Sharp Cookies - Always On

Deze hoogst onweerstaanbare single is de perfecte soundtrack voor de (na)zomer van 2026…

In een niet zo heel ver (en allesbehalve duister) verleden gebeurde het weleens dat we tegen onze radio praatten. Dat had niks te maken met een of andere vorm van waanzin of zinsverbijstering, maar alles met de enthousiasmerende presentator van ‘Exit’, een programma op Radio 1 waarin zowel nieuwe, avontuurlijke liedjes als vaak in de vergetelheid geraakte parels werden gedraaid. De presenteerstijl deed de grens tussen zender en ontvanger zodanig vervagen, dat we op den duur gewoon reageerden op de aankondigingen en op de muziek die werd gespeeld, alsof we gewoon samen aan de keukentafel zaten.

Herwig Verhovert presenteert al een hele poos geen programma’s meer, maar als het van ons afhangt is hij snel weer – en liefst zo vaak mogelijk – weer te horen op de radio. Niet als innemende etherstem, maar wel als zanger-gitarist van Sharp Cookies, de band die hij een jaar of zeven geleden oprichtte en waarmee hij - samen met kompanen Toon Dockx (bas), Tim Wuyts (gitaar) en Maaten Fivez (drums) - in het voorjaar van 2027 een eerste langspeler op de wereld zal loslaten. ‘Songs For A Pony’ gaat die heten, en met de single Always On wordt nu al tip van de sluier gelicht.

Met dit nieuwe nummer is de groep niet aan zijn proefstuk toe, want vijf jaar geleden was er al Surrender, een melodieuze, klaterende gitaarpopsong die meteen deed denken aan The La’s en andere bands uit de jaren tachtig en negentig, die afkomstig waren uit Liverpool en de omliggende Merseyside. Always On heeft dan weer alles van een 24-karaats popsong: schijnbaar achteloos uit de mouw geschud, maar bulkend van de finesses en details die pas na meerdere beluisteringen beetje bij beetje komen bovendrijven.

De sfeer van het nummer is bitterzoet. De single klinkt zonnig en heeft een heerlijk refrein dat meteen blijft hangen, maar de tekst ademt onmiskenbaar nostalgie en weemoed uit. De titel Always On verwijst naar de jeugd van tegenwoordig die zichzelf geen seconde rust lijkt te willen gunnen, en voortdurend overprikkeld wordt (of zichzelf voortdurend overprikkelt) door een overdosis sociale media, moderne technologieën en “fear of missing out”. Het contrast is dan ook groot met de eigen jeugd van Verhovert, die als jonge snaak tijd te over had om zich over te geven aan dagdromen en aan verveling, met op de achtergrond alleen het geluid van de tikkende klok…