Wholes - Het is alsof ik een verschrikkelijk zware bladzijde van mijn dagboek aan het omdraaien was

Op 'A Mass In The Water' legde Wolf Vanwymeersch, frontman en songwriter van Wholes, zijn ziel bijna letterlijk bloot. Misschien wel meer dan hij eigenlijk wilde. Maar dat neemt niet weg dat de wonde, waarrond het album draaide, nog niet volledig genezen is. Alsof dat ooit kan... Desondanks is er nu gelukkig ook ruimte om vooruit te kijken. Naar een nieuwe plaat bijvoorbeeld.

 

Op 'A Mass In The Water' geef je je eigenlijk toch bloot. Was dat moeilijk?

Wolf Vanwymeersch: De muziek maken op zich niet. Uiteraard had ik het wel heel moeilijk toen, maar dat had niets met de muziek te maken. Wat ik voelde, heb ik omgezet in muziek. En misschien zou ik nu sommige dingen anders fraseren. Af en toe reken ik namelijk af met mijn vader en lach ik hem zelfs een beetje uit. Maar dat was gewoon één van de gevoelens waar ik mee zat: ik was heel boos, verdrietig, geshockeerd,…

En heb je nu een beetje spijt van die afrekening?

Geen spijt, maar ik zou het nu misschien anders doen. Ik merk dat, als ik met mensen praat, ze het niet altijd eens zijn met hoe ik het heb gedaan. Dat ligt nu eenmaal gevoelig. Zelfs het woord “suïcide” wordt niet door iedereen graag gehoord. Mijn vader zat toen in een soort psychose. En dan blijft de vraag in hoeverre hij nog zelf aan zet was of dat het die psychose was die het overgenomen had. Dat ligt erg gevoelig.

De muziek, die erbij hoort, is ook zwaar van toon. In hoeverre was dat belangrijk?

Ik had gewoon veel goesting om weer gitaar te spelen. Als puber was ik metalfan en luisterde ik naar de Slayers en de Morbid Angels van deze wereld. Eigenlijk wou ik iets dergelijks doen. Dat was het opzet. Als ik ergens aan begin, maak ik een vierkantje van de parameters, waarbinnen alles moet passen, een soort van moodboard. Om daarna buiten en rond dat vierkant te kleuren .Ik wou sowieso iets stevigs doen. Doordat mijn vader stierf, werd de inhoud dan bepaald. Dat had ik uiteraard niet voorzien. Moest dat niet gebeurd zijn, dan had ik waarschijnlijk een heel andere plaat gemaakt. Het zou waarschijnlijk ook met veel fuzz geweest zijn, maar van toon zou het toch iets anders zijn geworden.

Zou het sowieso naar metal geneigd hebben?

Dat wel, ja. Ik wou meer gitaar spelen. Ik was al fuzzpedalen en baritongitaren aan het testen, versterkers aan het kopen,... De volgorde kan ik me niet zo goed meer herinneren, maar ik wou echt wel een fuzzgitaarplaat maken. De dood van mijn vader heeft, qua gevoel dan, alles bepaald. Ik denk niet dat ik ooit dergelijke extreme dingen gevoeld heb.

Onder die lagen gitaar, fuzz en metal zit er toch nog iets zachts dat met je zang te maken heeft. Is dat ook iets dat je in jezelf herkent, die twee extremen?

Zeker, ik kan ook niet consequent iets hards doen. Ook als ik iets heel “normaals” wil doen, dan sluipt er altijd een dubbelzinnigheid in. Blijkbaar hoor ik dat graag. Dat zit ook in de toon. Het is een beetje van alles. Zeker in het begin was ik boos, verdrietig en was ik aan het spotten met mijn vader. Zoals in Poids Lourd, waar ik van zijn laatste tocht voor hij zelfmoord pleegde in De Schorre een soort triomftocht maakte: “And he went out with a bang / with a smile on his face / and blood on his pants / and blood on his shirt”. En dan ga ik verder met: “Let's go out with a bang”. Laat ons allemaal naar onze dood lopen. Dat is een beetje een wrange soort humor, maar er zit ook een zekere mildheid in de plaat. De “endbridge” van het eerste nummer, Holes, was bijvoorbeeld één van de laatste dingen die ik schreef. Daar wens ik hem toe dat hij rust vindt.

