven in de biografie) Jammer, we hadden er na de hoffelijke recensies van hun concert in de Ancienne Belgique meer van verwacht (net als enkele omstanders die op voornoemd concert ook aanwezig waren). Prachtige versies van Finally, Dream Awake (ja, zelfs dt verzonk in de emotionele toon van het optreden) en het prachtige A Caution To The Birds, met de meeslepende drum en de prachtige miniscule stem van zanger Graig Ward, konden ons niet voor de volle honderd procent bekoren, wat het album wel kon.
Huey, in wit maatpak, sigaar in de aanslag heeft blijkbaar genoten van tien jaar Fun Lovin Criminals. Een aardig buikje, een stem die in de iets minder swingende strofen serieus tegenpruttelt. Ze blijven nochtans een echte jukebox, hits als Korean Bodega, Up on the hill, Mi Corazon (schor dat het geen naam had), Is Ya Allright, Barry White, Loco (jammer dat ze de meiden uit de videoclip thuis lieten, swingend!) en Scooby Snacks. Al mogen we hier de schuld niet helemaal op de waarschijnlijk door de rook flink aangetaste stembanden van Huey afschuiven, ook de PA-installatie van Cactus had hier af en toe een kink in de kabel te verwerken Enfin, met Fun Lovin Criminal zwaaiden ze een al bij al (ze blijven charmes hebben, die gasten) tevreden Minnepark hun bed in, hop naar een met gitaarovergoten zaterdag die hopelijk iets meer onze verwachtingen inlost dan de openingsdag.
[pagebreak]
Zaterdag
Op deze mooie zaterdagmiddag zakten we wederom af naar het prachtige Minnewaterpark in Brugge. Wanneer we door de ingang wandelden en het terrein wat hadden verkend, was Zuco 103 al volop aan de gang. De meeste mensen deden niet eens de moeite recht te staan bij de opzwepende klanken van deze multiculturele groep. De zangeres viel niet echt in goede aarden met haar overmatig gepraat over zichzelf en de band, en veel sfeer was er ook niet te bespeuren. De muziek viel best te pruimen, tot ze enkele nummers wilden verrijken met wat drum'n bass, wat tot een meer dan mislukte poging uitdraaide. Nuja, klagen kunnen we niet, er stond ons nog een leuke avond te wachten.
Het krioelde er van de fans en het gezellige festivalterrein hing vol stickers met het alombekende logo van Babylon Circus. Om half vier werden die fans beloond en bestormde de groep het podium. De jongens trokken veel aandacht en deze keer was er wl ambiance. Zelfs het oudere publiek wist dit optreden best te smaken. Een beetje een domper was hoe ze 20 minten voor tijd al aankondigden te stoppen, hopend op ng meer applaus. Ze hielden het uiteraard nog niet voor bekeken en speelden 70 minuten lang. Een ietwat mislukt walsje onderbrak de set heel even, maar die werd daarna weer in stijl opgenomen. Er werd veel gedanst, en ook de vier blazers wisten het publiek te entertainen. Babylon Circus: kom dat zien!
Na amper een halfuurtje pauze was het de beurt aan Presidents Of The United States of America. Gehuld in een wit hemd met een roze-zwart gestreepte das begonnen ze het optreden met een cover: Video Killed The Radio Star. Slimme zet, want ook de zittende mensen kregen hierdoor zin even recht te staan of wat dichterbij te kruipen. De drie jongens speelden zowel oude als nieuwe nummers en die werden luidkeels meegezongen door de fans op de eerste rij. Iedereen leek zich te amuseren, en een dik uur wisten ze het publiek te bekoren met de nummers Mobilehome (opgedragen aan iemand in het publiek, wat overigens zeer sympathiek was), 0 Friction en uiteraard het door iedereen gekende Peaches. De zanger haalde zijn invisible harmonica even boven, en ook de gitarist voegde af en toe een grappig aspect aan de nummers toe. Deze groep moet je gaan zien!
Admiral Freebee, wie heeft hem ondertussen nog niet gezien. Hij speelt zowat op elk festival in Belgi en inderdaad ook op Cactus. Veel variatie kan Tom Van Laere niet meer steken in zijn show, toch was dit best een goed optreden. Met een roze haarband en alwr een andere bezetting bestormde den admiraal het podium en begon met Oh darkness. Zowat alle nieuwe nummers volgden, maar ook wie Songs nog niet helemaal vanbuiten kende werd overstelpt met opvallend veel oude nummers. Enkele hoogtepunten waren Hope Alone, Lucky one (met het gebruikelijke praatje ertussen en het weggooien van T-shirts), Ever Present en Get out of Town. Admiral Freebee rockt, en dat werd bij deze nogmaals bewezen.