Heb je het nu voor jezelf in plaats gegeven?

Ongeveer. Het klote aan zo'n sterfgeval, als iemand sterft door eigen toedoen en er niet over gecommuniceerd heeft, zal toch altijd de vraag waarom blijven. Dat is een vicieuze cirkel, waarbij je steeds op dezelfde plek uitkomt: waarom? Ook mijn schuldgevoel wil ik dan ergens op die cirkel zetten. Maar uiteindelijk kan ik enkel maar concluderen dat ik hem graag zag en dat ik het spijtig vind wat er gebeurd is. Dat slijt ook wel, maar af en toe komt dat terug boven. Die vragen blijven waarschijnlijk voor altijd.

Verwijt je je vader wat hij heeft gedaan?

Ik begrijp het gewoon niet. Aan de ene kant verwijt ik het hem inderdaad, zie ik hem als een egoïstische lul. Maar de vraag blijft: wist hij echt wat hij aan het doen was? Het is gewoon “out of the blue” gebeurd. Achteraf begin je natuurlijk alles te interpreteren. Achter alles begin je iets te zoeken. Mijn vader was ook geen vrolijke Frans.

Hij schreef zelf ook gedichten.

Als achttienjarige had hij inderdaad iets uitgebracht. Maar toen is hij getrouwd en is hij beginnen te werken. Hij heeft ook nog een boek geschreven over zijn legerdienst, maar dat heb ik nooit gelezen. Verder waren er nog enkele gedichten en nog een boekje. Uit al die gedichten en boekjes heb ik ook citaten gehaald en verwerkt in de teksten. Dat is dan interpreteren van... Het zijn teksten die schijnbaar niets met hem te maken hebben, maar ze bleken toch te passen.

Hoe was het om steeds weer over het gebeurde te moeten praten?

Het was confronterend dat het bij de meeste interviews natuurlijk over de inhoud en minder over de muziek gaat.

Dat donkere zat ook al in je solowerk. Of zie je dat anders?

Het grappige is dat ik met mijn eerste soloplaat, 'The Early Years' dacht een lichtvoetige plaat te hebben gemaakt, een soort overzicht van mijn jonge leven met de nadruk op de goede dingen. Achteraf blijkt die plaat dan toch niet zo happy te zijn. Dus ik neig inderdaad naar zwartgallige dingen. Ik ben niet de vrolijkste Frans. En zeker nadat mijn vader gestorven is, ging ook mijn solowerk enkel daarover.

Was het concept voor de plaat van Wholes er voordat de muziek er was?

Ik wist dat ik iets wou doen met twee gitaren, bas en drums, iets frivools. Metal was wat ik in mijn hoofd had. Toen de muziek dan ongeveer klaar was en ik op zoek ging naar muzikanten, was dat initieel in het metalmilieu. Uiteindelijk besefte ik dat het niet echt metal was, maar eerder noiserock. Ik hou van metal, maar ik ben niet zo zot van die basdrums, die klinken als typmachines. Ik ben ook niet zo voor de perfectie, die metal nu in zich heeft, waarin alles rechtgetrokken wordt, op de grids, waar alles machinaal klinkt. Ik hou van iets dat beweegt, dat slow, maar vuil is. Dat mis ik een beetje in de huidige metal. Als je Black Sabbath metal noemt, dan is het misschien wel metal, maar dan de oude, de pre-jaren-tachtig-Black Sabbath.

Met de video's hebben jullie je duidelijk goed geamuseerd.

De video van Poids Lourd hebben we met Felix Ysebaert gedaan. Hij is met die ideeën zoals dat van het laatste avondmaal afgekomen. Ik had hem met opzet niet gezegd dat de clip daarover moest gaan. Er moest niet direct een connectie zijn tussen tekst en video. En dat was inderdaad heel erg leuk om te doen.

Klopt het dat je je beter voelt bij je werk als Wholes dan bij je solowerk.

Waarschijnlijk omdat het energetische muziek is. Bij het soloding is dat meer ingetoomd. En dan straalt de energie er misschien minder in door. Maar ik voel dat niet per se zo.