Het moet een hele eer geweest zijn voor de organisatoren Will Oldham te mogen ontvangen in Brugge. Bonnie 'Prince' Billy was d reden van vele mensen om naar het Cactus Festival af te zakken. De man komt niet veel naar Belgi, maar rond 20u30 kregen we dan toch een kans hem eens te horen en te zien. Een beetje in elkaar gezakt ging veel volk kijken naar de man met de baard. Het zag er allemaal wel charmant uit: een bescheiden zanger mt een mooie stem n talent. Het was een mooi optreden, en de fans zullen absoluut tevreden geweest zijn; maar het was rustig, hl rustig... Zo rustig dat anderhalf uur eigenlijk wat te lang werd. Na een uurtje hielden we het voor bekeken en zochten we een gezellig terrasje op in het prachtige Brugge. Een mooie afsluiter van een leuke avond op het Cactus Festival.
[pagebreak]
Zondag
Zondag was het de dag dat wereldmuziek en Zuiderse tonen hoge toppen zouden scheren, zaken die met dit weertje (flinke pak zon, weinig wind u hoort het al: snikheet!) er blijkbaar lekker in gaan. Yougblood Brass Band kwam op en het Radio1-bericht waarschuwde aankomende muziektoeristen: "Cactus Festival is uitverkocht op dag 3". Een pak liefhebbers van Gabriel Rios en Lauryn Hill stranden aan de ingang. Over Gabriel Rios gesproken, hij doet dit jaar enkel de toppers wat festival betreft, maar amai, wat een flair. Van begin tot eind bracht hij de betere live-versies van La Gran Siesta (die pianoslag van Peter Lsage, verrukkelijk!), Let It Go, Catastrofe (Af-ri-ca!), Cincomanos (pa poder yo a ti tenerte quiero, wat hebben we genoten van al dat heupengezwier), Ghostboy (met guest Balo (Starflam)) en, niet te vergeten, Broad daylight. Dat het nog steeds een absolute hit is, merkte je al aan het enthousiasme bij de begintune. En kleine opmerking wel Gabriel: verander alsjeblieft je set list af en toe. Voor de rest, prachtig werk we mogen fier zijn op onze Gentse Puerto Ricaan.
Met hun absolute hoogtepunt in de nineties was de komst van Transglobal Underground vergelijkbaar met dat van een oppergod. Trompetten, jams, Afrikaanse outfit we waren er helemaal weg van (om nog maar te zwijgen over het enthousiasme van onze fotograaf). Doch konden ze maar een beperkt publiek boeien, maar ach who cares!
En dan was het het woord aan d top act van deze editie. Een American Footballploeg had er niets tegen. Vijftien mannen en vrouwen in de bezetting, een voor haarzelf ingerichte artiestencontainer, de nodige top security aan haar voeten, pop-icoon Lauryn Hill kwam, op zn zachtst uitgedrukt, met het nodige pak show op het podium (wel 20 minuten te laat wegens technische problemen, maar bon). Sinds haar geboorte kreeg ze het met de kom fruitpap ingelepeld, op haar dertiende veroverde ze samen Wyclef Jean alle popliefhebbers met The Fugees. Een pak nieuwe nummers in dit exclusief concert, samen met songs uit haar soloplaat The Miseducation of Lauryn Hill (Doo Wop (that thing), Everything is Everything, Ex-factor) en natuurlijk een aardige grabbel uit het Fugees-repertoire (Fu-Gee-La, Ready or not en afsluiter Killing me softly). Veel boegeroep toen vrouwe Hill het vertikte om te bissen, maar daar had vast de vrees van de organisatie voor klachten omtrent de geluidshinder veel mee te maken. Middernacht was de limiet, nooit eerder werd deze overschreden.
Een leuk tussendoortje, zo mogen we deze Cactuseditie omschrijven. Elke open-minded persoon mag gerust inzien dat dit festival een must voor hem blijft, met alle mogelijke muzieksmaken bij elkaar. Doch moet de organisatie ergens een iets duidelijkere grens trekken, op zondag was er bij momenten t veel volk (het enorme aantal VIPs nog niet eens meegerekend).
Het wordt met argusogen uitkijken naar wat de organisatie voor volgend jaar in petto heeft.
Door Yasmine Buyck en Robin Tulkens