Hoe is de band Wholes eigenlijk tot stand gekomen?

Ik had zelf al aan een paar dingen gewerkt. Dat was eerst met Glenn Janssens, die samen met onze drummer Jelle Lefebvre in Pink Room zat. Via via had Jelle mijn demo's gehoord en mij daarover aangesproken. Met Frederik (De Backer, bas - nvdr) had ik wel eens gechat over Elefant. Hij vond het spijtig dat we gestopt waren. Eigenlijk had ik het toen al een beetje opgegeven. Ik had aan metalmensen enkele dingen laten horen en die waren niet geïnteresseerd. Maar door met Frederik te babbelen, heb ik het toch weer opgestart. Frederik zag het zitten en ook Jelle had interesse. Die heeft dan Glenn erbij gevraagd. Daarna zijn wij vrij snel beginnen te repeteren.

Het duurde wel even eer de gitaarsound op punt stond, maar daarna zijn we behoorlijk snel beginnen te spelen. Tot Glenn zei dat hij het touren niet meer zag zitten en er mee wou stoppen. In mei van dat jaar zouden we de studio in gaan. Er waren al drie dagen geboekt in Gent. Op zowat een maand moesten we dan een vervanger vinden, die de optredens kon mee doen en de studio mee in wou. Dat was niet evident, maar we zijn dan vrij snel bij Jesse (Maes, gitaar – nvdr) uitgekomen. Dat ging echt heel snel: hij had zich perfect voorbereid, zette zijn amps aan en het zat direct goed. Qua sound is hij ook straf. Het klonk anders dan wat Glenn deed, maar hij gaf het geheel een extra dimensie mee. En dan hebben wij op tweeënhalve dag de plaat opgenomen. Daarna was het nog zoeken hoe en wanneer we het zouden uitbrengen.

Nu zijn we in een volgende fase aanbeland. We bereiden nieuwe songs voor om ze binnenkort op te nemen. Het zal sowieso iets anders worden, omdat de demo's minder afgewerkt zijn. Mijn demo's voor 'A Mass In The Water' waren verder gevorderd. Er zijn nog wat dingen veranderd, maar niks fundamenteels.

Kan je nog iets meer zeggen over de nieuwe plaat?

Wacht, wat kan ik daarover zeggen zonder dat ik te veel zeg? (lacht) Het wordt iets speciaals, echt iets heel anders dan 'A Mass', lichter van toon. Er is bijvoorbeeld geen enkel nummer dat over de dood gaat. Het is ook minder... (denkt na) dissonant.

Ga je die plaat opnieuw in eigen beheer uitbrengen?

Dat zijn we nog aan het bekijken. De vorige plaat was niet per se bedoeld om in eigen beheer te worden uitgebracht, maar onze partner had afgehaakt. Er was “geen ruimte meer in de planning”, maar voor mij moest dat eruit. Dat moest weg. Het is alsof ik een verschrikkelijk zware bladzijde van mijn dagboek aan het omdraaien was. En uiteindelijk is het goed dat dat zo traag is gegaan.

Misschien heb ik binnen drie jaar geen zin meer om die nummers te spelen. Misschien wil ik dan niet meer in die modus zijn. Men vraagt me wel eens: "Doet het deugd om die nummers te spelen?" Meestal is dat wel zo. Ik voel me meestal beter na een optreden dan ervoor. Het is wel een soort afschrijven. Het werkt katalyserend. Ook omdat je tijdens zo'n optreden met veel dingen tegelijk bezig bent: met de inhoud, dat verdriet, maar ook met het technische aspect, het spelen, het zingen, pedalen moeten af- en aangezet worden, het publiek, de band,... Van alles tegelijk.

Wanneer moet die volgende plaat uitkomen?

Als het plannetje lukt, dan normaal ergens april, maart. Het idee was twee singles uitbrengen voor de zomer en dan een paar na de zomer. We gaan zien of dat lukt, maar voorlopig zitten we op schema. (lacht)

Live:

07/03 - Onderbroek - Nijmegen (NL)
26/03 - Charlatan - Gent ((w/ Ponyclub Tartiflette)
28/03 - De Pit - Terneuzen on Fire '26 (NL)

Foto: Laurens Wille